ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1568 โลงศพ
บทที่ 1568 โลงศพ
หมอกหนา
แสงอาคมหลายสายพุ่งขึ้นมาจากมหาสมุทรลึก คราบเลือดสีแดงฉานแผ่กระจายบนผิวน้ำ
ก่วงเฉิงจื่อถือตราพลิกฟ้าลอยขึ้นจากผิวน้ำ แล้วคำนับจักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ที่อยู่บนฟ้า พูดอย่างนอบน้อม
“ปีศาจร้ายตนนั้นถูกสังหารแล้ว”
จักรพรรดิหยกมองไปที่มหาสมุทรลึกแวบหนึ่ง พยักหน้าเบาๆ
“ชีเยี่ย……”
บนเมฆพลิกกาย อันชิงอวี๋ที่มีใบหน้าซีดขาวกำข้อมือของหลินชีเยี่ยแน่น
หลินชีเยี่ยรีบทัดทานทันที “ชิงอวี๋ อย่าเพิ่งพูด นายใช้พลังเกินตัวมากเกินไปแล้ว……”
ดวงตาทั้งสองข้างของอันชิงอวี๋เริ่มพร่าเลือน ความเจ็บปวดในสมองทำให้เขาแทบจะสิ้นสติ แม้จะเป็นเช่นนั้น เขา
ก็ยังคงกำข้อมือของหลินชีเยี่ยแน่น พูดทีละคำอย่างยากลำบาก
“พาเจียงเอ่อร์… กลับ… มา……”
อันชิงอวี๋พูดยังไม่ทันจบ ก็สิ้นเรี่ยวแรงทั้งหมด หมดสติไปในอ้อมแขนของหลินชีเยี่ย
[ชิงอวี๋!] เจียงเอ่อร์เห็นดังนั้น ก็ถามด้วยสีหน้าซีดเผือดว่า [เขาเป็นอะไรไป?]
“คงเป็นเพราะฝืนติดต่อกับประตูสัจธรรม ทำให้จิตใจของเขารับแรงกดดันมากเกินไป……” หลินชีเยี่ยพูดได้ครึ่ง
หนึ่ง สายตาที่มองไปที่เจียงเอ่อร์ก็เคร่งเครียดยิ่งขึ้น “เจียงเอ่อร์ บอกฉันมา เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วร่างจริงของ
เธอล่ะ?”
เจียงเอ่อร์อ้าปากค้าง ในดวงตามีแววขมขื่น……
สองชั่วโมงต่อมา
สรวงสวรรค์
ขนตาของอันชิงอวี๋สั่นไหวเบาๆ เขาค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยปรากฏเข้ามาในสายตาอย่างรวดเร็ว
“ชิงอวี๋ นายตื่นแล้วเหรอ?” ดวงตาสีเทาหม่นของเฉาเยวียนมีประกายวาบขึ้นมา
อันชิงอวี๋นอนอยู่บนผิวน้ำนุ่มๆ เหม่อมองเพดานตำหนักอยู่พักใหญ่ ในที่สุดดวงตาก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เขา
ผุดลุกขึ้นนั่งจากผิวน้ำทันที “ที่นี่ที่ไหน? เจียงเอ่อร์ล่ะ?!”
“ใจเย็นๆ ก่อน นายอย่าเพิ่งรีบ ไท่กงบอกว่า ร่างกายนายยังอ่อนแอเกินไป ไม่ควรมีอารมณ์แปรปรวน……” เฉา
เยวียนประคองร่างของเขาไว้ กล่าวปลอบเบาๆ
อันชิงอวี๋สูดหายใจลึก ในที่สุดก็กลับมาสงบได้ เขามองไปรอบๆ พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในตำหนักโบราณ ใต้
ร่างเป็นสระน้ำตื้นๆ ที่มีใบบัวและดอกบัวลอยอยู่ ด้านหลังเฉาเยวียนยังมีก่วงเฉิงจื่อและไท่อี่เจินเหรินสองเทพคุนหลุนอ
ยู่ด้วย
อันชิงอวี๋เหลือบมองข้างกาย จึงพบว่าพื้นโดยรอบมีช่องว่างสูงเท่าคนอยู่หลายช่อง แม้แต่รูปสลักหินริมสระน้ำตื้น
ก็หายไปครึ่งหนึ่ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกัดกิน “นี่มัน……”
“ตอนที่นายหมดสติ นายสร้างความปั่นป่วนของมิติเวลาไม่หยุดเลย ดังนั้นจึงต้องมีคนคอยอยู่ข้าง เพื่อป้องกันไม่
ให้มันกลืนกินตัวนายทั้งหมด แล้วพานายไปที่มิติอื่น” เฉาเยวียนอธิบาย
เมื่อได้ยินประโยคนั้น อันชิงอวี๋ก็ชะงัก ในดวงตามีแววเสียใจอย่างสุดซึ้ง
“เจียงเอ่อร์ล่ะ?”
เฉาเยวียนเธออ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร
เมื่อเห็นสีหน้าของเฉาเยวียน หัวใจของอันชิงอวี๋ก็สั่นสะท้าน เขาไม่สนใจร่างกายที่อ่อนแรง กระโดดออกจากขอบ
สระน้ำตื้น หยดน้ำหยดลงบนพื้นทีละหยด เท้าเปล่าของเขาวิ่งโซเซออกไปนอกวังอย่างสุดกำลัง
ก่วงเฉิงจื่อเห็นดังนั้นจึงยื่นมือออกไปเพื่อหยุดเขา แต่ถูกไท่อี่เจินเหรินที่อยู่ข้างๆ จับไหล่ไว้พร้อมส่ายหน้าเงียบๆ
“เจียงเอ่อร์! เจียงเอ่อร์!!” อันชิงอวี๋วิ่งออกจากตำหนัก สายฝนเย็นยะเยือกที่ไหลผ่านชายคาหยดลงบนร่างของ
เขา
“ชิงอวี๋! เดี๋ยวก่อน! ตอนนี้อย่าเพิ่งวิ่ง……” เฉาเยวียนรีบวิ่งตามมาจากด้านหลัง กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง อันชิ
งอวี๋กวาดตาสีเทามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตรงไปยังตำหนักหลังหนึ่ง
“ไม่ ต้องมีวิธีอื่นแน่!”
ในตำหนักที่โล่งกว้าง หลินชีเยี่ยสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ยืนอยู่หน้าซากโลงศพสีดำที่แตกละเอียด พลางส่ายหน้า
ไม่หยุด “แค่ร่างกายเสียหาย แต่เธอยังไม่ตาย แล้วทำไมถึงไม่มีวิธีล่ะครับ?!”
เสียงตะโกนของหลินชีเยี่ยก้องกังวานไปทั่ววัง จักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ยืนอยู่ไม่ไกล มีสีหน้าซับซ้อน
“เรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิด” ซีหวังหมู่พูดช้าๆ “ร่างกายของนางไม่ได้แค่เสียหาย……ปีศาจตนนั้นกินร่างของเธอไป
เกือบเจ็ดส่วน หากเป็นที่อื่นก็ยังพอไหว สรวงสวรรค์ก็มีวิธีคืนชีพเนื้อและกระดูก แต่สมองเพียงส่วนเดียวที่ยังมีชีวิตของ
นางถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วยังถูกย้อมด้วยเลือดที่ปนเปื้อนมลทินแพะดำของลูซิเฟอร์……สมองของนางไร้หนทางรักษาแล้ว”
“แล้วถ้าทิ้งร่างกายล่ะ? ตอนนี้เธอก็ยืนอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงไม่มีทางรักษาเธอไว้?!” หลินชีเยี่ยชี้ไปที่เด็กสาวชุดขาว
ข้างกาย ดวงตาเบิกกว้าง
วิญญาณของเจียงเอ่อร์ลอยอยู่กลางอากาศ ก้มมองปลายเท้าตัวเองอย่างเงียบงัน……
ร่างของเธอโปร่งแสงกว่าสองชั่วโมงก่อนมาก ดูเหมือนกำลังจะจางหายไปในไม่ช้า
“สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่วิญญาณของนาง แต่เป็นสนามแม่เหล็กที่มีจิตสำนึก……พวกเจ้าควรจะเข้าใจเรื่องนี้” ซี
หวังหมู่พูดอย่างจนปัญญา “สมองคือต้นกำเนิดของ [เขตสื่อวิญญาณ] เมื่อไม่มีสมอง นางก็เป็นเพียงจอกแหนลอยน้ำที่ไร้
ราก……เจียงเอ่อร์ตายตั้งแต่ร่างกายถูกฉีกแล้ว ที่นางยังยืนอยู่ตรงนี้ได้เพราะสนามแม่เหล็กยังไม่จางหาย ที่เจ้ารู้สึกว่า
นางยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะสนามแม่เหล็กนี้มีจิตสำนึกเท่านั้น……เมื่อสนามแม่เหล็กอ่อนกำลังลง จิตสำนึกและการดำรงอยู่
ของนางก็จะค่อยๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้น”
หลินชีเยี่ยยืนนิ่งงัน
สายตาของเขาเหม่อมองเจียงเอ่อร์ที่อยู่ข้างกาย เธอเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร เหมือนเด็กที่กระทำผิด
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ยังมี ‘ปาฏิหาริย์’ ……ผมจะลองดู!” หลินชีเยี่ยพูดอย่างดื้อรั้น ก่อนจะก้าวเร็วๆ ไปข้างหน้า ใช้
[พิภพเทพ] ครอบคลุมเศษโลงศพสีดำ พลังจิตพุ่งทะยานออกมา
เมื่อเห็นภาพนั้น ซีหวังหมู่ก็ถอนหายใจยาว “‘ปาฏิหาริย์’ แม้จะยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ทุกอย่าง ยิ่งไปกว่า
นั้น ร่างนี้ปนเปื้อนเลือดของเทวทูตตกสวรรค์ ไม่ว่าจะใช้ [พิภพเทพ] อย่างไรก็ไม่มีทางได้ผล”
สายตาของหลินชีเยี่ยหม่นหมองลง จมอยู่ในความเงียบ
ติ๋ง! ติ๋ง!
เสียงน้ำหยดเบาๆ ดังมาจากหน้าตำหนัก หลินชีเยี่ยหันไปมอง เห็นร่างที่เปียกโชกยืนอ่อนแรงอยู่ที่ประตู จ้อง
มองโลงศพสีดำตรงกลางอย่างเหม่อลอย
“ชิงอวี๋……” หลินชีเยี่ยอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
อันชิงอวี๋มองโลงศพที่แตกละเอียดเงียบๆ ก้าวเท้าโซเซเข้ามาในตำหนัก
“นี่คือ……ชิ้นส่วนทั้งหมดแล้วใช่ไหม?” เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง
“อืม” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ฉันเก็บชิ้นส่วนทั้งหมดที่หาได้กลับมาแล้ว……”
“เจียงเอ่อร์……” อันชิงอวี๋เอ่ยเสียงแผ่วเบา ขณะที่ร่างของเธอล่องลอยมาหยุดตรงหน้าเขา
อันชิงอวี๋หยุดฝีเท้า เขามองร่างที่กำลังจางหายไปครึ่งตัวตรงหน้า ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มด้วย
ใบหน้าที่ขาวซีด
“เจียงเอ่อร์… รอก่อนนะ ฉันจะรักษาเธอเอง… ตอนนี้ฉันฟื้นฟูร่างกายกลับมาเต็มที่แล้ว ฉันสามารถผ่าตัดได้แม้
กระทั่งการผ่าตัดที่ซับซ้อนที่สุดในโลก… ฉันต้องรักษาเธอได้แน่นอน…”