ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 419 Truth or Dare! (1)
ครั้งก่อนที่ออกไปทำงานเกษตรแล้วเจอฝน หลินจือไป๋หยิบเพลงออกมาสามเพลงรวด ทำให้แขกรับเชิญชาวฉีโจวรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นนักแต่งเพลงระดับสูงมากคนหนึ่ง
แต่ทุกคนก็นึกไม่ถึงว่านักแต่งเพลงจากฉินโจวคนนี้จะแต่งเพลงภาษาฉีได้ด้วย แถมผลงานที่แต่งออกมายังคลาสสิกขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็น ‘รักแม่จริงๆ’ หรือ ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ ต่างก็เป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซ!
“เจ้านายเก่งจังเลยค่ะ!”
แววตาที่ฉูฉูมองหลินจือไป๋เหมือนมีประกายดาวระยิบระยับ เยอิงไม่ได้พูดอะไรแต่สายตากลับดูเหมือนไม่อยากจะละไปจากหลินจือไป๋เลย
‘สายตาของอิงอิงนี่มัน!’
‘หวานจนจะเยิ้มเป็นน้ำเชื่อมอยู่แล้ว!’
‘อิงอิงเธอต้องตั้งสติไว้นะ!’
‘เธอคือเทพธิดาขวัญใจมหาชนชาวฉีโจวของเรานะ!’
‘ท่านมหาเศรษฐีไม่เหมาะกับเธอหรอก!’
‘ทำไมฉันรู้สึกว่าสายตาของเจียนเจียก็ดูแปลกๆ เหมือนกัน?’
‘เจียนเจียกำลังแอบมองหลินจือไป๋อยู่’
‘ไม่มีทางหรอก!’
‘ก็แค่สงสัยเลยมองนานอีกนิดหน่อยเท่านั้นเอง!’
สายตาของฉีเจียนเจียไม่ได้หยุดอยู่ที่หลินจือไป๋นานเกินไปจริงๆ แต่หลังจากละสายตาไปได้ไม่นานก็มักจะอดเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งไม่ได้ ฉากนี้ถูกกล้องจับไว้ได้
ในที่สุดเยเจิ้นรู้สึกรวดร้าว เทพธิดาของตนดูเหมือนจะถูกเจ้าเด็กที่มาจากฉินโจวคนนี้ดึงดูดสายตาไปอยู่บ่อยๆ! คนที่รู้สึกแย่ไม่แพ้กันยังมีกูสิงและฉีเทียนเหวิน สองคนนี้ชอบเยอิงแม้แต่แฟนคลับหลายคนก็ยังรู้!
และบนเวทียังเหลือการแสดงอีกสองสามลำดับ
เมื่อการแสดงทั้งหมดจบลง ทีมงานก็ได้ประกาศคะแนนออกมา กลุ่มที่คว้าอันดับหนึ่งไปได้ในที่สุดก็คือกลุ่มสีขาวที่จางซีหยางอยู่ เรียกได้ว่าเพลง ‘รักแม่จริงๆ’ มีส่วนช่วยอย่างมหาศาล!
แน่นอนว่าเพลง ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ ที่หลินจือไป๋ร้อง คะแนนโหวตก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าจางซีหยางเลย ทั้งสองเพลงนี้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!
แต่เพราะให้แต่ละกลุ่มมีการแสดงสองชุด แล้วนับคะแนนรวมจากทั้งสองชุด เพื่อนร่วมทีมคนอื่นของจางซีหยางแสดงได้ดีกว่า
แต่ก็อย่างที่พูดไป รอบนี้ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง อย่างน้อยหลินจือไป๋ก็ไม่ได้แพ้ ส่วนอันดับสามคือกลุ่มสีแดงของพวกฉีเจียนเจีย อันดับสี่คือกลุ่มสีเหลืองของพวกเยจวินจีและเออิจิโร่
ช่วยไม่ได้ เพราะกลุ่มสีเหลืองมีแค่เยจวินจีกับเออิจิโร่ที่เป็นนักร้อง ส่วนหนิงหลิงกับหลานเหยต่างก็เป็นนักแสดง เลยไม่ค่อยถนัดเรื่องร้องเพลงเท่าไหร่
และแล้วหลังจากแต่ละกลุ่มรับรางวัลการแข่งขันเสร็จ ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไปทานมื้อเที่ยง แล้วในช่วงบ่ายก็เริ่มทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง
หลินจือไป๋ไม่ได้ลืมเรื่องการทำสวนทำไร่ เมล็ดพันธุ์ก็ซื้อมาแล้ว เขาจึงจ้างคนล้มละลายสี่คนมาทำงานให้ตัวเอง
“ทำแบบนี้นะ…”
คนล้มละลายทั้งสี่คนทำสวนไม่ค่อยเป็น หลินจือไป๋เลยลงมือสาธิตด้วยตัวเอง ทั้งวิธีหว่านเมล็ดและวิธีรดน้ำเป็นต้น ทั้งสี่คนยืนดูจนอึ้งกิมกี่ ทำไมหลินจือไป๋ถึงทำสวนเป็นด้วยล่ะเนี่ย?
ฉีเจียนเจียเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “ฉันเห็นว่าตั้งแต่ถ่ายรายการมา เหมือนจะไม่มีเรื่องไหนที่ทำให้คุณลำบากได้เลยนะ”
“เพราะผมเป็นมนุษย์เลเวลตันครับ” หลินจือไป๋กะพริบตา
‘มนุษย์เลเวลตันแห่งบลูสตาร์ออนไลน์’ คือภาพลักษณ์ที่เขาวางไว้ในรายการ ‘เยือนเขาหลีซาน’
การรักษาภาพลักษณ์นั้นยาก แต่จนถึงตอนนี้หลินจือไป๋ก็ทำออกมาได้เข้าขั้นมากทีเดียว
“จ้า พ่อคนเก่ง” เยอิงแค่นเสียง “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณทำได้ทุกอย่าง”
“เรื่องที่ทำไม่ได้ก็มีครับ”
“อย่างเช่น?” หลี่เชี่ยวสงสัย
“การคลอดลูก” โจวหานจิ้นโพล่งขึ้นมาดื้อๆ ทุกคนพากันหัวเราะ
หลินจือไป๋เองก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “อย่างน้อยในรายการนี้ ก็ไม่น่าจะมีเรื่องไหนที่ทำให้ผมลำบากได้หรอก”
“ขี้คุยซะจริง!”
ทั้งสี่คนไม่มีทางเชื่อคำพูดนี้แน่นอน ผู้ชมเองก็ขำ
‘พวกเธอจะเชื่อคำพูดนี้ของหลินจือไป๋ หรือจะเชื่อว่าฉันคือจิ๋นซีฮ่องเต้?’
‘ถวายบังคมฝ่าบาท!’
‘แต่พูดตามตรง หลินจือไป๋ก็ทำอะไรเป็นหลายอย่างจริงๆ นะ’
‘จนถึงตอนนี้ ดูเหมือนจะยังไม่มีเรื่องไหนในรายการที่ทำให้ท่านมหาเศรษฐีลำบากได้เลย’
‘บอกได้แค่ว่าท่านมหาเศรษฐีเก่งจริงๆ’
‘ท่านมหาเศรษฐีไม่เหมือนดาราเลย ประสบการณ์ชีวิตโชกโชนเกินไปแล้ว’
‘แขกคนอื่นช่วยส่งบทให้ด้วยแหละ ดาราหลายคนยังเป็นเด็กทารกอยู่เลย ใบขับขี่ยังไม่มี นับประสาอะไรกับเรื่องทำอาหารทำนา’
‘ทักษะที่หลินจือไป๋ทำเป็นพวกนี้ คนที่โตมาในชนบทส่วนใหญ่ก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ’
‘แล้วความสามารถเลียนเสียง พวกเขาก็ทำได้เหรอ?’
‘อันนี้ทำไม่ได้จริงๆ อีกอย่างความสามารถแต่ละอย่างของท่านมหาเศรษฐีก็ระดับสุดยอดทั้งนั้น อย่างการขับรถเป็น กับเทคนิคขับรถขั้นเทพมันคนละเรื่องเลย ทำอาหารเป็น กับมีความสามารถระดับสุดยอดเชฟก็คนละความหมาย ในชีวิตจริงเราหาคนที่มีความสามารถแบบเขาได้ยากมาก’
หลังจากดูรายการมานานขนาดนี้ ผู้ชมก็มีความเข้าใจในความสามารถต่างๆ ของหลินจือไป๋ประดับหนึ่งแล้ว นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่หลินจือไป๋สามารถดึงดูดแฟนคลับได้ ผลงานของเขาในรายการยอดเยี่ยมเกินไปแล้วจริงๆ!
เป็นเช่นนี้เอง ท่ามกลางความวุ่นวายของเหล่าแขกรับเชิญ อาทิตย์ก็ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไป อุณหภูมิเริ่มไม่ร้อนเท่าเดิมแล้ว
ผู้กำกับก็แท็กทุกคนในกลุ่ม “คืนนี้ทางทีมงานตัดสินใจเลี้ยงบาร์บีคิวกับเบียร์ทุกคนครับ!”
เอาเถอะ ความจริงแล้วเป็นเพราะทีมงานได้รับความสนับสนุนจากแบรนด์เบียร์ยี่ห้อหนึ่ง เลยตัดสินใจจัดงานนี้ขึ้นมากะทันหัน ถือซะว่าเป็นสวัสดิการให้แก่เหล่าแขกรับเชิญแล้วกัน
“ฟรีเหรอ?”
“ดื่มเบียร์?”
“กินบาร์บีคิว?”
“ผู้กำกับจงเจริญ!”
เหล่าแขกรับเชิญตื่นเต้นดีใจยกใหญ่ โดยเฉพาะพวกที่ล้มละลายจนแทบไม่มีเงินกินข้าว ยิ่งดีใจจนตัวลอย เอาแต่ทำงานมาตลอดช่วงบ่าย ทุกคนใช้พลังกายไปมหาศาล ตอนนี้ต่างหิวโซกันไม่ไหวแล้ว อยากจะกินให้อิ่มหนำซะเดี๋ยวนี้เลย
มีเพียงหลินจือไป๋ที่ไม่ได้เสียพลังงานเท่าไหร่ เวลาส่วนใหญ่เขาเอาแต่ดูพวกเยอิงทำนาทำสวน แต่ในเมื่อทีมงานเลี้ยงบาร์บีคิวฟรี เขาก็ย่อมยินดีจะเข้าร่วมแน่นอน
คืนนั้น ทีมงานตั้งเตาย่างบาร์บีคิวขึ้นมา ถ่านไฟถูกจุดจนลุกโชน เนื้อเสียบไม้เริ่มถูกวางย่างบนเตา พร้อมกับโรยยี่หร่า เกลือ ผงพริก และอื่นๆ บาร์บีคิวเสียบไม้นานาชนิดที่น้ำมันเดือดซู่ซ่า ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจโชยแตะจมูกของทุกคน
เหล่าแขกรับเชิญพากันล้อมวงอยู่ที่โต๊ะตัวยักษ์พลางน้ำลายสอ บนโต๊ะเบียร์ยี่ห้อหนึ่งที่ชื่อว่าแบรนด์ ‘ชิงเหอ’ ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ กล้องจับภาพซูมให้ผู้ชมดูครั้งแล้วครั้งเล่า
“เอาแบบนี้แล้วกันครับ”
ผู้กำกับให้ทุกคนรินเบียร์คนละแก้วก่อน จากนั้นก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อทางรายการเป็นเจ้ามือเลี้ยงคืนนี้ ก็ต้องมีอะไรสนุกๆ กันหน่อย พวกเรามาเริ่มเล่นเกม Truth or Dare กันก่อนเป็นไงครับ?”
“เกม Truth or Dare เหรอ?”
ทุกคนมองหน้ากันแล้วตะโกนว่า “จัดมาเลย!”
“ผมจะเป็นคนหมุนขวดเบียร์ชิงเหอของเราเอง ปากขวดหยุดที่ใคร คนนั้นต้องเลือกพูดความจริงหรือทำตามคำท้า แน่นอนว่าสามารถเลือกดื่มเพื่อผ่านไปได้เช่นกันครับ แต่ต้องดื่มให้หมดแก้วในรวดเดียวนะ”
พูดพลางผู้กำกับก็หมุนขวดเบียร์
การเล่นเกมนี้ด้วยแขกรับเชิญสิบหกคน ทุกคนต่างก็คิดว่าตัวเองคงไม่ถูกเลือก เพราะยังไงการหมุนขวดแต่ละครั้ง โอกาสเฉลี่ยที่จะโดนก็มีแค่หนึ่งในสิบหกเท่านั้น
ผลออกมาแล้ว ปากขวดชี้ไปทางเยเจิ้นพอดี เยเจิ้นเองก็คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนี้
ทุกคนต่างพากันส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้น “ความจริง! ความจริง!”
ผู้กำกับมองเยเจิ้นด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “คำถามของผมคือ อาจารย์เยคิดว่าในที่นี้ใครหน้าตาดีที่สุดครับ?”
“เจียนเจีย”
เยเจิ้นตอบแบบไม่ลังเลเลยสักนิด
“ฮิ้ววว~”
“ผู้กล้าตัวจริง!”
ทุกคนยิ่งส่งเสียงแซวกันหนักกว่าเดิม เยเจิ้นผู้เป็นถึงหนึ่งในสี่จตุรเทพก็ยังอดหน้าแดงไม่ได้ ส่วนฉีเจียนเจียก็ได้แต่ยิ้มออกมาบางๆ เป็นที่รู้กันทั่วว่าเยเจิ้นชอบฉีเจียนเจีย นี่แทบจะเป็นความลับที่รู้กันทั้งวงการอยู่แล้ว ผู้กำกับถึงได้ถามแบบนี้
ต่อไปเป็นตาของเยเจิ้นหมุน หลังจากเขาหมุนเบาๆ ปากขวดก็ไปหยุดตรงตำแหน่งของฉูฉูในที่สุด
เยเจิ้นถามว่า “ฉูฉู เธอคิดว่าในนี้ใครหล่อที่สุด?”
ทุกคนพากันจ้องไปที่ฉูฉู โดยเฉพาะบรรดาแขกรับเชิญชาย
ฉูฉูหันไปมองหลินจือไป๋ที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของเธอ “ฉันเลือกท่านมหาเศรษฐีแล้วกัน ท่านมหาเศรษฐีหล่อที่สุด เพราะเขาเด็กที่สุดยังไงล่ะ!”
“ฉันไม่หล่อเหรอ!”
ฉีเทียนเหวินกับหลานเหยและคนอื่นๆ แสร้งทำเป็นไม่พอใจ แต่หลินจือไป๋กลับยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฉูฉูตาถึงจริงๆ”
ฉูฉูมองหลินจือไป๋ด้วยรอยยิ้มหวาน นี่คือความจริงจากใจเธอจริงๆ
“ถึงตาฉันแล้วนะ”
ฉูฉูเริ่มหมุนขวดเหล้า เห็นได้ชัดเจนว่าจงใจแทบไม่ได้ออกแรงเลย แค่สะกิดเบาๆ ปากขวดก็เล็งตรงไปที่หลินจือไป๋
“นี่โกงกันนี่นา?” หลินจือไป๋พูดไม่ออก ยัยเด็กคนนี้แทบจะจับปากขวดมาจ่อหน้าเขาอยู่แล้ว
เยอิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฉันว่าไม่มีปัญหานะ!”
ทุกคนพากันยิ้มตามแล้วพูดว่า “ไม่มีปัญหาจริงๆ แหละ”
หลินจือไป๋ไม่ได้ถือสา เพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “งั้นคุณอยากถามผมใช่ไหมว่า คิดว่าแขกรับเชิญหญิงในที่นี้ใครสวยที่สุด?”
“เอ๊ะ? คุณรู้ได้ยังไง?” ฉูฉูทำหน้าตาซื่อ ทำเอาทุกคนพากันขำขัน
หลินจือไป๋กลอกตาแล้วเอ่ยว่า “แขกรับเชิญหญิงที่นี่ผมคิดว่า…”
เยอิงเริ่มตื่นเต้น ฉีเจียนเจียยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย หานเยว่ช่วงพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจแต่สีหน้ากลับดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด ยังมีฉินเลี่ยน หนิงหลิง และคนอื่นๆ แขกรับเชิญหญิงทุกคนที่นี่ต่างพากันใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คงมีแค่หลี่เชี่ยวคนเดียวที่ดูสงบนิ่งเพราะยังไงเธอก็มีเจ้าของแล้ว
“เฮ้อ” หลินจือไป๋ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “มีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่เลือก ผู้ใหญ่เขาต้องเหมาหมดอยู่แล้ว ยกเว้นพี่เชี่ยวคนหนึ่งแล้วกัน”
พรูด!
ทุกคนหัวเราะลั่น บรรดาแขกรับเชิญหญิงดูจะโล่งอก แต่ก็ดูเหมือนผิดหวังนิดๆ ไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะชอบหลินจือไป๋หรอก เพียงแต่ใครบ้างไม่หวังว่าตัวเองจะเป็นคนที่สวยที่สุดในสายตาของใครบางคนล่ะ?
‘เจ๋งวะ!’
‘ต้นแบบของพวกเรา!’
‘นาทีนี้ฉันไม่รู้เลยว่าท่านมหาเศรษฐีกำลังรักษาสมดุล หรือเอาเปรียบแขกรับเชิญหญิงกันแน่!’
‘ถ้าเป็นแขกรับเชิญชายคนอื่นพูดประโยคนี้ฉันคงรู้สึกเลี่ยน แต่ท่านมหาเศรษฐีไม่เป็น!’
‘ฮ่าๆๆๆ ท่านมหาเศรษฐีคือลูกผู้ชายตัวจริง!’
‘เมื่อกี้ฉันนึกว่าเขาจะบอกว่าเป็นอิงอิง เพราะอิงอิงสนิทกับเขาที่สุด’
‘ฉันนี่แอบลุ้นให้เขาพูดชื่อเจียนเจียเลย!’
คอมเมนต์สดระเบิด ประโยคเดียวของหลินจือไป๋จุดชนวนอารมณ์ของผู้ชมได้ในทันที โดยเฉพาะผู้ชมชาย ส่วนผู้ชมหญิงรู้สึกว่าหลินจือไป๋กำลังรักษาน้ำใจทุกคนอยู่ คำพูดนี้ก็ไม่ได้ผิดอะไร เหมือนประมาณว่า “ทุกคนสวยเหมือนกันหมด”
“ต่อไปตาผมแล้ว”
หลินจือไป๋หมุนขวดเหล้า คราวนี้เขาสุ่มจริงๆ และสุดท้ายไปหยุดที่… เยอิง
ดังนั้นหลินจือไป๋จึงถามอย่างไม่มีความคิดสร้างสรรค์ว่า “อิงอิง คุณคิดว่าผมหล่อไหม?”
“หล่อระเบิดเลย!”
เยอิงตอบอย่างร่าเริงว่า “ทั้งรายการนี้คุณหล่อที่สุดแล้ว!”
“ได้ งั้นเหรียญดอกท้อนี้ให้รางวัลคุณ” หลินจือไป๋หยิบเหรียญดอกท้อหนึ่งเหรียญส่งให้เยอิง ปิดดีลต่อหน้ากันให้เห็นๆ ไปเลย
เยอิงรับเหรียญดอกท้อไป แถมยังขยิบตาให้หลินจือไป๋ทีหนึ่งด้วย
‘ฉันขำจะตายอยู่แล้ว!’
‘รู้ใจกันจริงๆ นะ!’
‘แบบนี้ก็ได้เหรอ?’
‘ทำไมฉันรู้สึกว่าอิงอิงกำลังพูดความจริงด้วยน้ำเสียงล้อเล่นเลยอะ?’
‘สไตล์เธอก็เป็นแบบนี้แหละ’