ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1577 แผนการของมัน

บทที่ 1577 แผนการของมัน

ตูม!

พร้อมกับเสียงดังสนั่น ร่างของหลินชีเยี่ยพุ่งชนเข้าไปในชั้นหนึ่งของตึกผู้ป่วย ทะลุผ่านกำแพงหลายด้านก่อนจะ

ล้มลงท่ามกลางฝุ่นควัน

เขาใช้มือข้างหนึ่งยันตัว ค่อยๆ ลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง มองรอยเลือดตรงหน้าตัวเอง ดวงตาฉายแววตกตะลึง!

“เป็นไปได้ยังไง……”

“ใช่ ใช่ๆ… สีหน้าแบบนี้แหละ! งุนงง ตกใจ สับสน หวาดกลัว… ช่างงดงามเสียจริง! งดงามเหลือเกิน!!” เสียงของ

ความวุ่นวายที่คลืบคลานดังขึ้น มันค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้หลินชีเยี่ยใบหน้า ‘เมตตา’ นั้นเผยความบ้าคลั่งและน่าสะพรึง

กลัวออกมา!

“หลินชีเยี่ย เจ้าคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของที่นี่จริงๆ หรือ?”

หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอึ้ง

“โรงพยาบาลนี้ไม่ได้เป็นของโลกนี้มาแต่แรก มันเป็นแค่สิ่งของที่หลุดมาอยู่ที่นี่… เจ้าคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของมัน

ได้อย่างไร?

เพราะเสื้อกาวน์ที่เก็บได้จากห้องผู้อำนวยการ? เพราะเจ้าเปิดประตูห้องคนไข้พวกนี้ได้? เพราะตำแหน่งผู้อำนวย

การที่เจ้าตั้งให้ตัวเอง? หรือเพราะเจ้าเป็นคนแรกที่มาที่นี่? โอ้ ไม่… จริงๆ แล้วเจ้าก็ไม่ใช่คนแรกใช่ไหม? เด็กผู้หญิงที่ชื่อจี้

เนี่ยนต่างหากเล่า?

เจ้าไม่แปลกใจบ้างหรือ?

เสื้อกาวน์ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็เคยใส่ ห้องพักคนไข้ที่นี่ นางก็เคยเปิด คนไข้ที่นี่ หลายคนก็เคยคุยกับนาง… ทำไม

เล่า? เพราะโรงพยาบาลยอมรับเจ้าเป็นเจ้าของก่อน แล้วค่อยมายอมรับนายงั้นหรือ?

อย่าโง่ไปหน่อยเลย โรงพยาบาลนี้ไม่เคยมีเจ้าของมาตั้งแต่แรก! ใครก็ตามที่มาที่นี่ ล้วนทำได้ทั้งนั้น!

ที่เจ้าครอบครองโรงพยาบาลมาได้นาน ก็เพราะเด็กผู้หญิงคนนั้นซ่อนมันไว้ในความทรงจำของเจ้า ไม่มีใครสัมผัส

มันได้ ไม่มีใครเข้ามาที่นี่ได้! เจ้าเป็นแค่ผู้บุกเบิก คนโชคดีที่ได้ครอบครองโรงพยาบาลนี้เท่านั้น!”

คำพูดของความวุ่นวายที่คลืบคลานแทรกซึมเข้าสู่ความคิดของหลินชีเยี่ยราวกับสายฟ้าฟาดลงมา

จริงด้วย……

ระหว่างเขากับโรงพยาบาลนี้ ไม่เคยมีความเชื่อมโยงที่แน่นอน

ในช่วงที่ตาบอด โรงพยาบาลนี้อยู่ในความทรงจำของเขามานาน แต่เขากลับไม่สามารถเปิดประตูที่นี่ได้ จน

กระทั่งพลังจิตของเขาทะลวงถึงขั้นฉือ เขาถึงได้เข้ามาข้างใน พบเสื้อกาวน์ในห้องผู้อำนวยการ และพบจดหมายที่จี้เนี่ย

นทิ้งไว้

เขาเปิดประตูห้องคนไข้ทีละห้อง รักษาคนไข้เพื่อแลกเปลี่ยนความสามารถ… ในกระบวนการนี้ ไม่มีร่องรอยใดที่

บ่งชี้ว่าเขาเป็นเจ้าของที่นี่

แม้แต่วิญญาณของสิ่งลี้ลับที่ถูกกักขังในคุกใต้ดินก็ยังเขียนว่า

‘ในฐานะสิ่งมีชีวิตในตำนานที่ถูกคุณฆ่าด้วยมือของตนเอง คุณมีสิทธิ์ตัดสินชะตากรรมวิญญาณของมัน…’ ไม่ใช่

‘ในฐานะเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ คุณมีสิทธิ์ตัดสินชะตากรรมของมัน…’

ถ้าคิดตามแนวทางนี้ หลายอย่างก็อธิบายได้ เช่น ทำไมเมื่อความคืบหน้าในการรักษาถึง 95% คนไข้ถึงเห็นภาพที่

หลินชีเยี่ยเห็นได้?

นี่ไม่ใช่การแบ่งปันมุมมอง แต่เป็นเพราะโรงพยาบาลนี้อยู่ในความทรงจำของหลินชีเยี่ย ภาพนอกโรงพยาบาลที่

คนไข้เห็นคือสิ่งที่หลินชีเยี่ยเห็น และเมื่อความคืบหน้าในการรักษาถึง 95% พวกเขากำลังจะหลุดพ้นจากสถานะ ‘คนไข้’

จึงเห็นแถบความคืบหน้าเหนือศีรษะตัวเอง และสามารถสื่อสารกับโรงพยาบาลได้

“ไม่ถูก… แม้มันจะไม่มีเจ้าของ แต่แกก็ไม่ควรทำร้ายฉันได้! แกเป็นผู้ป่วยโรคทางจิตที่นี่!” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วพูด

หลินชีเยี่ยจำได้ชัดเจนว่าในโรงพยาบาลแห่งนี้ ทั้งคนไข้และผู้ช่วยพยาบาลไม่สามารถทำร้ายเขาได้ ทั้งนิกซ์

เมอร์ลิน กิลกาเมช… ทุกคนเป็นเช่นนั้น นี่ควรเป็นกลไกป้องกันของโรงพยาบาล

มุมปากของความวุ่นวายที่คลืบคลานยกขึ้นเล็กน้อย พลางชี้ไปที่กระดานหมากที่เต็มไปด้วยหมากดำตรงหน้า

“โรงพยาบาลแห่งนี้มีความคิดเป็นของตัวเอง เจ้ารักษาคนไข้มามากมาย บางครั้งมันก็ช่วยเหลือเจ้า……แต่อย่าลืมว่า ข้า

ไม่เหมือนเจ้า! มันมาจากนอกโลก พวกเราก็มาจากนอกโลกเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น ข้าคือ ‘ความวุ่นวายที่คลืบคลาน’ แค่

ให้เวลาข้ามากพอ ข้าก็สามารถแย่งชิงพลังบางส่วนของมันได้ แม้กระทั่งทำให้จิตสำนึกของมันหลับใหล……เจ้าไม่สังเกต

เห็นหรือ? ช่วงนี้โรงพยาบาลแห่งนี้มีอะไรที่แตกต่างไป?”

หลินชีเยี่ยดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “เป็นแกงั้นเหรอ? แกคอยขัดขวางฉันไม่ให้รับผู้ช่วยพยาบาลใหม่มา

ตลอด? แกกำลังแก้ไขกฎเกณฑ์ที่นี่? กระดานหมากนั่น……ไม่ได้แทนการเปลี่ยนแปลงของโลกภายนอก แต่เป็นระดับ

การควบคุมโรงพยาบาลของแก?!”

ตอนอยู่ที่เกาะโชคชะตา หลินชีเยี่ยพบว่าตัวเองไม่สามารถรับผู้ช่วยพยาบาลเพิ่มได้อีก เขาคิดว่าเป็นเพราะ

วิญญาณของสิ่งลี้ลับเหล่านั้นมีปัญหา แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้น

“กระดานหมากนี้น่าสนใจไม่ใช่หรือ?” ความวุ่นวายที่คลืบคลานหัวเราะเสียงแหลม “ข้าวางความคืบหน้าในการ

ควบคุมโรงพยาบาลไว้ต่อหน้าพวกเจ้าทุกคน แต่พวกเจ้ากลับเดาความหมายไม่ออก……ทุกครั้งที่เห็นสีหน้างุนงงของพวก

เจ้า มันช่างน่าสนุกจริงๆ!”

“ในเมื่อแกซ่อนตัวอยู่หลังประตูห้องที่หกมาตั้งแต่แรก ทำไมไม่ฉวยโอกาสควบคุมมันตั้งแต่ช่วงที่ฉันยังไม่ได้เข้า

มาในโรงพยาบาล?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ สีหน้าของ ‘เยลันเด’ พลันแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มเย็นโดยไม่พูดอะไร

ดวงตาของหลินชีเยี่ยวาบขึ้น เขามองไปที่ห้องชั้นสองของตึกผู้ป่วย ราวกับจะเดาอะไรบางอย่างได้ “ฉันรู้แล้ว……

แกกลัวคนไข้ในห้องก่อนหน้านี้ใช่ไหม? ถ้าพวกเขาจับได้ว่าแกกำลังทำอะไร นิกซ์ เมอร์ลิน บรากี ซุนหงอคง กิลกาเมช

พวกเขาจะไม่ปล่อยแกไว้แน่ หากพวกเขาร่วมมือกัน แกอาจจะไม่มีทางชนะ ดังนั้นแกถึงได้กล้าแค่ลงมือลับๆ จนเกือบถู

กกิลกาเมชจับได้ กระทั่งพวกเขาออกจากโรงพยาบาลหมด แกถึงกล้ามายืนอยู่ตรงนี้อย่างเปิดเผย”

เมื่อเข้าใจจุดนี้ สีหน้าของหลินชีเยี่ยก็สงบลง อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ไม่ได้คิดการณ์ไว้หมดและไร้จุดอ่อน

ในตอนนี้ หลินชีเยี่ยก็เชื่อมโยงสาเหตุและผลลัพธ์ทั้งหมดเข้าด้วยกันได้แล้ว

“เรื่องของอิดุนน์ก็เป็นฝีมือแก?”

“ฮึฮึ……เจ้ารู้ไหมว่าการหาวิญญาณที่เต็มเปี่ยมด้วยพลังชีวิตที่นี่ยากแค่ไหน? ข้าใช้วิธีการมากมายกว่าจะกลืน

วิญญาณของนางเข้าไปอย่างเงียบๆ เพื่อฟื้นฟูพลัง แต่กลับถูกพวกเจ้าใช้ถ้วยบ้านั่นแย่งไป……บัญชีนี้ พวกเราต้องมาคิด

บัญชีกันให้ดี” ความวุ่นวายที่คลืบคลานหัวเราะเย็นชา

เป็นไปตามที่หลินชีเยี่ยคาดไว้ การออกจากโรงพยาบาลอย่างกะทันหันของบรากีเป็นฝีมือของความวุ่นวายที่คลืบ

คลานจริงๆ

ในตอนนั้น บรากีน่าจะเป็นหนึ่งเดียวกับอิดุนน์ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้วิธีอะไร ดึงวิญญาณของอิดุนน์ออกมาแล้วกลืน

เข้าไปในร่างตัวเอง และเมื่อไม่มีวิญญาณที่สองอย่างอิดุนน์ บรากีก็ออกจากโรงพยาบาลด้วยความคืบหน้าการรักษา

100% อย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อหลินชีเยี่ยกลับมาที่โรงพยาบาล ความวุ่นวายที่คลืบคลานจึงเปลี่ยนข้อมูลบนหน้าจอเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจับ

ได้ ทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ชื่อของอิดุนน์หายไป……

ภายหลังบรากีอธิษฐานต่อจอกศักดิ์สิทธิ์ให้อิดุนน์กลับมา สัตว์ประหลาดที่ปรากฏบนท้องฟ้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น

ร่างที่แท้จริงของความวุ่นวายที่คลืบคลาน!

แต่หลังจากนั้น จอกศักดิ์สิทธิ์ก็ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง จึงแตกกระจายในทันที