ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 418-2 ทุกคนลุกขึ้นยืน! (2)
การแข่งขันยังดำเนินต่อไป ต่อจากนี้การแสดงที่แต่ละกลุ่มเตรียมไว้ก็ทยอยขึ้นเวที
หลินจือไป๋ที่แสดงเสร็จแล้วกำลังนั่งอยู่ข้างล่างเวทีด้วยมาดของลูกพี่ใหญ่ พลางใช้เหรียญดอกท้อหนึ่งเหรียญจ้างวานให้ฉูฉูไปที่ศูนย์กิจกรรม เพื่อซื้อโคลาเย็นๆ มาให้ตนขวดหนึ่ง
“เชิญดื่มค่ะท่าน”
“เปิดฝาให้ผมด้วย”
“ได้เลยค่ะ”
ฉูฉูทำตามอย่างว่าง่ายเป็นพิเศษ
ทุกคนจ้องมองภาพนี้กันตาค้าง ดวงตาอัดแน่นไปด้วยความอิจฉาริษยา แม้แต่โคลาทุกคนก็ยังไม่กล้าดื่ม นับประสาอะไรกับการใช้เหรียญดอกท้อจ้างคนอื่นไปวิ่งซื้อให้ แถมยังให้ฉูฉูเปิดฝาขวดให้อีก นี่นะเหรอความสุขของมหาเศรษฐี?
อย่าลืมนะการแข่งขันนี้ต่อให้ได้อันดับที่หนึ่ง แต่ละคนก็ได้ส่วนแบ่งแค่ห้าเหรียญดอกท้อ ทว่าลำพังแค่ค่าโคลากับค่าจ้าง หลินจือไป๋ก็เสียไปแล้วสองเหรียญ!
นี่เหมือนคนมาแข่งเหรอ?
เห็นชัดว่ามาเที่ยวเล่นมากกว่า! แต่ถึงอย่างนั้น การแสดงของหมอนี่ก็ดันยอดเยี่ยมมาก ดูจะมีโอกาสสูงที่จะนำทีมสีน้ำเงินคว้าอันดับหนึ่งมาได้ในที่สุด!
หลังจากดื่มเข้าไปอึกใหญ่ หลินจือไป๋ก็ยิ้มอย่างพอใจแล้วเอ่ยว่า “โคลาที่ราคา 3 หยวนเนี่ย จิบแรกมีค่าตั้ง 2 หยวน 90 เหวินเลยนะ”
‘พึมพำอะไรเนี่ย?’
‘จิบแรกมีค่า 2 หยวน 90 เหวินเหรอ? จะว่าไปก็จริง’
‘คำพูดนี้มีเหตุผลอยู่นะ’
‘มีเหตุผลจริงๆ ฉันดื่มโคลาก็เพื่ออึกแรกนี่แหละ หลังจากนั้นต่อให้ดื่มต่อไปก็ไม่ได้ความรู้สึกสดชื่นเหมือนอึกแรกแล้ว กระทั่งหลายครั้งโคลาขวดหนึ่งก็ดื่มไม่หมดด้วยซ้ำ’
‘พวกเธอไม่รู้สึกว่าประโยคนี้ของมหาเศรษฐีมีความหมายลึกซึ้งเหรอ?’
‘เหมือนกำลังพูดถึงโคลา แต่ความจริงไม่ได้พูดถึงแค่โคลา แน่นอนฉันหวังว่าพวกเธอจะไม่มีวันเข้าใจประโยคนี้’
‘มหาเศรษฐีเจ๋งอะ! จู่ๆ ประโยคนี้ก็ดูมีนัยยะขึ้นมาเลย!’
หลินจือไป๋แค่พูดถึงโคลาอย่างผิวเผินจริงๆ แต่ก็ห้ามผู้ชมหลายคนที่ขยันตีความกันเองไม่ไหว คงเพราะหลายคนเคยผ่านเรื่องราวบางอย่างในชีวิตมาละมัง
ด้านข้าง เยอิงได้ยินประโยคนี้แววตาพลันเปล่งประกายเอ่ยว่า “งั้นโคลาที่เหลืออีก 10 เหวินนั่น เอามาให้ฉันดื่มเถอะ!”
อากาศร้อนมากแถมยังอยู่กลางแจ้งอีก แม้ทีมงานจะเตรียมพัดลมตัวใหญ่ไว้ให้แล้ว แต่ก็ช่วยดับความรู้สึกร้อนอบอ้าวที่อุดอู้อยู่ในอกไม่ได้เลย เวลาแบบนี้โคลาจึงล้ำค่าขึ้นมาเป็นพิเศษ โดยเฉพาะขวดที่เพิ่งออกจากตู้เย็นได้ไม่นาน
“อะ”
หลินจือไป๋ก็ไม่อยากดื่มต่อแล้วพอดี จึงส่งให้เยอิง เธอรับไปแล้วดื่มอึกใหญ่ทันที
“อ๋อ… นี่พวกเธอจูบทางอ้อมกันอยู่นะ!” ฉูฉูพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ ไม่รู้เพราะอากาศร้อนหรือเพราะอะไรกันแน่
เยอิงชะงักก่อนจะโต้ตอบอย่างมีหลักการว่า “เรื่องนี้เธอไม่เข้าใจ ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อเวทีนะ อากาศร้อนขนาดนี้ถ้าคอฉันแห้งเกินไปจนส่งผลกับการร้องเพลงจะทำยังไง?”
เหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง ฉูฉูเกาหัวแล้วกัดฟันพูดว่า “ให้ฉันดื่มด้วยคนสิ!”
“อะ”
เยอิงส่งให้ฉูฉู
ฉูฉูไม่ลังเลรับโคลามาดื่มอึกหนึ่ง แล้วจากนั้นก็พบว่าหานเยว่ช่วงกำลังแอบมองเธออยู่เงียบๆ
“เอาไหม?”
“อืม เพื่อเวที!” หานเยว่ช่วงพูดด้วยสีหน้าจริงจังพลางดื่มอึกใหญ่
ทั้งสี่คนร่วมมือกันจนโคลาหมดขวด
ความจริงข้ออ้างที่ว่าเพื่อเวทีนั้นพวกเธอทั้งสามก็ยังไม่เชื่อเลย แค่เพราะทุกคนไม่นึกรังเกียจกันและกันก็เท่านั้นเอง ถ้าโคลาคำแรกไม่ใช่หลินจือไป๋เป็นคนดื่ม ทั้งสามคงไม่มีทางดื่มน้ำขวดเดียวกันแบบนี้หรอก
แน่นอนว่ากล้องไลฟ์สดถ่ายภาพฉากนี้ไว้ได้
‘กลุ่มสีน้ำเงินความสัมพันธ์ดีจัง!’
‘ไม่รังเกียจน้ำลายกันเลย’
‘อยากดื่มน้ำที่มหาเศรษฐีเคยดื่มจัง!’
‘อยากดื่มน้ำที่อิงอิงเคยดื่มบ้าง!’
‘ฉันอยากดื่มที่ฉูฉูเคยดื่ม!’
‘ที่เยว่ช่วงเคยดื่มฉันก็เอา!’
‘พวกโรคจิตพวกนี้ เอาแค่ขวดเปล่ามาให้ฉันก็พอ!’
‘ฉูฉูนี่บื้อจัง เห็นชัดเลยว่าอิงอิงน่ะอยากให้เธอดื่มด้วย จะได้ไม่มีใครหาว่าเธอจูบกับมหาเศรษฐีทางอ้อมไง!’
‘อีกอย่างถ้าอยากชุ่มคอก็ควรดื่มน้ำเปล่าไม่ใช่เหรอ มีที่ไหนมาดื่มโคลา คิดว่าฉันไม่รู้ประสีประสาหรือไง!’
ท่ามกลางการถกเถียงของผู้ชม ก็มีเสียงเพลงดังมาจากบนเวที ที่แท้จางซีหยางก็กำลังร้องเพลงอยู่ ทันทีที่เพลงนี้ดังขึ้น ทั้งลานกว้างพลันเงียบกริบ!
มือคู่หนึ่งที่ไม่อาจเติมแต่งสิ่งใด กลับมอบความอบอุ่นไว้เบื้องหลังเสมอมา
แม้ในคราแรกยังคงห่วงใย ไม่รู้จักถนอมไว้น่าละอายใจเหลือเกิน
แม้ดนตรีที่หลงใหลเธอไม่ชื่นชม แต่รักของแม่มั่นคงไม่เสื่อมคลาย
ตัดสินใจทลายความสับสนในใจ ทดแทนพระคุณในที่สุด…
เพลงนี้จางซีหยางร้องแค่ท่อนเวิร์สท่อนแรกจบลง ก็ให้ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก หลินจือไป๋หันไปมองจางซีหยางบนเวที อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา นี่เหล่าจางร้องเพลง ‘รักแม่จริงๆ’ เลยเหรอเนี่ย
“ดังสายฝนลมวสันต์อบอุ่นหัวใจ มอบความห่วงใยให้ทั้งชีวิตโดยไม่พูดคำใด”
จางซีหยางชี้นิ้วลงไปใต้เวที พร้อมร้องด้วยภาษาฉีที่ค่อนข้างมาตรฐานและมั่นคงว่า
“คือสายตาแสนอบอุ่นของคุณ! ที่สอนให้ฉันมองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่! คอยย้ำเตือนไม่ให้ฉันยอมแพ้ยามใดที่ล้มลง!”
เมื่อท่อนฮุคมาถึง ผู้ชมต่างก็พากันอินไปกับเพลงทันที รู้สึกเหมือนเลือดในกายเริ่มเดือดพล่านขึ้นมา!
นี่คือเพลงอะไร!?
นี่คือเพลงของใครกัน!?
แขกรับเชิญชาวฉีโจวเกือบทุกคนต่างทำหน้าราวกับคนเห็นผี!
แม้จะเป็นเพลงภาษาฉีแต่ทุกคนกลับไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!
เพลง ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ ของหลินจือไป๋เมื่อครู่นี้ทำให้คนทั้งลานตกตะลึงไปแล้วก็จริง แต่เพลงนี้ก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กันเลย!
แน่นอนว่าเยจวินจีและเออิจิโร่ย่อมเคยได้ยินเพลงนี้มาแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางให้ทั้งสองคนแสดงสีหน้าประหลาดออกมา และมีความรู้สึกที่ซับโซนต่อเพลงนี้
โดยเฉพาะเยจวินจี ตอนนั้นที่หลินจือไป๋อยู่บนเวที ‘King of Mask Singer’ เคยใช้เพลงนี้สั่งสอนเขาอย่างหนักมาแล้วครั้งหนึ่ง พอได้ยินอีกครั้งในตอนนี้ เยจวินจีก็ยังรู้สึกปวดใจอยู่ลึกๆ!
คอมเมนต์สดก็กำลังหลั่งไหลอย่างบ้าคลั่ง!
‘เพลงนี้โผล่มาจากไหนอีกแล้วเนี่ย!’
‘ไม่เคยได้ยินเลย!’
‘ไม่ใช่เพลงของทวีปฉีเรานี่!’
‘ทั้งที่ร้องด้วยภาษาฉีแท้ๆ หรือว่าคนทวีปฉินแต่งอีกแล้ว?’
‘เชี่ย! คงไม่ใช่จางซีหยางเป็นคนแต่งหรอกนะ?’
‘คนทวีปฉินถนัดแต่งเพลงภาษาฉีขนาดนี้เลยเหรอ?’
‘เพราะเกินไปแล้ว เพลงนี้ไม่ด้อยไปกว่าเพลงของท่านมหาเศรษฐีเลยสักนิด!’
‘คลาสสิกสุดๆ!’
เพลงนี้คลาสสิกอย่างยิ่ง กระทั่งกล่าวว่าเป็นหนึ่งในผลงานระดับเทพของเพลงภาษากวางตุ้งก็ไม่มากเกินไปเลย ความน่าทึ่งของมันย่อมไม่ด้อยไปกว่า ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ แน่นอน เรื่องนี้ทุกคนต่างก็ฟังออก
กระทั่งมีแขกรับเชิญบางคนเริ่มขอบตาแดงเรื่อ ฉีเจียนเจียพึมพำว่า “นี่ไม่ใช่เพลงที่คนทวีปฉีแต่ง”
หากเป็นเพลงที่คนทวีปฉีแต่งขึ้นมา ไม่มีทางที่เธอจะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับท่วงทำนองเพลงระดับตำนานแบบนี้ได้เลย
“ไม่ใช่จริงๆ แหละ” โจวหานจิ้นที่อยู่กลุ่มสีแดงเหมือนกันยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยว่า “นี่เป็นเพลงภาษาฉีที่คนทวีปฉินของเราแต่ง”
หลี่เชี่ยวก็อยู่กลุ่มสีแดงเหมือนกัน มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับฉีเจียนเจีย เมื่อเห็นโจวหานจิ้นทำเป็นเล่นตัวก็อดไม่ได้ที่จะเปรยขึ้นว่า “เจียนเจีย คนที่แต่งเพลงนี้คุณเองก็รู้จักนะ”
ฉีเจียนเจียชะงักพลันนึกอะไรบางอย่างได้ รีบหันไปมองทิศทางหนึ่งทันที
ขณะเดียวกัน เยอิงก็เอ่ยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนว่า “เพลงของจางซีหยางเพลงนี้ น่าจะเป็นการแสดงเดียวในวันนี้ที่เอาชนะหลินจือไป๋ได้”
“คือว่านะ…” หานเยว่ช่วงเอ่ย “อิงอิง อาจจะเฉพาะรอบนี้เนี่ยนะ พวกเราคงจะนับว่าเจ้านายแพ้ไม่ได้จริงๆ”
“เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง?” เยอิงเกาหัวแล้วเอ่ย “ถึงฉันจะอยากให้หลินจือไป๋ชนะ แต่เพลงของจางซีหยางนี่มันก็สุดยอดมากจริงๆ นะ”
“ความหมายของเยว่ช่วงก็คือ… เธอก็ต้องไว้หน้าให้ท่านมหาเศรษฐีของเราบ้างสิ” ฉูฉูเอ่ยอย่างอ้อมค้อม
“ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ” หานเยว่ช่วงถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ความหมายของฉันคือ เพลงที่อาจารย์จางร้องเพลงนี้ชื่อว่า ‘รักแม่จริงๆ’ คนที่แต่งเนื้อร้องกับทำนองก็นั่งอยู่ตรงหน้าพวกเธอนี่ไง”
คนที่แต่งเนื้อร้องทำนอง? อยู่ตรงหน้า?
หลังจากฉูฉูและเยอิงได้ยินประโยคนี้ ต้องผ่านไปเสียหลายวินาทีถึงได้เข้าใจความหมาย
“ชิบ!” เยอิงถึงกับอึ้งกิมกี่ จ้องมองหลินจือไป๋อย่างเหม่อลอย!
ขณะเดียวกัน บนเวที จางซีหยางที่ร้องเพลงจบแล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า
“เพลงนี้มีชื่อว่า ‘รักแม่จริงๆ’ คนแต่งเนื้อร้องทำนองและนักร้องต้นฉบับก็นั่งอยู่ข้างล่างเวทีนี่เองครับ! ใช่ครับ! เขาคืออาจารย์ไปตี้ของพวกเรา วันนี้ผมร้องเพลงนี้ก็ถือว่าเป็นการยืมดอกไม้ถวายพระนะครับ…”
ตู้ม!
ในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์ระเบิดคลั่ง!
‘อะไรนะ!?’
‘เป็นเพลงที่ท่านมหาเศรษฐีแต่งเหรอ!?’
‘ท่านมหาเศรษฐีเป็นคนร้องต้นฉบับและเป็นคนแต่งเองเลยเหรอ!?’
‘ที่แท้วันนี้ท่านมหาเศรษฐีไม่อยากร้องเพลงใหม่ เลยเลือกเพลงเก่าเพลงนี้สินะ!?’
‘ตาเบิกโพรงด้วยความตกใจเลย!’
‘ฉันดีดตัวขึ้นจากเตียงทันทีเลยเนี่ย!’
หลินจือไป๋ค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นมาจัดทรงผมอย่างใจเย็น พลางเอ่ยกับกล้องอย่างขิงเล็กน้อยว่า “เอาละครับทุกคน ไม่ต้องลุกขึ้นยืนหรอก นั่งลงเถอะ”
แม้เกมอาจจะแพ้ แต่เห็นได้ชัดว่าหลินจือไป๋ไม่ได้แพ้เลย สำหรับหลินจือไป๋แล้ว เหรียญดอกท้อเป็นแค่ตัวเลข แต่ความหล่อและความแอคนั้นเป็นภารกิจชั่วชีวิต
พรูด!
วินาทีนี้ ขณะที่ผู้ชมตกตะลึงก็ขำกลิ้งกับปฏิกิริยาขี้อวดของหลินจือไป๋ไปด้วยเช่นกัน ค่าความประทับใจที่ทุกคนมีต่อมหาเศรษฐีแห่งเขาหลีชานคนนี้ถูกดึงขึ้นเต็มพิกัด!
‘ฮ่าๆๆๆๆ รู้ว่าเก่งจ้า! น่ารักน่าหยิกจริงๆ เลย!’
‘ท่านมหาเศรษฐีทำฉันขำแทบตาย หล่อได้ไม่เกินสามวิจริงๆ นะ!’
‘ทำตัวขรึมๆ เก๊กหล่อหน่อยไม่ได้หรือไง!’
‘งั้นฉันนั่งนะ?’
‘ไม่ล่ะ ทุกคนลุกขึ้นยืน!’
‘รอบนี้โดนท่านมหาเศรษฐีเก๊กใส่เข้าเต็มเปาเลย ให้ตายเถอะ พับผ่าสิ ที่แท้เพลงนี้มหาเศรษฐีก็เป็นคนแต่งเหรอ!’
‘พลิกสุด!’
‘เอวฉันแทบเคล็ดเลย!’
‘อากกกก เพลงนี้ของท่านมหาเศรษฐีทำเอาฉันร้องไห้แทบตาย น้ำตาไหลพรากเลย!’
จะว่าไปแล้ว ทันทีที่รู้ที่มาของเพลงนี้ สายตาที่ทุกคนมองหลินจือไป๋ก็เปลี่ยนไป รู้สึกว่าระดับความเท่ของเขาพุ่งสูงขึ้นในพริบตา
ทว่าพอเจอมุกตลกที่แสร้งทำเก๊กเพียงประโยคเดียวของหลินจือไป๋ ทุกคนก็รู้สึกว่าระยะห่างที่เคยมีถูกร่นให้ใกล้เข้ามาอย่างฉับพลัน!
ตอนนี้ต่อให้หลินจือไป๋จะแสดงท่าทางไม่จริงจังแค่ไหน ก็ไม่มีใครมองข้ามความยอดเยี่ยมที่น่าทึ่งของเพลง ‘รักแม่จริงๆ’ กับเพลง ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ ก่อนหน้านี้ได้เลย!
ภายใต้พรสวรรค์ที่เปี่ยมล้น การที่หลินจือไป๋ทำตัวไม่จริงจัง กลับทำให้ทุกคนเริ่มรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีอิสระ ไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์ และมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่น่าดึงดูดจริงๆ!
ไม่ใช่แค่ผู้ชม แม้แต่เหล่าแขกรับเชิญชาวฉีโจวที่เคยมีภาพจำเกี่ยวกับหลินจือไป๋แค่ ‘ทำอาหารเก่ง’ หรือ ‘เจ้าเล่ห์’ ไปจนถึง ‘ตกปลาเก่ง’ สายตาที่พวกเขามองมาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน!