ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 449-2 วรรณกรรมเยาวชน? (2)
ตอนที่ 449-2 วรรณกรรมเยาวชน? (2)
ไม่ใช่คำพูดตามมารยาท
หลินจือไป๋คิดแบบนี้จริงๆ เขารู้สึกว่าวิธีการไลฟ์สดได้ทุกที่ทุกเวลาแบบนี้มันน่าสนใจดี ต่อให้รายการจบไปแล้ว เขาก็ยังไลฟ์เล่นเองได้เป็นครั้งคราว หรือแม้แต่การเล่นรูปแบบนี้เขาก็สามารถเอาไปใช้ในทวีปต่อไปได้ด้วย!
ใครบอกว่าคนไลฟ์สดต้องเป็นแค่เน็ตไอดอลล่ะ?
ตราบใดที่เนื้อหาในไลฟ์มันเจ๋งพอ ค่าความนิยมก็พุ่งกระฉูดได้เหมือนกัน!
ในระหว่างที่คุยกัน เลขาตัวน้อยก็จอดรถไว้ข้างทาง แล้วเอ่ยปากเตือนหลินจือไป๋
“ถึงแล้วค่ะท่านตัวแทน”
หลินจือไป๋พยักหน้าเบาๆ แล้วลงจากรถ ผลคือเป็นเพราะมีตากล้องตามถ่ายทำอยู่ จึงดึงดูดความสนใจจากคนเดินถนนรอบข้างทันที
“นั่นหลินจือไป๋นี่!”
“ว้าย!”
“ตัวจริงหล่อมาก!”
“ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเขาที่นี่!”
“มือถือล่ะ?”
“ถ่ายเร็ว ถ่ายเร็ว!”
“ท่านมหาเศรษฐี ฉันรักคุณ!”
“ฉันอยากมีลูกกับคุณ!”
มีเสียงกรี๊ดจากสาวๆ มีเสียงตะโกนจากหนุ่มๆ แม้เนื้อหาที่ตะโกนจะทำให้หลินจือไป๋หน้าดำคร่ำเครียดไปวูบหนึ่งก็ตาม
ปฏิกิริยาทุกอย่างของคนเดินถนนยามได้เจอระดับเหนือแถวหน้านั้นเป็นของจริง และเพราะตอนนี้กระแสของหลินจือไป๋พุ่งสูงจนผิดปกติ บริเวณรอบๆ จึงเริ่มมีการจราจรติดขัด แทบทุกคนต่างรู้จักเขา!
“ท่านตัวแทนคะ ต่อไปคุณออกจากบ้านต้องมีบอดี้การ์ดแล้วล่ะค่ะ!”
อู๋เสวียนและทีมงานรายการพยายามช่วยกันรักษาความเป็นระเบียบรอบๆ
หลินจือไป๋พยักหน้าแล้วพูดกับกล้องว่า “สะเพร่าไปนิดครับ ไม่นึกว่าที่ฉีโจวผมจะดังขนาดนี้”
‘นี่มันที่ไหนน่ะ?’
‘เหมือนจะเป็นร้านหนังสือหลานซินในเมืองเซินนะ?’
‘อยู่แถวหยวนเหอนี่เอง!’
‘เช็ด อยู่ใกล้บ้านฉันเลย!’
‘ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!’
‘อิจฉาคนแถวนั้นจัง!’
‘ถึงขั้นได้เจอท่านมหาเศรษฐีตัวเป็นๆ เลยเหรอ!’
‘ท่านมหาเศรษฐี มาทำอะไรที่นี่น่ะ?’
หลินจือไป๋ออกจากบ้านมาแต่เช้าตรู่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะทำอะไร
รปภ.ของห้างสรรพสินค้าแถวนั้นยกโขยงกันออกมาหมด ดูเหมือนจะได้รับแจ้งว่ามีระดับเหนือแถวหน้ามาที่นี่ จึงมาช่วยกันรักษาความเป็นระเบียบ
หลินจือไป๋เดินเข้าไปในร้านหนังสือหลานซิน
นี่คือจุดหมายปลายทางของเขาในวันนี้
หลังจากเข้ามาในร้านหนังสือ หลินจือไป๋ก็พูดอย่างเก้อเขินว่า “นึกไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ เดิมทีผมแค่อยากมาที่ร้านหนังสือ เพื่อจะแนะนำหนังสือให้ทุกคนสักหน่อย ถ้ารู้อย่างนี้แนะนำที่บ้านก็ดีแล้ว”
ก่อนหน้านี้หลินจือไป๋ก็เคยออกจากบ้าน
ใช้วิธีการเดียวกับตอนนี้เป๊ะ
และก็ถูกคนรอบข้างจำได้เหมือนกัน
แต่มหาชนก็ไม่เคยแตกตื่นจนเกินจริงเท่าวันนี้เลย
ผู้ชมในห้องไลฟ์กลับชะงักไปครู่หนึ่ง
แนะนำหนังสือ?
อะไรเนี่ย?
จนกระทั่งหลินจือไป๋เดินไปที่ชั้นหนังสือชั้นหนึ่ง หยิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วยิ้มให้
“หนังสือเล่มแรกที่ผมจะแนะนำ คือนิยายที่ตัวผมเองชอบมากๆ เรื่อง ‘มังกรหยก’ ครับ”
ถูกต้องแล้ว!
เป็นเพราะได้ตกลงดีลกับหูเหวยและสืออวิ๋นไว้ หลินจือไป๋จึงสามารถนำผลงานของปู๋เย่โหว รวมถึงนักเขียนอีกสองคนที่ให้ความร่วมมืออย่างลึกซึ้งกับสำนักพิมพ์เสินฮว่า เข้ามาเปิดตลาดที่ฉีโจวได้สำเร็จ!
และวันนี้
ก็เป็นวันที่นิยายเหล่านี้เพิ่งวางแผงในฉีโจวเป็นวันแรกพอดี
นี่คือสาเหตุที่หลินจือไป๋ต้องออกจากบ้านมาที่ร้านหนังสือแต่เช้า…
เขาต้องการใช้แรงส่งจากอิทธิพลของตนเองในฉีโจว เพื่อทำให้การโปรโมต ‘ผลงานนิยายของปู๋เย่โหว’ สำเร็จด้วยความเร็วสูงสุด!
หลังจากแนะนำเรื่องมังกรหยกจบ หลินจือไป๋ก็หยิบเรื่อง ‘ตำนานศึกเทพอินทรี’ ขึ้นมา
“เล่มนี้คือภาคที่สองของซีรีส์มังกรหยก แนะนำให้ทุกคนอ่านเช่นกันครับ เพื่อนๆ ที่ไม่สนใจนิยายกำลังภายในก็ลองอ่านดูได้นะ เพราะสองเล่มนี้ไม่ใช่กำลังภายในธรรมดา แต่ถ้าใครไม่รู้สึกอะไรกับแนวกำลังภายในจริงๆ ก็ลองพิจารณาเล่มนี้ดูครับ ‘รวมเรื่องสั้นของปู๋เย่โหว’ พลิกเปิดหน้าแรกเราจะเห็นข้อความฝากถึงผู้อ่านตรงหน้ารองปก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
หลินจือไป๋อ่านว่า “ความมืดมอบดวงตาสีดำแก่ฉัน แต่ฉันกลับใช้มันแสวงหาแสงสว่าง”
‘ฮ่าๆ โฆษณาของท่านมหาเศรษฐีนี่มันขายตรงชัดๆ นายคิดว่าฉันไม่เห็นเหรอว่าข้างหลังหนังสือเขียนว่าจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เสินฮว่าแห่งฉินโจวน่ะ มันก็นิยายที่บริษัทนายพิมพ์เองทั้งนั้นแหละ!’
‘ฮ่าๆ รู้แต่ไม่พูด ซื้อครับซื้อ!’
‘อย่ามาปล่อยมุกนะ ประโยคนี้มีเสน่ห์จะตาย ในเมื่อเป็นหนังสือที่ท่านมหาเศรษฐีแนะนำ คุณภาพไม่น่าจะแย่หรอก’
‘คนเขียนคือปู๋เย่โหวหมดเลยเหรอ?’
‘จำได้ว่าท่านมหาเศรษฐีเคยพูดถึงปู๋เย่โหวมาก่อนนะ ว่าเป็นเพื่อนนักเขียนของเขาที่ฉินโจว’
‘นึกออกแล้ว!’
‘ตอนนั้นท่านมหาเศรษฐีอวยปู๋เย่โหวคนนี้หนักมาก บอกว่าเก่งสุดๆ!’
‘ด้วยความสามารถระดับท่านมหาเศรษฐี นักเขียนที่เขาให้การยอมรับต้องไม่ธรรมดาแน่นอน วันหลังต้องไปซื้อหนังสือมาอ่านบ้างแล้ว!’
ถ้าตัดพวกที่มาป่วนออกไป
แฟนคลับในห้องไลฟ์สดที่ชอบหลินจือไป๋จริงๆ ต่างก็เริ่มสนใจกันแล้ว
ส่วนหลินจือไป๋ก็แนะนำนิยายต่อไปเรื่อยๆ เช่นเรื่อง ‘ความลับ’ ซึ่งเป็นงานยุคแรกๆ ที่เขาเขียน ความยาวไม่มากนัก
“แน่นอนครับว่า”
หลินจือไป๋ก็ไม่ลืมที่จะเตือนผู้อ่านไว้ก่อน
“ผลงานของปู๋เย่โหวบางเรื่องก็ค่อนข้างจะรสชาติจัดจ้าน โดยเฉพาะรวมเรื่องสั้นและเรื่อง ‘ความลับ’ นี่ก็ค่อนข้างจะพิเศษหน่อย ถ้าใครอยากอ่านแนวอบอุ่นละมุนละไม ผมแนะนำเล่มนี้ครับ”
พูดจบหลินจือไป๋ก็หยิบเรื่อง ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ขึ้นมา “นี่คือผลงานที่อบอุ่นที่สุดในบรรดานิยายทั้งหมดของปู๋เย่โหวครับ”
‘มีแค่นี้เองเหรอ?’
‘ผลงานไม่ได้เยอะเท่าไหร่นะ’
‘ฉันเริ่มสนใจไอ้ร้านชำอะไรนั่นแล้วสิ มันคือแนวไหนเหรอ?’
‘ฉันอยากลองไอ้มังกรหยกสองเล่มนั้นมากกว่า’
หลินจือไป๋ยิ้ม “ถ้าคิดว่าน้อยไป งั้นผมแนะนำผลงานของนักเขียนอีกสองท่านนี้ด้วยครับ เป็นนักเขียนจากฉินโจวเหมือนกัน หรือจะให้ชัดเจนกว่านั้นคือ เป็นนักเขียนในสังกัดสำนักพิมพ์เสินฮว่าของเราเอง…”
หลินจือไป๋เองก็เพิ่งตระหนักได้ว่า
ที่แท้นิยายของปู๋เย่โหวก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น
เพราะปู๋เย่โหวเน้นพัฒนาไปในฐานะคนเขียนบทมากกว่า สิ่งที่เขียนจึงเป็นบทประพันธ์เสียส่วนใหญ่
ทว่าหลินจือไป๋ยังเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ด้วย วันนี้จะมาแนะนำแค่หนังสือของปู๋เย่โหวอย่างเดียวไม่ได้
หลังจากแนะนำหนังสือของนักเขียนอีกสองท่านแบบคร่าวๆ แล้วหลินจือไป๋ก็เดินไปที่โซนหนังสือการ์ตูน
ร้านหนังสือหลานซินมีโซนหนังสือการ์ตูนด้วย
นี่คือเหตุผลที่หลินจือไป๋เลือกมาร้านหนังสือแห่งนี้เพื่อแนะนำหนังสือ
“เพื่อนบางคนบอกว่า เขาไม่ชอบนิยาย ชอบหนังสือการ์ตูนมากกว่า งั้นผมก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องแนะนำหนังสือการ์ตูนเล่มนี้ให้คุณครับ”
ในระหว่างที่พูดหลินจือไป๋ก็หยิบเรื่อง ‘One Piece’ ขึ้นมา
“นี่คือหนังสือการ์ตูนแนวมิตรภาพและการต่อสู้ที่ดังที่สุดในฉินโจวตอนนี้ ลายเส้นมีเอกลักษณ์มาก ผมเองก็ตามอ่านอยู่ตลอด เพื่อนๆ ที่ชอบหนังสือการ์ตูนแนวนี้พลาดไม่ได้เลยนะครับ คนเขียนก็คือปู๋เย่โหวเหมือนกัน เขาเป็นทั้งนักเขียนและนักวาดหนังสือการ์ตูน เป็นคนมีความสามารถรอบด้านเหมือนกับผมเลยครับ”
ประโยคสุดท้ายเขาพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
ผู้ชมส่งข้อความฮ่าๆๆๆ ผ่านหน้าจอไม่ขาดสาย
‘โหดจริงแฮะ นักเขียนคนหนึ่งยังวาดหนังสือการ์ตูนได้ด้วย!’
‘ที่สำคัญคือหนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ ท่านมหาเศรษฐีบอกว่าเป็นหนังสือการ์ตูนที่ดังที่สุดในฉินโจวด้วยนะ!’
‘เริ่มสนใจแล้วสิ’
‘แล้วไง สั่งหนังสือจากปู๋เย่โหวคนนี้ได้เหมือนกันหรือเปล่า?’
‘สั่งเพลงจากคุณได้ คนอื่นขอมาแบบไหน คุณก็แต่งเพลงตามความต้องการได้หมด แล้วถ้าคนอื่นขอนิยายแนวไหน ปู๋เย่โหวจะเขียนได้หมดเลยเหรอ?’
สั่งหนังสือเหรอ?
หลินจือไป๋เห็นข้อความนี้
แววตาไหววูบไปครู่หนึ่ง หลินจือไป๋ยิ้มแล้วเอ่ยปากว่า “ดูเหมือนนิยายประเภทที่ปู๋เย่โหวเขียนมาจะไม่ถูกปากบางคนสินะครับ งั้นเอาตามที่พวกคุณว่ามาก็ได้ สั่งหนังสือมาเลยครับ ทุกคนอยากอ่านนิยายแนวไหน ผมจะให้ปู๋เย่โหวเขียนนิยายเรื่องใหม่ในแนวนั้นเป็นไงครับ?”
‘พรืด!’
‘อย่าล้อเล่นน่า’
‘ฮ่าๆๆๆ!’
‘ปู๋เย่โหว : นายมันสูงส่ง! นายมันยิ่งใหญ่! แต่ฉันไม่ใช่นาย! ที่ใครสั่งให้เขียนอะไรก็เขียนได้นี่!’
ผู้ชมไม่มีใครเชื่อเลยสักคน
คิดว่าหลินจือไป๋แค่พูดเล่น
หลินจือไป๋ตั้งใจจะสร้างกระแสเพื่อสร้างหัวข้อสนทนาให้ปู๋เย่โหว จึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง
“ผมพูดจริงครับ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ ทุกคนพิมพ์แนวที่อยากอ่านมาในหน้าจอได้เลย ไม่ว่าจะเป็นแนวไหนผมจะให้ปู๋เย่โหวเขียน เพราะผมไม่ใช่แค่เพื่อนของเขา แต่เป็นเจ้านายของเขาด้วย และแน่นอนว่าผมเชื่อมั่นว่าเขาทำได้”
ชึ่บ ชึ่บ ชึ่บ
เพียงครู่เดียวข้อความแนวต่างๆ ก็พุ่งผ่านหน้าจอไปหมด
หลินจือไป๋เอ่ยปาก “ทำไมมีหมดทั้งไซไฟทั้งประวัติศาสตร์เลยล่ะครับ ทุกคนช่วยกันสรุปให้เป็นแนวเดียวกันหน่อยสิ”
มีข้อความหนึ่งที่เริ่มชี้นำกระแสปรากฏขึ้น ‘ในเมื่อท่านมหาเศรษฐีมั่นใจขนาดนี้ งั้นพวกเรามารุมกดวรรณกรรมเยาวชนกันเถอะ!’
วรรณกรรมเยาวชน?
คนคนนี้ช่างกล้าขอจริงๆ
หลินจือไป๋กำลังจะเอ่ยปาก ผลคือไม่รู้ผู้ชมกลุ่มนี้เป็นอะไรกันไปหมด จู่ๆ ก็พร้อมใจกันพิมพ์ ‘วรรณกรรมเยาวชน’ จนเต็มหน้าจอไปหมด
พวกเขาคงจะคิดว่า
นักเขียนอย่างปู๋เย่โหว สิ่งที่ดูจะรับมือได้ยากที่สุด ก็น่าจะเป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ดูเหมือนจะง่ายที่สุดนี่แหละ?
“พิมพ์แต่วรรณกรรมเยาวชนกันทั้งนั้นเลยแฮะ”
หลินจือไป๋หลุดขำออกมา “ความหมายของทุกคนคือ จะให้ปู๋เย่โหวเขียนเทพนิยายเหรอครับ?”
‘ไม่จำเป็นต้องขนาดนั้นหรอก!’
‘หลักๆ คือให้เด็กอ่านได้!’
‘เด็กโตหน่อยก็อ่านได้!’
‘และถ้าจะให้ดี ผู้ใหญ่ก็ต้องอ่านได้ด้วย!’
‘พรืด’
‘พวกนายเริ่มจะออกทะเลไปไกลแล้วนะ’
ผู้ชมต่างรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ หรือจะบอกว่าทุกคนนึกว่าเป็นการพูดเล่นสนุกๆ จึงได้จงใจกลั่นแกล้งกันแบบนี้
ทว่าหลินจือไป๋กลับเกิดประกายความคิดขึ้นมาหลังจากเห็นข้อความเหล่านี้!
เหมือนจะมีผลงานบางเรื่องที่ตรงตามความต้องการของข้อความเหล่านี้เป๊ะเลย!
เรื่องที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือซีรีส์ ‘Harry Potter’ ในทางนิตินัยมันคือวรรณกรรมเยาวชน แต่ความจริงคืออ่านได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่
เพราะมันคือแนวแฟนตาซี และเนื้อเรื่องก็ไม่ได้ดูเด็กน้อยจนเกินไป
เมื่อนึกได้ดังนั้น
หลินจือไป๋ก็พูดขึ้นว่า “ในเมื่อทุกคนเสนอความต้องการมาแล้ว งั้นทำไมไม่ให้ปู๋เย่โหวได้ลองดูล่ะครับ?”
‘จริงเหรอเนี่ย?’
‘นายจะให้เขาเขียนจริงๆ เหรอ?’
‘เขามีประสบการณ์การเขียนนิยายแนวนี้มาก่อนเหรอ?’
‘ผมเป็นคนฉินโจวครับ ผมยืนยันได้เลยว่า ปู๋เย่โหวไม่เคยเขียนผลงานแนวเด็กมาก่อนเลยสักนิด’
‘พูดแบบนี้ดีกว่า ปู๋เย่โหวน่ะคือนักเขียนสายโรคจิตชื่อดังเชียวนะ!’
‘ผลงานยุคแรกๆ ของเขาน่ะทั้งมืดมนทั้งบิดเบี้ยว เด็กอ่านแล้วเสียสุขภาพจิตแน่นอน’
‘พวกนายนี่ก็ช่างคิดนะ ให้ท่านโหวเขียนวรรณกรรมเยาวชนเนี่ย’
‘ปู๋เย่โหวจะเขียนแนวไหนก็ได้ไม่มีปัญหา แต่ถ้าวรรณกรรมเยาวชนเนี่ยจินตนาการไม่ออกจริงๆ’
‘เอาเรื่องแฮะ ที่แท้ปู๋เย่โหวเป็นนักเขียนแนวนี้เองเหรอ งั้นพวกเราจับพลัดจับผลูดันออกโจทย์ที่ยากที่สุดให้เขาซะแล้วล่ะสิ!’
จะว่าอย่างไรดีล่ะ
สำหรับผู้ชมชาวฉีโจวในห้องไลฟ์สดที่เริ่มรู้จักปู๋เย่โหวแล้ว เรื่องนี้มันเหมือนกับการบังคับให้หลี่ขุย[1]มาแต่งหญิง มันช่างขัดตาอย่างยิ่ง
ทั้งคนที่รู้จัก ปู๋เย่โหว และคนที่ไม่รู้จัก ต่างก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้
เพราะหลินจือไป๋ท่าทางดูสบายๆ เกินไป ราวกับว่าปู๋เย่โหวจะหยิบจับแนวไหนมาเขียนก็ได้จริงๆ
จนทำให้ทุกคนยังคงคิดว่าเขาแค่พูดเล่น
“ผมไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ ครับ ทุกคนเริ่มไปหานิยายของปู๋เย่โหวมาอ่านกันก่อนเถอะครับ พอพวกคุณอ่านจบกันเกือบหมด ผมคาดว่านิยายของปู๋เย่โหวก็น่าจะเขียนเสร็จพอดี เขาเขียนหนังสือเร็วมากครับ อีกอย่าง หลังจากนี้ผมจะขอปิดไลฟ์เร็วขึ้นหน่อยนะ เพราะมีงานบางอย่างที่ต้องจัดการ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจครับ”
ความจริงแล้วงานที่ว่าก็คือ
การสวมหน้ากากปั่นนิยายนั่นเอง!
หลินจือไป๋เชื่อว่า ขอเพียงปู๋เย่โหวเขียนเรื่อง ‘Harry Potter’ ออกมา บวกกับการปูทางจากตัวเขาเอง มันจะต้องโด่งดังเป็นพลุแตกในฉีโจวอย่างแน่นอน!
…………………………………………..
[1] หลี่ขุย คือ นักรบหน้าโหดในเรื่องซ้องกั๋ง