ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1600 การประชุมหน่วยรบพิเศษ

บทที่ 1600 การประชุมหน่วยรบพิเศษ

“ไม่มีสิทธิ์เข้าถึง?”

หลินชีเยี่ยมองเห็นตัวอักษรสามตัวบนหน้าจอ ขมวดคิ้วทันที “แม้แต่ฉันยังเข้าไม่ได้เลยเหรอ?”

ด้วยสถานะปัจจุบันของหลินชีเยี่ยในหน่วยพิทักษ์ราตรี หากกล่าวว่าเป็นรองแค่ผู้บัญชาการใหญ่คนเดียวก็ไม่เกินจริง แม้แต่เขายังไม่มีสิทธิ์เข้าถึงแฟ้มนี้ แสดงว่าแฟ้มนี้น่าจะอยู่ในมือของจั่วชิง…

ทำไมเอกสารโบราณสมัยราชวงศ์ฮั่นถึงมีระดับความลับสูงขนาดนี้?

แล้วทำไมในแฟ้มนี้ถึงมีชื่อของเขาปรากฏอยู่? มันเกี่ยวข้องกับเด็กชายลึกลับในร่างของเขาหรือ?

ยิ่งคิดหลินชีเยี่ยก็ยิ่งรู้สึกแปลก เขาตั้งใจว่าจะหาเวลาไปถามจั่วชิงให้ละเอียด

“เกือบลืมไปแล้ว ยังมีอีกเรื่อง…”

หลินชีเยี่ยขยับนิ้วอย่างรวดเร็วบนแป้นพิมพ์

[หญิงผมแดง โคลอี้]

ก่อนหน้านี้เขาได้สัญญากับหมายเลข 27 ว่าจะช่วยตามหาสาวคนนั้น แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถใช้พลังปาฏิหาริย์ได้ การโยนกิ่งไม้คงใช้ไม่ได้ผล… จำใจต้องเริ่มค้นหาจากเครือข่ายข่าวกรองของหน่วยพิทักษ์ราตรี

นอกเหนือความคาดหมายของหลินชีเยี่ย การค้นหาพบแฟ้มข้อมูลหลายฉบับ

แปลกตรงที่แฟ้มเหล่านี้มีช่วงเวลาห่างกันมาก แฟ้มที่เก่าที่สุดย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น… ส่วนแฟ้มล่าสุดเป็นเมื่อหกปีก่อน

‘อะไรกัน? หรือว่าหญิงที่ชื่อโคลอี้คนนี้มีชีวิตอยู่ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นจนถึงตอนนี้?’

‘นี่คือเจียหลานคนที่สองเหรอ?’

หลินชีเยี่ยเปิดแฟ้มเหล่านั้นทีละฉบับด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม ทุกแฟ้มสามารถเปิดได้ ยกเว้นแฟ้มสมัยราชวงศ์ฮั่นที่เขายังคงไม่มีสิทธิ์เข้าถึง

ในแฟ้มส่วนใหญ่เป็นรายงานจากหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ประจำการตามชายแดน เคยพบเห็นสาวผมแดงและร่างที่ปกคลุมด้วยหมอกควันเดินออกมาจากหมอก ครั้งหนึ่งพวกเขาขอเข้าเขตแดนต้าเซี่ย หลังจากนั้น เยี่ยฟ่าน ผู้บัญชาการใหญ่ในเวลานั้นได้พบกับพวกเขาด้วยตัวเอง และอนุญาตให้พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างอิสระในเขตแดนต้าเซี่ยเป็นเวลาเจ็ดวัน

แต่ในการพบกันครั้งนั้น สิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันนั้น ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในแฟ้มเอกสาร

หลินชีเยี่ยพลิกดูเอกสารรายงานการพบเห็นเหล่านี้ สายตากวาดผ่านข้อความบรรทัดหนึ่ง ดวงตาหดเล็กลงทันที

“นี่มัน…” เขาพึมพำ

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังกะพริบ มีข้อความหนึ่งถูกทำให้เด่นชัดด้วยฟอนต์อักษรตัวหนาทึบ

[โคลอี้ ผนึกต้องห้ามลำดับ 001 ไม่ระบุชื่อ ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นตัวแทนของเยลันเด ประมุขศาสนาตะวันตก]

…

“พวกเราน่าจะมาถึงเป็นกลุ่มแรกนะ?!”

รถตู้คันหนึ่งจอดที่หน้าสำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรี เซี่ยซือเหมิงกระโดดลงจากรถเป็นคนแรก มองแสงอรุณทางทิศตะวันออก ยิ้มอย่างมั่นใจ

“…หัวหน้า พวกเราไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนี้หรอกนะ?” สมาชิกหน่วยฟีนิกซ์คนอื่น ๆ ลงจากรถพร้อมรอยคล้ำใต้ตา หาวติดต่อกันหลายครั้ง “การประชุมเริ่มตอนเก้าโมงไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เพิ่งหกโมงกว่า ๆ เอง…”

“มาเร็วหน่อยจะได้แสดงความจริงใจของหน่วยฟีนิกซ์! ทำให้หลิน… เอ่อ… ทำให้ผู้อำนวยการหลินประทับใจ ต่อไปจะขอลาอะไรก็จะง่ายขึ้น”

เซี่ยซือเหมิงส่งสายตาให้ถงเฉิง คนหลังหยิบถุงพลาสติกสีแดงใบใหญ่ออกมาจากท้ายรถ กอดไว้แนบอก แล้วเดินตามเซี่ยซือเหมิงไปติด ๆ ก้มหน้างุดลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้

สมาชิกหน่วยฟีนิกซ์เดินเข้าสำนักงานใหญ่ ตรงไปยังห้องประชุม พอเปิดประตูเข้าไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยซือเหมิงก็แข็งค้างทันที

ในห้องประชุมขนาดใหญ่ตอนนี้มีคนนั่งเต็มไปหมดแล้ว

รอบโต๊ะประชุมทรงรีขนาดใหญ่ มีร่างแปดคนสวมเสื้อคลุมสีดำนั่งตัวตรงเหมือนรูปปั้น ปีกหมวกกว้างบดบังใบหน้าของพวกเขาไว้ แผ่กลิ่นอายลึกลับเย็นยะเยือก

เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว หกเด็กหนุ่มสาวฝั่งตรงข้ามดูกระสับกระส่ายไม่มั่นใจ พวกเขาไม่มีเสื้อคลุม ตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ราวกับเพิ่งขอทานมาจากที่ไหนสักแห่ง

พอเห็นสมาชิกหน่วยฟีนิกซ์เปิดประตูเข้ามา เหล่าเด็กหนุ่มสาวก็ลุกขึ้นทันที ค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม

“ทำไมมากันเร็วจัง?” ทันทีที่เซี่ยซือเหมิงเห็นสองหน่วยนี้ก็ตาเบิกโพลง “หน่วยร่างทรงไม่เท่าไหร่ พวกเขานั่งวัตถุศักดิ์สิทธิ์บินมาได้เร็ว… แล้วพวกนายล่ะ? หน่วยสำรองไม่น่าจะมีเครื่องบินเป็นของตัวเองนี่?”

ฟางโม่กระแอมเบา ๆ พูดว่า “ผู้อาวุโสเซี่ย พวกเรานั่งรถไฟความเร็วสูงมาทั้งคืน… แค่ต้องต่อรถหลายครั้ง”

เซี่ยซือเหมิงมุมปากกระตุก ถอนหายใจอย่างจนปัญญา พาสมาชิกหน่วยไปนั่งที่ปลายโต๊ะประชุมอีกด้าน

ในหน่วยร่างทรง อู๋เหลาโก่วเสยปีกหมวกขึ้นเล็กน้อย เขามองถุงพลาสติกสีแดงในอ้อมแขนของถงเฉิง แล้วเอ่ยอย่างแปลกใจ

“นั่นอะไรน่ะ? บุหรี่เหรอ? หัวหน้าเซี่ย… คุณคงไม่ได้วางแผนจะใช้ของพวกนี้ติดสินบนผู้อำนวยการคนใหม่หรอกนะ?”

“เอ่อ…”

เซี่ยซือเหมิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอตั้งใจว่าจะมาให้เร็วที่สุดแล้วแอบเอาของพวกนี้ให้หลินชีเยี่ย… แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นคนสุดท้าย สีหน้าจึงดูเก้อเขินทันที

“นี่เป็นของสะสมของหัวหน้าเรา” ถงเฉิงฝืนตอบ

อู๋เหลาโก่วมองเธอด้วยสีหน้าประหลาด พยักหน้าพูดว่า “ไม่นึกเลยนะ… หัวหน้าเซี่ยชอบดื่มเหล้าสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ เคยชินน่ะ เคยชิน วันไหนไม่ได้สูบซองนึงจะทรมาน” เซี่ยซือเหมิงหัวเราะแห้ง ๆ “ถงเฉิง มา จุดให้ฉันซอง… เอ่อ จุดให้ฉันมวนนึง”

ถงเฉิงดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง ยัดใส่ปากเซี่ยซือเหมิงที่นั่งตัวแข็งทื่อ แล้วจุดไฟที่ปลายบุหรี่

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!” เซี่ยซือเหมิงสำลักควันทันที

ในตอนนั้นเอง ร่างสองร่างก็เดินเข้ามาในห้องประชุม

หลินชีเยี่ยถือแฟ้มเอกสาร พอเดินเข้ามาก็เห็นเซี่ยซือเหมิงกำลังไอ มือหนึ่งคีบบุหรี่ เขาขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“หัวหน้าเซี่ย ห้ามสูบบุหรี่ในห้องประชุม”

พอได้ยินประโยคนี้ เสิ่นชิงจู่ที่อยู่ด้านหลังเขาก็ชะงัก เอาบุหรี่ที่เพิ่งคาบไว้ที่มุมปากใส่กระเป๋า

“แค่ก! แค่ก! แค่ก! โทษที! โทษที!” เซี่ยซือเหมิงบดบุหรี่ทิ้งทันที รีบเสยผมที่ยุ่งเหยิงข้างหู นั่งหลังตรงบนเก้าอี้ แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่จมูกยังมีควันขาวลอยออกมาเป็นสาย…

สมาชิกหน่วยฟีนิกซ์คนอื่น ๆ เห็นภาพนี้แล้วอยากจะเอาหน้ามุดดินเสียให้รู้แล้วรู้รอด

หลินชีเยี่ยถือแฟ้มเอกสารแล้วนั่งลงที่ตำแหน่งประธานโต๊ะประชุม สายตากวาดมองทุกคนพร้อมรอยยิ้มบาง

“ถ้าทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว งั้นเราเริ่มประชุมกันก่อนเวลาเลยเถอะครับ”

“ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนคุ้นเคยกันดี ผมคงไม่ต้องแนะนำตัวมาก… ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะรับตำแหน่งรักษาการผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการพิเศษของหน่วยพิทักษ์ราตรี”

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วห้องประชุม ฟางโม่และคนอื่น ๆ ต่างยิ้มแย้มพลางปรบมือกันอย่างเต็มที่จนฝ่ามือแดง

“ก่อนที่การประชุมจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ผมอยากจะประกาศเรื่องหนึ่ง ในฐานะผู้อำนวยการปฏิบัติการพิเศษ…” สีหน้าของหลินชีเยี่ยค่อย ๆ จริงจังขึ้น ทำให้ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบทันที “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะเริ่มใช้แผนระงับการปฏิบัติหน้าที่กับหน่วยรบพิเศษรหัส 004 ‘เร้นลับ’ และหน่วยรบพิเศษรหัส 005 ‘ม่านราตรี’…”