ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 417 ลูบหัวพิฆาต! (1)
“เอิ๊ก!”
“อา!”
“อิ่มจัง!”
“กินซะหนำใจเลย!”
“ทุกคนชน! เนื้อแกะแกล้มเบียร์เย็นฉ่ำนี่มันชื่นใจจริงๆ!”
โต๊ะจีนแกะมื้อนี้ถูกแขกรับเชิญทั้งสิบหกคนกวาดเรียบ เศษถ้วยโถโอชามระเกะระกะ ทุกคนดื่มเบียร์แช่เย็นที่เพิ่งซื้อมาสำราญใจราวกับได้ขึ้นสวรรค์
แม้แต่พวกเออิจิโร่ที่ไม่ค่อยชอบหน้า หลินจือไป๋ ก็ยังดื่มจนตาปรือไม่รู้ทิศเหนือใต้ บรรยากาศครึกครื้นสนุกสนานถึงขีดสุด
แขกรับเชิญบางคนพออิ่มหมีพีมัน ก็ถึงกับลุกขึ้นเต้นร้องเพลงกันอย่างเริงร่า
“อย่ามองว่าฉันเป็นแค่แกะตัวหนึ่ง!”
เย่อิงชอบร้องเพลงนี้มาก ตะโกนแข่งท่ามกลางเสียงอึกทึกว่า “ความฉลาดของแกะนั้นเกินจินตนาการ… ต่อไปร้องว่าอะไรนะ?”
“เพลงนี้ไม่เป็นมงคลเลย เจ้าเฟยหยางหยางไปอยู่ในท้องคุณแล้วนะ”
หลินจือไป๋ ตะโกนตอบกลับไปว่า “ผมแต่งเพลงที่เหมาะกับคุณมากกว่านี้ไว้ให้แล้ว”
“เพลงอะไรเหรอ?”
หัวใจของเย่อิงเต้นวูบ ใบหน้าแดงระเรื่อ ประหม่าที่จะสบตากับ หลินจือไป๋ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตั้งตารอ
“คุณลองฟังดู” หลินจือไป๋ สีหน้าจริงจังมาก ถึงขั้นที่ดูมีอารมณ์ลึกซึ้ง จนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มทำตัวไม่ถูก เบือนหน้าหนี
จู่ๆ เขาก็เลียนเสียงของเย่อิง ร้องด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ที่ดูแบ๊วว่า “ในที่สุดก็ถึงเวลาหม่ำ นักกินพุ่งนำไปก่อนใคร เห็นข้าวแล้วไม่สนใจใช่คนหรือไง ท้องอิ่มสิถึงมีแรง เถ้าแก่จ๋า ยังไม่อิ่มเลย ขอเพิ่มอีกกะละมัง!”
โครม!
เย่อิงแทบจะล้มคะมำ เส้นดำพาดเต็มหน้าผาก!
หานเยว่ช่วงและกู่สิงที่สังเกตเห็นฉากนี้ ต่างก็พากันหัวเราะก๊าก ถึงจะเป็นเสียงของเย่อิงไม่ผิด แต่เธอไม่มีทางร้องเพลงได้กวนประสาทแบบนี้แน่!
“โถ่เอ๋ย คุณทำอะไรเนี่ย!” เย่อิงถลึงตาใส่ หลินจือไป๋ แล้วเอ่ยว่า “เพลงนี่มันเหมาะกับฉันตรงไหนกัน?”
หานเยว่ช่วงหัวเราะลั่น “ถ้างั้นนี่เป็นเพลงพิลึกที่เจ้านายเพิ่งแต่งขึ้นมาอีกแล้วเหรอคะ?”
“ต่อเลย!” กู่สิงกำลังฟังอย่างสนุกอยู่เลยเชียว
หลินจือไป๋ ยังคงใช้เสียงของเย่อิงร้องต่อว่า “ฉันอ้าปากหาวหนึ่งที เงยหน้ามองดูเวลา ทำไมเหลือตั้งห้านาที ถึงหน้าจะใหญ่กว่ากะละมัง แต่เรื่องกินจริงจังไม่แผ่วเลย กินข้าวเสร็จต่อด้วยชานมถังเลยดีไหมนะ เริ่มนับถอยหลังในใจยังคิดไม่ออก กินอะไรดี ตอนที่ลังเลอยู่นั้นก็ได้เวลาหม่ำข้าวซะแล้ว…”
“ให้ตาย!”
“นี่เพลงอะไรเนี่ย?”
“เย่อิงกำลังร้องเพลงเหรอ?”
“พรืด!” “หลินจือไป๋ ร้องต่างหาก!”
“ทำไมหมอนี่เลียนเสียงเก่งขนาดนี้!”
“ตลกชะมัด!”
ผู้คนที่กำลังเฉลิมฉลองกันเสียงดังอึกทึกรอบข้างพลันเงียบลง! ทุกคนตะลึงเมื่อได้ยิน หลินจือไป๋ ใช้เสียงของเย่อิงร้องเพลง หลายคนในตอนนี้ต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ!
พื้นฐานแล้ว บรรดาแขกรับเชิญต่างก็เคยดูเนื้อหาในอีพีแรกมาบ้าง รู้ว่า หลินจือไป๋ สามารถเลียนเสียงคนอื่นได้ แต่การเลียนเสียงพูดกับเลียนเสียงร้องเพลงมันต่างกันสิ้นเชิงเลยนะ
ยิ่งไปกว่านั้นที่ หลินจือไป๋ กำลังเลียนเสียงอยู่ตอนนี้ คือเสียงของเย่อิงที่เป็นเพศตรงข้าม!
‘เชี่ย! ท่านมหาเศรษฐีเลียนเสียงร้องเพลงของเย่อิงได้ด้วยเหรอ!?’
‘โคตรแบ๊ว!’
‘ที่ผ่านมาฉันนึกว่าท่านมหาเศรษฐีเลียนได้แค่เสียงผู้ชายซะอีก นึกไม่ถึงว่าเสียงผู้หญิงเขาก็ทำได้!’
‘สุดยอด!’
‘เพลงนี้ก็น่าสนุกดีนะ!’
‘เพลงบ้าอะไรเนี่ย ขำจะตายอยู่แล้ว!’
เนื้อร้องทำนองเพลงนี้สนุกสนานมากจริงๆ รู้สึกติดหูล้างสมองบอกไม่ถูก
แม้ว่า หลินจือไป๋ จะเลียนเสียงของเย่อิง แต่กลับจงใจใช้เสียงแปลกๆ อย่างเสี่ยวถวนถวนสตรีมเมอร์สาวจากชาติก่อนมาร้องเลย ยิ่งตลกเข้าไปใหญ่
“ยกกะละมังข้าวฉันมา! จงตื่นขึ้นเถิด จิตวิญญาณนักกิน! สาม สอง หนึ่ง จ้วง!”
เมื่อ หลินจือไป๋ ร้องถึงท่อนฮุค เย่อิงและกู่สิงก็จำได้ พากันตะโกนร้องตาม “ในที่สุดก็ถึงเวลาหม่ำ นักกินพุ่งนำไปก่อนใคร เห็นข้าวแล้วไม่สนใจนี่ใช่คนหรือไง ท้องอิ่มสิถึงมีแรง เถ้าแก่จ๋า ยังไม่อิ่มเลย ขอเพิ่มอีกกะละมัง~”
หลังจากความตกตะลึงผ่านไป ผู้ชมก็ขำก๊ากจนตัวสั่น!
‘ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพลงนี้มันสุดยอดจริงๆ!’
‘ท่านมหาเศรษฐียังชอบแต่งเพลงตามใจปากเหมือนเดิมเลย!’
‘เมื่อกี้เย่อิงเขินเลยสินะ เธอคงนึกว่า หลินจือไป๋ จะแต่งเพลงอะไรดีๆ ให้ตัวเอง ฉันขำจะตายอยู่แล้ว’
‘เพลงนี้ไม่ดีตรงไหน! นั่นสิ เพลงนี้ดีจะตาย!’
‘ท่านมหาเศรษฐีถนัดแต่งเพลงประหลาดๆ แบบด้นสดจริงๆ!’
‘ท่านมหาเศรษฐีจะทะเล้นไปถึงไหนเนี่ย!’
‘เชี่ย! เขามีท่อนแร็ปด้วยเหรอ!’
เพลงยังไม่ทันจบ หลายคนก็เริ่มช่วยกันตบมือให้จังหวะกันเอง และวินาทีนี่ก็มาถึงท่อนแร็ปแสนสนุกพอดี
ได้ยิน หลินจือไป๋ หัวเราะร่าพลางตะโกนร้องดังว่า
“นักกินตัวจริง! จิตวิญญาณนักกิน! เหล่านักกินคือยอดคนเหนือคน! นักกินต้องกินข้าวด้วยกะละมัง! นักกินทั้งหลายลุยเลย~”
ร้องมาถึงตรงนี้แม้แต่ หลินจือไป๋ เองก็ยังวรยุทธ์แตก หลุดขำต้องหยุดร้องเพลงในที่สุด
หลังจากที่ทุกคนระงับความตื่นตะลึงได้ ก็พากันหัวเราะจนตัวงอ โลกใบนี้ไม่มีเสี่ยวถวนถวน หลินจือไป๋ จึงใช้เสียงของเย่อิงเลียนแบบบล็อกเกอร์สาวผู้โด่งดังจากเสียงแปลกประหลาดในชาติก่อน ซึ่งผลลัพธ์ออกมาดีมาก!
“เพลงประหลาดชะมัด!”
“หลินจือไป๋ แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงของคุณนี่พลุ่งพล่านจริงๆ นะ”
“เพลงนี้ดี! เหมาะกับพวกเราที่เป็นนักกินจริงๆ!”
“สอนฉันสิ!”
“ฉันอยากเรียน!”
“ฉันก็อยากเรียน!”
“เสียงนี้ตลกเป็นบ้าเลย!”
“เย่อิงไม่มีทางร้องเพลงแบบนี้แน่! แต่พอร้องแบบนี้รู้สึกน่ารักเป็นพิเศษไหม?”
“เย่อิง ขอสักรอบสิ!”
ทุกคนพากันเชียร์ เย่อิงกลอกตาหนึ่งที ก่อนจะเลียนแบบเสียงที่ หลินจือไป๋ เพิ่งร้องไปว่า “นักกินตัวจริง! จิตวิญญาณนักกิน! เหล่านักกินคือยอดคนเหนือคน!”
“ว้าว!”
“ไอหยา!”
ทุกคนหัวเราะร่ากว่าเดิม เสียงแอบแบ๊วของเย่อิงช่างน่ารักเกินพิกัดนัก! แม้แต่ หลินจือไป๋ ก็ยังเคลิ้มไปกับความน่ารัก รู้สึกว่าเสียงของเย่อิงมีความยืดหยุ่นสูงมาก
“ทำเสียงสองเป็นไหม?”
“คืออะไรเหรอ?” เย่อิงสีหน้ามึนงง ทุกคนเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เหมือนว่าโลกนี้จะยังไม่มีคำเรียกอย่าง ‘เสียงสอง’
“ก็แบบนี้ไง”
หลินจือไป๋ กระแอมไอทีหนึ่ง แล้วใช้เสียงเลียนแบบเย่อิง พูดต่อว่า “พี่ชาย วันนี้เราออกมาเดินเล่นด้วยกัน ถ้าแฟนพี่รู้เข้า เขาคงจะไม่หึงหรอกใช่ไหม?”
“อ๊าย!”
“เสียงคุณนี่มัน…!”
“ฉันขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย!”
“ประโยคนี้ฟังดูสะดีดสะดิ้งชะมัดเลย!”
อานุภาพของเสียงสองทำเอาทุกคนหนังศีรษะชาวาบ น้ำเสียงเลี่ยนแบบนั้น ให้ความรู้สึกดัดจริตสุดๆ จนหาที่เปรียบไม่ได้เลย
“หลินจือไป๋!” เย่อิงแทบคลั่ง “คุณช่วยหยุดใช้เสียงของฉันมาทำเสียงแหลมแบบนั้นได้ไหม!”
“ฉันเข้าใจแล้ว!” กู่สิงบรรลุ ทำเสียงสองใส่ หลินจือไป๋ ทันทีว่า “แบบนี้ใช่ไหมคะพี่ชาย?”
หลินจือไป๋ : “…”
ให้ทำเสียงแหลม ไม่ได้ให้แสดงสีหน้า จะมาเล่นหูเล่นตาอ้อนฉันทำไมเนี่ย? แต่กู่สิงมีความสามารถในการเรียนรู้จริงๆ หลินจือไป๋ ยิ้มเอ่ย “ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นตัวตึงเสียงสองเลย”
ฉีเจียนเจียเอ่ย “ผู้หญิงหลายคนก็มักทำเสียงบีบๆ แบบนี้เวลาพูดนะ แต่พวกมือโปรทำนะ จะไม่ทำให้คนรู้สึกว่าเฟคหรอกนะ น้อง หลินจือไป๋ คิดว่ายังไงละ?”
พอพูดถึงประโยคหลัง ฉีเจียนเจียก็เริ่มดัดเสียงเหมือนกัน แต่กลับแฝงความรู้สึกแบบนางพญา ที่ทำให้คนเกิดความรู้สึกอยากพิชิตขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ฉีเจียนเจียเป็นยอดฝีมือจริงๆ” หลินจือไป๋ ยิ้มกล่าว “จริงๆ ไม่ใช่แค่พวกผู้หญิงที่ดัดเสียง ผู้ชายหลายคนก็ชอบดัดเสียงเหมือนกัน โดยเฉพาะพวกที่ชอบกดเสียงต่ำให้ดูมีเลียงลม เหมือนที่ผมกำลังพูดอยู่ในตอนนี้ ฟังดูเหมือนลำโพงเสียงเบสเลยใช่ไหม? นี่เรียกว่าเสียงฟองอากาศ”
“คุณนี่สุดยอดเลย!”
พอ หลินจือไป๋ เริ่มดัดเสียงขึ้นมา ระดับของเขาก็สูงส่งเกินไปแล้ว ต่อให้ไปพากย์เสียงพระเอกซีรีส์รักวัยรุ่นก็ยังทำได้อย่างสบาย
‘เสียงสอง?’
‘ว้ากกก เสียงแบบนี้พวกเราที่เป็นผู้ชายทนไม่ไหวจริงๆ นะ!’
‘ฉันรู้สึกว่ามันเลี่ยนเกินไปหน่อย’
‘แฟนฉันเวลาพูดก็เหมือนแบบนี้เลย!’
‘งั้นนายต้องถนอมเธอไว้ให้ดีนะ วันไหนเธอไม่ยอมดัดเสียง อาจจะแปลว่าไม่รักนายแล้วก็ได้ ฮ่าๆๆๆ’
‘เสียงสองนี่จริงๆ เลย ฉันเองก็พูดแบบนี้บ่อยๆ นะ จงใจจริงๆ นั่นแหละ แต่เสียงของท่านมหาเศรษฐีนี่สุดยอดเลย เขาศึกษาเรื่องเสียงมาลึกซึ้งจริงๆ’
‘ที่แท้นี่ก็คือเสียงสอง!’
การดัดเสียงไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ ความจริงต่างก็มีกันมาตลอด หลินจือไป๋ แค่ใช้คำเรียกหนึ่งมาสรุปเสียงประเภทนี้ ต่อไปเมื่อทุกคนได้ยินเสียงเลี่ยนและดูดัดจริตแบบนั้นอีก ก็จะรู้แล้วว่ามันคืออะไร ผู้ชมจำนวนมากจึงรู้สึกเหมือนเพิ่งจะเข้าใจอย่างถ่องแท้
“วันนี่ก็น่าจะถ่ายทำเสร็จประมาณนี้ละมั้ง”
“เตรียมตัวกลับไปพักผ่อนกันเถอะ”
“ทุกคนลำบากแล้วนะคะ!” แขกรับเชิญหญิงสองสามคนมองดูเวลาแล้วจู่ๆ ก็เริ่มดัดเสียงแหลม
แขกรับเชิญชายต่างพากันมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมา ความจริงผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ได้รังเกียจที่ผู้หญิงดัดเสียงแบ๊วหรอก ขอแค่รู้จักพอดี เผลอๆ ถึงขั้นชอบใจด้วยซ้ำ
“พวกเราก็กลับกันเถอะ”
“เจอกัน”
“เจอกัน~”
“พอได้แล้ว เลิกดัดเสียงสักที เสียงฟองอากาศของนายน่ะแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว!”
การไลฟ์สดจะสิ้นสุดลงตอนสี่ทุ่มของทุกวัน ตอนนี้ยังไม่ถึงสี่ทุ่ม ดังนั้นไลฟ์สดจึงยังไม่ได้ปิดลง แต่ตอนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับห้องพักไปแล้ว มีแค่บางคนทีออกไปวิ่งหรือออกกำลังกายข้างนอก
ในกลุ่มแชทใหญ่ของรายการ ผู้กำกับได้ส่งประกาศแจ้งเตือน
‘ทุกคนอย่าลืมการแข่งขันวันพรุ่งนี้ของเรานะครับ ถึงตอนนั้นรายการจะเชิญชาวบ้านในหมู่บ้านลี่ซานมาที่นี่ เพื่อชมการแสดงที่ยอดเยี่ยมของทุกคน ลำดับคะแนนของพวกคุณ สุดท้ายแล้วก็เป็นชาวบ้านที่จะโหวตตัดสินครับ’
ชาวบ้านโหวตเหรอ?
แววตาของ หลินจือไป๋ เป็นประกายวาบ แม้จะไม่เห็นค่าของรางวัลการแข่งขันนี้ แต่ยังไงซะก็ตั้งหลายเหรียญดอกท้อ ไม่หาเงินตอนนี้จะหาตอนไหน คืนนี้เขาคงต้องทำดนตรีประกอบแล้วละ
Aileen
ท่านเศรษฐีสนุกใหญ่เลยนะ