นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 788

บทที่ 788

การกลับชาติมาเกิดในโลกคู่ขนาน

“การบาดเจ็บที่จิตวิญญาณที่แท้จริงนั้นน่ากลัวที่สุด แม้แต่สิ่งที่เป็นดั่งกฎเกณฑ์ก็ยังต้องหลับใหลอย่างลึกล้ำเพื่อรักษาบาดแผลเหล่านั้น…” เลย์ลินหัวเราะอย่างขมขื่น “นี่เป็นผลมาจากการที่จิตวิญญาณที่แท้จริงของฉันถูกแยกออกไปเพียงเล็กน้อย ถ้ามันเป็นเหมือนกับสิ่งที่บีเซลบับทำ ร่างกายหลักของฉันอาจจะตายได้เลย…”

ร่างเงาของตระกูลทาร์แกเรียนที่อยู่ด้านหลังของเลย์ลินเหี่ยวเฉาและค่อยๆ หายไป แสงสีแดงจางๆ พุ่งออกมาจากระหว่างคิ้วของเขาและหายเข้าไปในมือของเขา ส่องประกายราวกับหิ่งห้อย นี่คือวิญญาณที่แท้จริงขนาดเล็กที่เลย์ลินได้แยกออก การทดลองต้องเริ่มต้นทันที มิฉะนั้นมันจะสลายไปจากการสัมผัสกับโลกภายนอกเป็นเวลานาน

“ประตูแห่งดวงดาว เปิด!” เลย์ลินพึมพำด้วยเสียงเบา และขั้นตอนที่เหมือนกับก่อนหน้านี้ก็ถูกดำเนินการ พลังวิญญาณของเขาไหลผ่านแม่น้ำแห่งดวงดาวอันยาวเหยียดจนกระทั่งมาถึงกำแพงคริสตัลขนาดมหึมาที่ล้อมรอบโลกแห่งเทพเจ้า

“จานของแมนเดอร์ฮอว์ค!” จานหินในมือของเลย์ลินพุ่งเข้าหาผนังคริสตัล เปล่งแสงออกมาทำให้บางส่วนดูเหมือนกำลังจะละลาย

ในขณะที่ช่องทางเปิดออกผ่านกำแพงคริสตัล ดวงตาของเลย์ลินก็สว่างวาบขึ้น และพลังเวทมนตร์ระดับ 7 อันมหาศาลก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา “เวทมนตร์ระดับ 7— การกลับชาติมาเกิดในโลกคู่ขนาน!”

เวลาราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น เศษวิญญาณแท้ในมือของเลย์ลินถูกห่อหุ้มด้วยแสงสว่างเจิดจ้าของคาถาการกลับชาติมาเกิดในโลกคู่ขนาน ก่อนจะหายสาบสูญไปสู่โลกแห่งเทพเจ้า

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว แผ่นแมนเดอร์ฮอว์คก็ระเบิดกลายเป็นผง และกำแพงคริสตัลก่อนหน้านี้ก็ปิดตัวลงอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งร่องรอยความเสียหายใดๆ

“ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับจิตวิญญาณที่แท้จริงแล้ว…” ประตูแห่งดวงดาวขนาดมหึมาค่อยๆ พังทลายลง และเลย์ลินก็ได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น

ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส เขาจึงทำได้เพียงนอนหลับพักฟื้นอยู่ในห้องทดลอง ขณะเดียวกันก็ควบคุมร่างโคลนของเขาในโลกแห่งเทพเจ้า

“บาดแผลเหล่านี้มากพอที่จะทำให้ฉันหลับใหลไปหลายร้อยปี หากฉันไม่ได้รับความช่วยเหลือใดๆ จากโลกแห่งเทพเจ้า มันจะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่เหลือเกิน…” ด้วยความคิดนี้ ร่างของเลย์ลินก็หายไปในพื้นดินใต้ห้องทดลอง

ในขณะที่ร่างหลักของเขากำลังหลับใหล ความสนใจทั้งหมดของเขาจึงจดจ่ออยู่กับร่างโคลนนั้น

การล้างสมองและการกลั่นกรองจากต้นกำเนิดทั่วโลกเป็นกระบวนการที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

จิตวิญญาณที่แท้จริงของเลย์ลินสัมผัสได้ว่า นับตั้งแต่เขาเข้าสู่โลกแห่งเทพเจ้า กระแสน้ำวนพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวได้ก่อตัวขึ้นข้างๆ เขา และชะล้างพลังทั้งหมดที่เขาเคยมีอย่างไม่หยุดยั้ง

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นผลจากเวทมนตร์ระดับ 7 ที่ชื่อว่า การกลับชาติมาเกิดในโลกคู่ขนาน เวทมนตร์นี้ทำให้เลย์ลินสามารถเข้าถึงแก่นแท้ของโลกแห่งเทพเจ้าและได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยต้นกำเนิดของมันเอง

เมื่อการเปลี่ยนแปลงนี้เสร็จสิ้นลง เขาอาจจะสามารถล้างร่องรอยการมาจากโลกอื่นออกไปได้หมด และกลายเป็นพลเมืองของโลกแห่งเทพเจ้าได้อย่างแท้จริง

การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก ความแวววาวของแผ่นแมนเดอร์ฮอว์กได้ลดลงอย่างมากหลังจากเปิดเพียงชั้นนอกสุดของกำแพงคริสตัล และหลังจากเปิดโลกแห่งเทพเจ้าแล้ว มันก็ถูกทำลายไปโดยสิ้นเชิง ไม่เหลือร่องรอยใดๆ เลย

ต่อมาคือพลังของเวทมนตร์ระดับ 7 เวทมนตร์แห่งการกลับชาติมาเกิดที่ทำให้เลย์ลินสามารถมายังโลกนี้ได้ รัศมีของมันค่อยๆ จางหายไป

เปรียบเสมือนการถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่ เมื่อแสงแห่งเวทมนตร์การกลับชาติมาเกิดจางหายไป จิตวิญญาณที่แท้จริงของเลย์ลินก็ปรากฏออกมาอย่างเต็มที่ในความมืดมิดอันกว้างใหญ่

ความกว้างใหญ่ไพศาล! ความน่าสะพรึงกลัว! ความไร้ขอบเขต!

นี่คือความคิดแรกของจิตวิญญาณที่แท้จริงของเลย์ลิน เมื่อเทียบกับโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ จิตวิญญาณเล็กๆ ของเขาช่างไร้ค่า เทียบไม่ได้แม้แต่กับมดตัวเล็กๆ และทำได้เพียงสั่นเทาอยู่ในมุมห้องเท่านั้น

แหล่งพลังอันทรงพลังได้แทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณที่แท้จริงของเลย์ลินในทันที

จิตวิญญาณที่แท้จริงซึ่งหดตัวและควบแน่นไปมากแล้ว กลับค่อยๆ เคลื่อนไหวช้าลงอย่างน่าประหลาดใจภายใต้การเปลี่ยนแปลงของพลังแห่งโลก

“แม้แต่พลังวิญญาณก็ถูกดึงออกไปอย่างรุนแรงแล้ว…” วิญญาณแท้ของเลย์ลินเฝ้ามองกระบวนการนี้และได้แต่หัวเราะ

จิตวิญญาณที่แท้จริงถูกเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งมโนธรรมของเลย์ลินเริ่มเลือนรางลงเรื่อยๆ

การเปลี่ยนแปลงจากพลังภายนอกค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปถึงชั้นลึกที่สุดของจิตวิญญาณที่แท้จริงของเขา ซึ่งเป็นที่อยู่ของความทรงจำและองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดของตัวตนของเขา

พลังวิญญาณมหาศาลได้เข้าโจมตีอย่างไม่ปราณีและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

“หรือว่า… ฉันจะต้องพ่ายแพ้ไปแบบนี้? ด้วยวิธีการที่น่าหัวเราะแบบนี้?”

จิตวิญญาณที่แท้จริงของเลย์ลินใกล้จะตายแล้ว และมีเพียงความคิดเล็กๆ นี้เท่านั้นที่ปรากฏขึ้นอย่างเหนียวแน่น ราวกับกำลังต่อสู้ครั้งสุดท้าย

*บzzz บzzz!* ในขณะนั้น แสงสีเงินขาวสว่างจ้าได้ส่องออกมาจากความทรงจำที่แท้จริงของเลย์ลิน

ภายใต้อิทธิพลของแสงสีขาว พลังแห่งโลกหยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นจึงปล่อยความทรงจำของเลย์ลินไป และเปลี่ยนแปลงส่วนอื่นๆ ต่อไป

“นี่…นี่อาจจะเป็นพลังของคาถาเกิดใหม่ในโลกคู่ขนานหรือเปล่า? มันยังคงมีพลังงานเหลืออยู่บ้าง เก็บไว้ในความทรงจำของฉัน? หรือ…มันเป็นอย่างอื่น?”

จิตวิญญาณที่แท้จริงของเลย์ลินรู้สึกงุนงง แต่เมื่อพลังลดลงจนถึงขีดจำกัดก็หลับใหลไปอย่างรวดเร็ว

เวลาราวกับหยุดนิ่ง ณ ขณะนั้น แต่ในขณะเดียวกัน ก็ดูเหมือนว่าเวลาได้ผ่านไปนานแสนนานแล้ว

“ที่นี่…คือที่ไหน?” เลย์ลินที่ฟื้นคืนสติมองสำรวจรอบๆ ด้วยความตกตะลึง

บางทีคำว่า ‘ประเมินขนาด’ อาจไม่ใช่คำที่เหมาะสมนัก เพราะเขาไม่มีร่างกายอีกต่อไปแล้ว และแน่นอนว่าไม่มีดวงตาหรืออวัยวะใดๆ แบบนั้นอีกแล้ว

สิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้คือการใช้ประสาทสัมผัสสำรวจพื้นที่ราวกับหนวด

ความมืด… ทุกหนทุกแห่งมืดมิดไร้แสงสว่าง เลย์ลินที่ตอนนี้ได้สติแล้ว สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวและรู้สึกหมดหนทาง

“แม้แต่จิตวิญญาณที่แท้จริงของฉันก็หายไปแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นเพียงร่างที่ผสมผสานไปด้วยความทรงจำและจิตวิญญาณที่แตกสลายใช่ไหม?”

จิตสำนึกของเลย์ลินพลันตื่นขึ้น ในขณะนั้น ดูเหมือนจะมีหลุมดำขนาดใหญ่ในอากาศที่ดูดจิตสำนึกของเขาเข้าไป

จิตสำนึกของเลย์ลินเริ่มรู้สึกเวียนหัวขณะที่มันค่อยๆ จมลงสู่ห้วงนิทรา…

ฉันนอนหลับไปนานแค่ไหน?

เมื่อสติของเขากลับคืนมา สภาพแวดล้อมรอบตัวก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

แม้จะมืดมิดไปทั่ว แต่ก็ยังมองเห็นแสงสีส้มแดงได้ ท่ามกลางความสับสน เขาได้ยินเสียงหึ่งๆ เบาๆ ด้วยซ้ำ

โชคดีที่แม้จิตสำนึกของเขาจะอ่อนแอ แต่เลย์ลินก็รับรู้ได้ว่าจิตสำนึกของเขาไม่ได้ไร้ที่มาอีกต่อไป แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่คอยค้ำจุนชีวิตของเขาอยู่

“ในสภาวะนี้ สิ่งที่ฉันต้องการคือทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อลดการใช้พลังงาน และปล่อยให้จิตสำนึกได้พักผ่อนเพื่อสะสมพลังงานเพิ่มขึ้น…”

สติของเลย์ลินค่อยๆ จมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะหลับใหลไปอีกครั้ง เลย์ลินได้เตือนตัวเองไว้

ความสามารถในการคำนวณอันน่าหวาดหวั่นของร่างหลักของเขากลายเป็นนาฬิกาจับเวลาที่แม่นยำที่สุดไปแล้ว

เมื่อตัวเลขในความคิดของเลย์ลินถึง 17,280,000 เขาก็ฟื้นคืนสติ

“อืม ผ่านไป 17,280,000 วินาที ซึ่งเท่ากับสองร้อยวันใช่ไหม?”

เมื่อตื่นขึ้นมา สติสัมปชัญญะก็รู้สึกดีใจที่พบว่าสตินั้นแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มีความรู้สึกถึงพลังงานที่ถูกส่งผ่านอย่างชัดเจน ราวกับว่ามีกระแสความอบอุ่นไหลทะลักเข้าสู่ท้องของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

“ท้อง? อื้ม!!!” แรงไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านตัวเขา และทันทีหลังจากนั้น เลย์ลินก็รู้สึกว่าขาขวาของเขากระตุก

“นี่…” จิตสำนึกของเขาพลันกระจ่างขึ้นเมื่อเขาเริ่มตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติม

ด้วยการหลับใหลนี้ พื้นที่ที่เขาสามารถสำรวจได้จึงขยายออกไปทีละน้อย จนเกิดเป็นภาพของทารกกำลังกอดศีรษะของเขา เส้นเลือดและแม้กระทั่งกระดูกก็สามารถมองเห็นได้

“ตอนนี้ฉันมีร่างกายแล้ว! ความจริงก็คือ ฉันอยู่ในท้องของหญิงตั้งครรภ์มาตลอดในฐานะตัวอ่อน!”

เลย์ลินเข้าใจในทันที

“ดูเหมือนว่าคาถาการกลับชาติมาเกิดในโลกคู่ขนานจะสำเร็จแล้ว!”

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเลย์ลินก็พบว่าตัวเองจนปัญญา “ฉันต้องเริ่มต้นจากการเป็นเด็กทารกหรือ? นี่มันน่าอับอายเกินไป!”

อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่เลย์ลินเป็นคนใจแข็ง ความอับอายนี้จึงทำให้เขาหน้าแดงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเริ่มพิจารณาสถานการณ์นี้ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เด็กทารกนั้นอ่อนแอเกินไป ด้วยสภาพของฉันในตอนนี้ พ่อแม่ของฉันน่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่งจากโลกแห่งเทพเจ้า น่าเสียดายที่ในสถานการณ์เช่นนี้ ฉันไม่มีทางปกป้องตัวเองได้เลย ฉันทำได้เพียงปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามโชคชะตา…”

พลังงานทั้งหมดที่เขาเคยมีถูกชะล้างและกำจัดออกไปจากตัวเขา แม้แต่พลังวิญญาณที่เหล่าจอมเวทภาคภูมิใจที่สุดก็หายไปอย่างสิ้นเชิง นอกจากความรู้สึกตัวเพียงเล็กน้อยแล้ว เขาก็ไม่แตกต่างจากเด็กที่ยังไม่เกิดคนอื่นๆ และโดยธรรมชาติแล้วเขาไม่มีทางปกป้องตัวเองได้เลย

นอกจากนี้ แค่คิดถึงช่วงเวลานี้ก็ทำให้เลย์ลินรู้สึกเวียนหัวแล้ว

“นี่ไม่ดีเลย! สมองของเด็กทารกยังพัฒนาไม่เต็มที่ ในสภาพแบบนี้ ฉันควรพยายามระงับความคิดของตัวเองไว้ให้มากที่สุด นอนหลับน่าจะดีกว่า”

เลย์ลินเข้าใจทุกอย่าง

จิตสำนึกไม่อาจดำรงอยู่ได้หากปราศจากร่างกาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกแห่งเทพเจ้า ที่ซึ่งกฎหมายเข้มงวดกว่ามาก เลย์ลินได้สูญเสียพลังวิญญาณที่แข็งตัวไปทั้งหมดแล้ว จิตสำนึกและพลังวิญญาณของเขาจึงต้องพึ่งพาร่างกายที่กำลังพัฒนาของทารกในครรภ์ และเขาไม่สามารถใช้พลังนั้นมากเกินไปได้ หากหญิงตั้งครรภ์แท้งบุตรเพราะเหตุนี้ เลย์ลินก็จะต้องพบกับจุดจบ

เลย์ลินซึ่งเข้าใจเรื่องนี้ดี จึงได้แต่หลับไปอย่างสนิทพลางภาวนาขอให้หญิงตั้งครรภ์คนนั้นปลอดภัย

“อึ๋ย…” ณ ขณะนี้ ในเมืองท่าแห่งหนึ่งในโลกแห่งเทพเจ้า

หญิงสาวผู้สูงศักดิ์กุมท้องที่ป่องขึ้น คิ้วขมวดแน่น

“อะไรเหรอ ที่รัก!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบเข้ามาช่วยเธอทันที ด้วยท่าทางวิตกกังวล

“เป็นลูกค่ะ เขาเตะฉัน…” หญิงคนนั้นดูอ่อนโยน เปี่ยมล้นด้วยความรักของแม่

“ช่างเป็นคนหน้าด้านจริงๆ!”

เด็กหนุ่มก้มลงแนบหูแน่นกับท้องที่ป่องขึ้น ซึ่งหญิงสาวก็ส่งเสียงประท้วงอย่างยั่วยวน