ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1576 ความวุ่นวายที่คลืบคลาน!
บทที่ 1576 ความวุ่นวายที่คลืบคลาน!
“ใครน่ะ?!!”
หลินชีเยี่ยลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังจิตอันทรงพลังพลุ่งพล่านออกมาจากร่างในทันที ทั้งร่างตึงเครียดราวกับ
เผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัว
แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน เขากลับชะงักอยู่กับที่
“ที่นี่คือ……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า?” หลินชีเยี่ยพึมพำขณะมองไปรอบๆ ตึกผู้ป่วยและสวนที่คุ้นเคย
หลินชีเยี่ยจำได้แม่นว่าเมื่อครู่เขายังยืนอยู่บนขั้นบันไดหอคอยกระบี่ จู่ๆ ใบหน้าของความวุ่นวายที่คลืบคลานก็
พุ่งออกมา ทำลายหอคอยกระบี่ กลืนกินอันชิงอวี๋แล้วถูกกับดักในค่ายกระบี่สังหารเซียน……
แต่ในวินาถัดมา เขารู้สึกเหมือนมีคนตีที่ท้ายทอยอย่างแรง จิตใจล่องลอยออกจากร่าง ราวกับหมดสติไป
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าเสียแล้ว
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ฉันไม่ได้ตั้งใจให้จิตใจดำดิ่งเข้ามาที่นี่เลยนี่……” ดวงตาของหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความ
สงสัย
เขารีบหลับตาลงทันที พยายามให้จิตใจกลับคืนสู่ร่าง สถานการณ์ภายนอกกำลังคับขัน เขาไม่มีทางอยู่ในโรง
พยาบาลในเวลาแบบนี้ได้……แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ยังคงอยู่ในโรงพยาบาลเหมือน
เดิม
หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่
เขาลองอีกหลายครั้ง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถกลับเข้าร่างได้เหมือนทุกครั้ง ราวกับจิตใจของเขา
ถูกบางสิ่งกักขังไว้ในโรงพยาบาลแห่งนี้!
เหงื่อผุดซึมที่ขมับของหลินชีเยี่ย ขณะที่เขากำลังจะลองอีกครั้ง จู่ๆ ก็ตระหนักถึงบางสิ่ง ดวงตาหดเล็กลงทันที
เงียบเกินไป โรงพยาบาลแห่งนี้……เงียบเกินไป
ทุกครั้งที่หลินชีเยี่ยกลับมาที่โรงพยาบาล ที่นี่จะคึกคักไปด้วยผู้คน ผู้ช่วยพยาบาลหลายร้อยคนต่างทำหน้าที่ของ
ตน เสียงพูดคุย เสียงทำอาหาร เสียงซักผ้า เสียงหัวเราะ……ไม่ว่าจะยืนอยู่มุมไหน ก็ให้ความรู้สึกเบิกบานใจ
แต่ครั้งนี้ รอบข้างเขามีแต่ความเงียบสงัด
สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองไปรอบๆ ทั้งโรงพยาบาลว่างเปล่า ตึกผู้ป่วย หอพักผู้ช่วยพยาบาล ระเบียงทาง
เดิน ทุกที่ที่มองเห็น ไม่มีเงาคนสักคน
เขาขมวดคิ้วแน่น
มีบางอย่างผิดปกติ……
“หลี่อี้เฟย!!” หลินชีเยี่ยตะโกนเสียงดัง เสียงก้องกังวานไปทั่วลานโรงพยาบาล
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……สิบวินาทีผ่านไป ก็ยังไม่มีการตอบรับใดๆ
ทุกคนหายไปไหนกันหมด?
หลินชีเยี่ยรีบแผ่พลังจิตไปทั่วโรงพยาบาลทันที ไม่ว่าจะเป็นตึกไหน ก็ว่างเปล่า แม้แต่ห้องขังใต้ดินก็ค้นดูแล้ว ผู้
ช่วยพยาบาลหลายร้อยคนราวกับระเหยหายไปจากโลก
แต่ผักบนเขียงในครัว ผ้าห่มที่ตกลงมาครึ่งหนึ่งข้างหน้าต่าง และถ้วยชาที่ยังมีไอร้อนลอยในห้องพักผ่อน ล้วนทิ้ง
ร่องรอยการมีอยู่ของพวกเขาไว้
หัวใจของหลินชีเยี่ยพลันจมดิ่งลง
ในตอนนั้นเอง เขาเหมือนรู้สึกถึงบางสิ่ง จึงหันไปมองยังลานกลางสวนทันที
ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางลาน มีร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ข้างกระดานหมาก เงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าเบื้องบน ราวกับ
กำลังจ้องมองบางสิ่ง
เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยและเมตตานั้น หลินชีเยี่ยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เขารีบเดินไปที่ข้างกระดานหมากแล้วถาม
อย่างร้อนรน
“ผู้อาวุโสเยลันเดเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?”
สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อย
เมื่อเผชิญหน้ากับลุงเยลันเดที่เหมือนเครื่องเทปเล่นซ้ำ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ก็จะได้รับคำตอบเดิมๆ ไม่มี
ประโยชน์อะไรเลย
เยลันเดในเสื้อคลุมศักดิ์สิทธิ์ที่ทำจากเมฆขาว สายตาที่จ้องมองความว่างเปล่าเบื้องบนค่อยๆ เบนมาที่หลินชีเยี่ย
ใบหน้าที่เมตตานั้นยิ้มสดใส ปกติแล้วเยลันเดจะยิ้มอ่อนโยนในทุกสถานการณ์ แต่รอยยิ้มที่กว้างแบบนี้ หลินชี
เยี่ยเพิ่งเคยเห็นบนใบหน้าของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก……
ไม่รู้ทำไม รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าชราแบบนี้ กลับให้ความรู้สึกน่าขนลุกอย่างประหลาด
“……ลองเดาดูสิ?”
คำนี้ดังเข้าหู หลินชีเยี่ยราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ!
เขาพูดได้?
เขาพูดได้จริงๆ?!
หลินชีเยี่ยอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง ชายชราในชุดขาวที่นั่งอยู่หลังกระดานหมากก็ละลายเหมือนโคลนดำ
ควันดำพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา เพียงพริบตาก็รวมตัวกันเป็นร่างมนุษย์สีดำสนิทที่เปลือยเปล่า!
ร่างนี้สูงกว่าสามเมตร แขนขาผอมเหมือนไม้ไผ่ รูปร่างคล้ายจิ้งหรีดยืนสองขา ลำตัวใหญ่โตแต่มีหัวเล็ก ไม่มี
อวัยวะบนใบหน้า ไม่มีใบหน้า ดูน่าขนลุก!
ม่านตาของหลินชีเยี่ยหดเกร็ง พร้อมกันนั้นเขาก็รู้สึกถึงบางสิ่ง จึงหันไปมองชั้นสองของตึกผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว
ที่ป้ายหน้าห้องที่หกนับจากซ้ายบนชั้นสองของตึกผู้ป่วย ภาพหนังสือที่สลักไว้ค่อยๆ หลุดลอก จนเผยให้เห็น
ภาพจริงด้านใน
‘?’
หลินชีเยี่ยหันกลับไปมองคนไร้หน้าสีดำตรงหน้าอย่างรวดเร็ว “แกเป็นใครกันแน่?!”
“ข้าน่ะหรือ?” เสียงของคนไร้หน้าแหลมสูง ไม่เหมือนเสียงนุ่มทรงเสน่ห์ของเยลันเดอีกต่อไป จากน้ำเสียงฟังดู
เหมือนกำลังเยาะหยัน “ข้าก็คือศาสดาของศาสนาตะวันตกศักดิ์สิทธิ์ ผู้เมตตากรุณาและเสียสละที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก
เยลันเดไงเล่า? เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ? ท่านผู้อำนวยการหลินชีเยี่ยที่เคารพ? หรือว่าเจ้าจำได้แค่ประโยคนั้น?”
ร่างของคนไร้หน้าพลิ้วไหว แล้วเปลี่ยนกลับเป็นรูปลักษณ์ของเยลันเดผู้เมตตาในชุดขาวพลิ้ว พลางเอ่ยด้วยน้ำ
เสียงที่เมตตา “เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า……”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า……”
เขาหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่งด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูเหมือนเดิม ทั้งที่ยังมีรูปลักษณ์ภายนอกเป็นเยลันเด
หลินชีเยี่ยจ้องตาเขม็ง แค่นเสียงทีละคำ
“แก สับเปลี่ยนตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“สลับตัว?”
เยลันเดทำเหมือนได้ยินเรื่องตลกอะไรบางอย่าง จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
“ผู้อำนวยการหลินที่เคารพ เจ้ายังคิดอยู่อีกหรือว่าคนที่อยู่ในห้องพักนั้นคือเยลันเด? ไอ้แก่นั่นยังคงยืนหยัดอยู่
บนดวงจันทร์เพื่อปกป้องตราผนึกอยู่เลย จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมาที่นี่เพื่อเล่นเกมบ้านๆ กับพวกเจ้า?”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น สีหน้าของหลินชีเยี่ยพลันเปลี่ยนไป
“เป็นแก?! แกปลอมตัวเป็นเยลันเดอยู่ในโรงพยาบาลนี้มาตลอดเหรอ?!”
เขารู้สึกถึงพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของเทพเจ้าสายทำลายล้างที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย ราวกับนึกอะไรขึ้นมา
ได้ “แกคือความวุ่นวายที่คลืบคลาน ไนอาลาโทเทป?!”
“น่าทึ่งที่เจ้ายังเคยได้ยินชื่อของข้า” เยลันเดหัวเราะเยาะ “น่าเสียดาย สายเกินไปแล้ว……”
ชิ้ง!!
ก่อนที่คำพูดจะจบ แสงคมกริบของดาบอามาโนะมุราคุโมะก็ฟันผ่านความว่างเปล่า พุ่งเข้าใส่ลำคอของความวุ่น
วายที่คลืบคลานอย่างรวดเร็ว!
หลินชีเยี่ยไม่รู้ว่าเจ้านี่แทรกซึมเข้ามาในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าได้ยังไง และไม่รู้ว่ามันต้องการทำอะไรกัน
แน่ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าต้องฆ่ามันทิ้งเดี๋ยวนี้!
หากอยู่ในโลกภายนอก นี่คงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ที่นี่คือโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า ที่นี่เขาคือผู้ไร้เทียม
ทานอย่างแท้จริง มือถือดาบอามาโนะมุราคุโมะไว้แน่น หากจับจังหวะได้ดี ก็ไม่แน่ว่าอาจสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้!
เมื่อเห็นแสงดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของความวุ่นวายที่คลืบคลานก็แสดงความดูแคลน มันยืนนิ่งอยู่ที่
เดิม ปล่อยให้แสงดาบพุ่งเข้าใส่ลำคอของมัน!
เคร้ง!!
ปลายดาบแตะที่ลำคอของความวุ่นวายที่คลืบคลาน ส่งเสียงโลหะกระทบกัน หลินชีเยี่ยชะงักอยู่กับที่
ดาบอามาโนะมุราคุโมะกลับไม่สามารถทำร้ายมันได้แม้แต่น้อย
พร้อมกับที่ความวุ่นวายที่คลืบคลานยกปลายนิ้วขึ้น กำลังมหาศาลที่มองไม่เห็นก็พุ่งชนเข้าที่อกของหลินชีเยี่ย
เขากระอักเลือดออกมาแล้วกระเด็นออกไป!