ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1598 เจตนาที่แท้จริง

บทที่ 1598 เจตนาที่แท้จริง

เมื่อเห็นการโจมตีของตนถูกหลินชีเยี่ยรับไว้ได้ ใบหน้าของเสิ่นชิงจู่ก็แสดงความประหลาดใจออกมา

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ แต่ตอนนี้เขาเป็นถึงเทวทูตหกปีก หมัดนี้แม้แต่เทพรองทั่วไปก็ยังรับไม่อยู่ แต่กลับถูกหลินชีเยี่ยใช้มือเดียวรับไว้ได้

หลินชีเยี่ยกำหมัดของเสิ่นชิงจู่ไว้แล้วออกแรงสั่น พลังอันน่าสะพรึงกลัวไหลเข้าสู่ฝ่ามือของทั้งสอง จนทำให้เสิ่นชิงจู่ถอยหลังไปหลายสิบเมตรก่อนจะหยุดลงได้

“ร่างกายนี้…” หลินชีเยี่ยก้มมองฝ่ามือตัวเอง ความตกตะลึงในดวงตายิ่งฉายชัดขึ้น

เขาสูดหายใจลึก แล้วพูดกับเสิ่นชิงจู่อีกครั้ง

“มาอีกครั้ง คราวนี้ใช้พลังทั้งหมด”

“ทั้งหมดเลยเหรอ?” เสิ่นชิงจู่แสดงสีหน้าประหลาด “นายแน่ใจนะ?”

“เอ่อ… แปดส่วนก็แล้วกัน”

“ได้”

ภายใต้ท่าทางเตรียมพร้อมสู้ของหลินชีเยี่ยอย่างเต็มที่ เสิ่นชิงจู่หายวับไปจากที่เดิมในพริบตา พร้อมกันนั้น ม่านตาของหลินชีเยี่ยก็หดเล็กลง เขาหมุนตัวเร็วดั่งสายฟ้าแล้วซัดหมัดหนัก ๆ ไปด้านหลัง!

ตูม!!!

หมัดทั้งสองปะทะกัน คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าฉีกพื้นดินใต้เท้าทั้งสองคนออก แต่ร่างของหลินชีเยี่ยไม่เพียงไม่ถอยหลัง กลับอาศัยจังหวะนั้นก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว แล้วซัดหมัดที่สองออกไปอย่างรุนแรง!

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นชิงจู่ก็ไม่ยั้งพลังอีกต่อไป ใช้พลังเต็มที่ประชิดตัวต่อสู้กับหลินชีเยี่ย!

เสียงระเบิดดังต่อเนื่องกันในอากาศ ในเวลาเพียงครึ่งวินาที ทั้งสองแลกหมัดกันนับสิบครั้ง จนแม้แต่อูเฉวียนที่อยู่ในขั้นอนันต์ที่ยืนอยู่บนยอดเขาก็ยังมองการเคลื่อนไหวของพวกเขาไม่ทัน เขาเห็นเพียงอากาศและพื้นดินรอบ ๆ บิดเบี้ยวไปมา จนเกิดเป็นอาณาเขตสุญญากาศ!

ท่ามกลางเงาที่เคลื่อนไหวชวนตาลายนั้น ร่างหนึ่งลอยกระเด็นออกไป สิ่งที่ทำให้อูเฉวียนตกใจก็คือ คนที่ลอยออกไปไม่ใช่หลินชีเยี่ยที่ไม่มีผนึกเทวะ แต่เป็นเสิ่นชิงจู่ผู้มีหกปีกต่างหาก!

เสิ่นชิงจู่สะบัดปีกเบา ๆ ร่างกายร่อนลงสู่พื้น เขามองร่างที่มั่นคงดั่งหินผาในม่านควัน สีหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ทำไมร่างกายของนายถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?!”

หลินชีเยี่ยคือยอดมนุษย์ ส่วนเสิ่นชิงจู่คือเทพหลัก ในแง่ของระดับพลัง ทั้งสองไม่ต่างกันมาก แต่โดยรวมแล้ว ยอดมนุษย์ยากที่จะเอาชนะเทพหลักได้

ยอดมนุษย์ก็ยังคงเป็นมนุษย์ ส่วนเทพหลักคือระดับของเทพเจ้า

ยอดมนุษย์อาจเทียบชั้นกับเทพหลักได้ แต่ในประวัติศาสตร์ของยอดมนุษย์ ผู้ที่สามารถเอาชนะเทพหลักในการต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งได้มีน้อยมาก ไม่ต้องพูดถึงการไม่มีกฎเกณฑ์ที่ทำให้เสียเปรียบมาก แค่ความแตกต่างของสายพันธุ์ก็ยากที่จะทดแทนได้แล้ว

มนุษย์ฟันเทพหนึ่งครั้ง เทพอาจจะเลือดตกยางออก แต่หากเทพฟันมนุษย์หนึ่งครั้ง มนุษย์ต้องบาดเจ็บสาหัส นี่คือความแตกต่างทางโครงสร้างร่างกาย

มนุษย์กับเทพเป็นสิ่งมีชีวิตต่างสายพันธุ์กัน ดังนั้นการที่มนุษย์จะกลายเป็นเทพจึงยากเย็นดั่งปีนขึ้นสวรรค์… และสิ่งที่ต้องเผชิญก็คือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างร่างกาย โจวผิงใช้กระบี่เป็นร่าง ซือเสี่ยวหนานใช้โอสถนิรันดร์ หน้ากากหวังใช้การย้อนเวลา โดยแก่นแท้แล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นการชดเชยข้อบกพร่องนี้

แต่ตอนนี้หลินชีเยี่ยเป็นเพียงยอดมนุษย์ กลับสามารถใช้ร่างกายต่อสู้จนทำให้เสิ่นชิงจู่ที่เป็นเทพหลักต้องถอยร่น แม้ว่าคนหลังจะไม่ได้ใช้พลังเทวะ แต่นี่ก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อ!

“ร่างกายนี้ มีที่มายังไงกันแน่?” นอกจากเสิ่นชิงจู่แล้ว แม้แต่หลินชีเยี่ยเองก็ตกใจเช่นกัน

เขารู้ว่าสามเทียนจุนได้เปลี่ยนร่างกายให้เขา แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าร่างกายนี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้… แค่พละกำลังทางร่างกาย ก็สามารถต่อกรกับเทพหลักได้แล้ว ร่างกายแบบนี้มีอยู่จริงหรือ?

หลินชีเยี่ยไม่รู้ว่าร่างกายนี้คืออะไร แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือ แม้แต่กับสรวงสวรรค์ สิ่งนี้ก็มีค่ามหาศาล อาจจะเป็นสิ่งที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกก็เป็นได้

“พี่คนเท่ มาอีกรอบ!” หลินชีเยี่ยปรับลมหายใจแล้วพุ่งเข้าใส่เสิ่นชิงจู่

เสิ่นชิงจู่ไม่หลบเลี่ยง ทั้งสองต่อสู้กันอีกครั้ง เทือกเขาใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

หลังจากผ่านไปประมาณสิบกว่านาที ทั้งสองก็เดินออกมาจากพื้นที่นั้น

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากสู้ต่อ แต่เกรงว่าหากสู้ต่อไป ไม่เพียงแต่ภูเขาพวกนี้ แม้แต่พื้นดินก็อาจจะถูกพลิกกลับ ที่นี่เป็นชานเมืองของเมืองหลวง การทำเรื่องใหญ่โตมากเกินไปก็ไม่ดี

ขีดจำกัดของร่างกายนี้อยู่ตรงไหน หลินชีเยี่ยคงต้องรอทดสอบในการต่อสู้จริงอีกครั้ง

“ว่าแต่ พลังทั้งหมดของนายไม่เหลืออยู่เลยเหรอ?” เสิ่นชิงจู่ถามขณะเดิน

“ไม่มีเลย” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “พลังเก่าทั้งหมด ฉันไม่รู้สึกถึงมันอีกแล้ว… ความวุ่นวายที่คืบคลานคงใช้วิธีการบางอย่างล็อกมันไว้ในร่างเดิมของฉันทั้งหมด ถ้าไม่ใช่เพราะวิญญาณฉันมี ‘สมอ’ เหลืออยู่ ป่านนี้คงสลายไปแล้ว ฉันคิดว่ามันคงจ้องจะเอาร่างกายและพลังของฉันมานานแล้ว”

หลินชีเยี่ยรู้สึกเสียดายมาก หากรวมพิภพเทพ เขาก็มีผนึกเทวะถึงเจ็ดอย่าง บวกกับพลังที่ได้จากการสุ่ม รวมแล้วมีสิบสี่หรือสิบห้าอย่าง… ทั้งยังมีรากฐานแห่งความมืด และพลังศรัทธา…

กล่าวอย่างไม่เกินจริง ถ้าหลินชีเยี่ยยังมีร่างเดิมอยู่ เขาจะเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดตลอดกาล

“บางทีนี่อาจเป็นเรื่องดีก็ได้” เสิ่นชิงจู่แนะนำ “พลังเดิมของนายมีมากเกินไป หลากหลายเกินไป และทั้งหมดล้วนได้รับมาจากเทพเจ้า ต่อให้เป็นตัวแทนของเทพหลายองค์ ก็เป็นแค่ตัวแทน ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของนาย ไม่มีพลังพวกนั้น บางทีนายอาจไปได้ไกลกว่าเดิม”

“ไกลกว่าเหรอ?” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างจนใจ “ด้วยร่างที่มีแค่พละกำลัง ไม่มีผนึกต้องห้ามแบบฉันน่ะเหรอ?”

“ตอนนี้ไม่มี ไม่ได้แปลว่าต่อไปจะไม่มี… พลังเก่าของนายทั้งหมด ล้วนมาจากการเป็นตัวแทนของเทพไม่ใช่เหรอ? ผนึกต้องห้ามที่เป็นของนายจริง ๆ ยังไม่ถูกค้นพบใช่ไหมล่ะ?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็ชะงักฝีเท้า

“เป็นอะไรไป?” เสิ่นชิงจู่ถาม

หลินชีเยี่ยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พึมพำว่า “เรือพันลำล้วนเป็นเพียงเมฆหมอก เดินเท้าเปล่าบนทางร้าง ถามหาแก่นแท้ในใจ… คำพูดของท่านโหวหมายความแบบนี้เองเหรอ?”

ตอนอยู่ที่เกาะโชคชะตา คำที่ฮั่วชวี่ปิ้งพูดกับเขาตามลำพัง หลินชีเยี่ยไม่เคยเข้าใจความหมาย… ตอนนี้ คำพูดของเสิ่นชิงจู่ทำให้หลินชีเยี่ยเข้าใจในที่สุด

หรือว่าท่านโหวรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะต้องเจอเคราะห์กรรมนี้?

แต่เขาจะรู้ได้อย่างไร?

หลินชีเยี่ยตั้งใจว่า เมื่อจัดการธุระในมือเสร็จ จะต้องไปที่เกาะโชคชะตาอีกครั้งเพื่อถามท่านโหวเรื่องนี้

“อ้อใช่ พรุ่งนี้มีประชุมกับหน่วยรบพิเศษทั้งหมดใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยนึกอะไรขึ้นได้

“ใช่”

“งั้นต้องรีบกลับไปเตรียมตัว… ถึงจะเป็นคนคุ้นเคย แต่ฉันในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการพิเศษคนใหม่ ก็ต้องเตรียมอะไรบางอย่างไว้” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“ฉันต้องไปที่สำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรีก่อน”