นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 768

บทที่ 768

ผู้สืบทอดมังกรวาฬ

*คำราม!*

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวมาจากก้นมหาสมุทร ตามมาด้วยเงาที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งปล่อยพลังชีวิตอันมหาศาลออกมาอย่างต่อเนื่อง

แรงดันจากตัวภูเขาไฟขนาดมหึมาเพียงอย่างเดียวก็ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์สึนามิขนาด 10 ริกเตอร์ ส่งผลให้เรือที่เลย์ลินโดยสารอยู่สั่นคลอนอย่างรุนแรง

“ลอย!” กิลเบิร์ตสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

*ฟู่! ฟู่!* กระแสลมหนาทึบพุ่งออกมาด้วยพลังมหาศาลและพยุงเรือทั้งลำ ส่งผลให้เรือลอยอยู่กลางอากาศ

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ไม่ได้โชคดีเช่นนั้นสำหรับสิ่งมีชีวิตในทะเลชนิดอื่นๆ ฝูงฉลาม เต่า และสัตว์ทะเลนานาชนิดถูกคลื่นซัดหายไปในภัยพิบัติครั้งนี้ หลายตัวถูกบดขยี้จนเนื้อเละ เลือดไหลนองไปทั่วผืนน้ำโดยรอบจนกลายเป็นสีแดง

เงาขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จนมีขนาดเทียบเท่าทวีป และในชั่วพริบตาเดียว ใบมีดภูเขาขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุผิวน้ำทะเลราวกับคมมีด เผยให้เห็นแผ่นหลังสีดำขนาดใหญ่

“น-นี่…คือวาฬมังกรเหรอ?!” เอ็มม่าอ้าปากค้าง

“ผู้นำในหมู่พวกเขานั่นเอง พูดให้ถูกต้องกว่านั้นก็คือ และมันอาจจะเป็นสัญลักษณ์ประจำเผ่าทะเลด้วย!” รอยยิ้มของเลย์ลินจางหายไปอย่างรวดเร็ว “เงียบหน่อย!”

ทะเลอันกว้างใหญ่สงบลงตามคำสั่งของเลย์ลิน ดวงตาขนาดเท่าดาวเคราะห์สองดวงลอยอยู่ในทะเลลึก พร้อมลำแสงพุ่งออกมาจากดวงตาเหล่านั้น

ภาพลวงตาปรากฏขึ้น และปรากฏเป็นชายวัยกลางคนจากเผ่าทหารเรือ

“อูลาซมาเพื่อพบท่านลอร์ดของข้า!”

“ราชาแห่งวาฬมังกรระดับ 6! ขนาดตัวของมันใหญ่โตเทียบเท่าทวีปเล็กๆ! โชคดีที่ตอนที่เราเดินทางครั้งก่อนมีแค่วาฬมังกรระดับ 4 โผล่มาแทนตัวนี้…” กิลเบิร์ตหรี่ตาลงและคิดทันทีว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอน

“อะไรนะ? เขาเรียกเลย์ลินว่า ‘ท่านลอร์ด’ เหรอ? พวกเขาไม่ใช่มีฐานะเดียวกันเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น มังกรวาฬที่มีขนาดมหึมาขนาดนี้”

“คุณคือผู้รับผิดชอบน่านน้ำอาณาเขตของดราก้อนเวลใช่ไหม อูลาซ?” เลย์ลินถามอย่างไม่ลังเล

“ใช่แล้ว ท่านลอร์ด รวมทั้งเกาะเล็กๆ ที่อยู่ใกล้เคียงและเผ่าพันธุ์สัตว์ทะเลของทวีปด้วย!” วิญญาณลึกลับนามว่าอูลาซตอบด้วยน้ำเสียงน่ารัก

แม้แต่จอมเวทมังกรวาฬที่มีอันดับต่ำที่สุดก็สามารถสร้างพายุและคลื่นยักษ์ในชายฝั่งทางใต้ได้ ซึ่งนำไปสู่ความสูญเสียครั้งใหญ่ และแม้แต่เลย์ลินก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาตั้งแต่สมัยที่เขาเป็นจอมเวทอันดับ 1 หรืออันดับ 2 แล้ว

แต่ในตอนนี้ แม้แต่ราชาปลาวาฬมังกรที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังไม่คู่ควรแก่การกล่าวถึงในสายตาของเขา

‘ร่างนี้อุดมไปด้วยพลังสายเลือด และหากข้ากลืนกินมันเข้าไป พลังชีวิตของข้าจะเพิ่มขึ้นเพียง 0.003 เท่านั้น!’ ดวงตาสีฟ้าของเลย์ลินเปล่งประกายเมื่อเขาเข้าใจคำตอบในทันที และราชาปลาวาฬมังกรก็ตัวสั่นสะท้านอยู่ใต้น้ำทันที

‘มันน้อยเกินไป และฉันยังมีอย่างอื่นที่ต้องใช้อีก!’ เลย์ลินส่ายหัวในใจและล้มเลิกความคิดที่จะกินวาฬมังกร

“อูลาซ ข้ามีบางอย่างให้เจ้าทำ” พลังอันทรงอำนาจจากเลย์ลิน ผู้ซึ่งมีอำนาจเหนือชีวิตหรือความตายของสิ่งมีชีวิตนั้น เริ่มพูดกับมันตามธรรมชาติ

“ท่านลอร์ด โปรดบัญชาข้าเถิด ข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยของท่านจะไม่ปฏิเสธไม่ว่าในกรณีใดๆ!” ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้ หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลของเลย์ลิน และรู้ว่าชีวิตของตนอยู่ในมือของเลย์ลินแล้ว ราชาแห่งวาฬมังกรจึงตอบรับด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

“ดีมาก ข้าคือผู้อาวุโสของตระกูลโอโรโบรอส และหากพวกเจ้าเห็นธงของตระกูลโอโรโบรอสแขวนอยู่บนยานพาหนะใดๆ พวกเจ้าห้ามโจมตีพวกเขา และต้องปกป้องพวกเขาด้วย เข้าใจไหม?”

“ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน ผู้ทรงอำนาจสูงสุด! ข้าจะส่งลูกๆ ของข้าไปเป็นเครื่องคุ้มกันเรือของท่านด้วย!” อูลาซตอบตกลงด้วยความยินดี

“ดีมาก” เลย์ลินพยักหน้า หลังจากที่เขาแสดงเจตนาจะจับมัน มังกรวาฬยักษ์ก็หายไปจากผิวมหาสมุทร ราวกับถูกไล่ล่าด้วยเวทมนตร์อันทรงพลัง

“สำหรับชายฝั่งทางใต้ ราชาปลาวาฬมังกรระดับ 6 นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเอาชนะได้…” เลย์ลินลูบคางและกล่าวว่า “โชคดีที่ที่ผ่านมามันไม่ได้ให้ความสนใจชายฝั่งทางใต้มากนัก หรือบางทีมันอาจจะสงบนิ่งอยู่ มิเช่นนั้นชายฝั่งทางใต้ทั้งหมดคงทนต่อความโกรธเกรี้ยวของมันไม่ไหว…”

เพียงแค่การรวมตัวกันของลูกๆ ของวาฬมังกรก็อาจทำให้ชายฝั่งทางใต้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกได้แล้ว และหากราชาวาฬมังกรโจมตีพวกเขาด้วยพระองค์เอง ด้วยรูปร่างของมันแล้ว ก็คงทำลายล้างทวีปทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าชายฝั่งทางใต้จะชอบโอ้อวดว่าตนเองเป็นทวีป แต่ในมุมมองของเหล่าโหราจารย์จากทวีปกลางแล้ว มันก็เป็นเพียงเกาะที่ใหญ่กว่าเล็กน้อยเท่านั้น

“ได้ยินไหม? รีบย้ายทุกคนออกไปโดยเร็วที่สุด! ข้าเชื่อว่าต่อจากนี้ไปจะไม่มีอันตรายใดๆ อีกแล้ว” เลย์ลินกล่าวกับพ่อมดเคโมยินทั้งสองหลังจากที่เขาเฝ้ามองการจากไปของราชาปลาวาฬมังกรด้วยสายตา

“อ-เข้าใจแล้ว!” กิลเบิร์ตเช็ดเหงื่อเย็นๆ ที่ไหลจากหน้าผาก แค่เห็นอุลนาซเมื่อกี้ก็ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวในใจแล้ว

และบุคคลที่สามารถทำให้มังกรวาฬผู้ทรงพลังยอมจำนนได้นั้น เลย์ลินมียศจรรยาบรรณระดับใด?

“ท่านลอร์ด ล-เลย์ลิน! เป็นไปได้ไหมที่ท่านจะแจ้งให้เราทราบถึงยศปัจจุบันของท่าน?”

เจฟฟรีย์ซึ่งหวาดกลัวไม่แพ้กัน ยืนอยู่ข้างๆ เขาแข็งแกร่งกว่ากิลเบิร์ตและคนอื่นๆ และเป็นจอมเวทจันทร์เรืองรองระดับ 5 อยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเข้าใจพลังของวาฬมังกรได้ดียิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเลย์ลิน

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะเป็นกษัตริย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปกลางทั้งหมด ก็ยังไม่อาจเทียบเท่ากับราชาปลาวาฬมังกรลำดับที่ 6 ได้ และนี่ทำให้เจฟฟรีย์ตกใจอย่างมาก

“ผมเหรอ? ผมยังเป็นจอมเวทระดับ 6 อยู่เลย!”

เลย์ลินยิ้มและไม่ได้ปิดบังอะไรเลย

“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?”

“อย่างไรก็ตาม ฉันเหลืออีกเพียงครึ่งก้าวก็จะถึงอันดับ 7 แล้ว” ประโยคส่วนหลังของเลย์ลินทำให้เหล่าพ่อมดบนดาดเรือตกอยู่ในอาการเซื่องซึม

“เจ็ด… อันดับ 7! เทพเจ้าในตำนาน ผู้มีกฎเกณฑ์อยู่จริง?” ดวงตาของเจฟฟรีย์เบิกกว้างและปากของเขาอ้ากว้างราวกับกบยักษ์ เขามองเลย์ลินอย่างโง่เขลาขณะที่เลย์ลินเดินเข้าไปในห้องเก็บสินค้าของเรือ

“ดยุคกิลเบิร์ต! ดัชเชสเอ็มม่า! ช่วยยืนยันหน่อยได้ไหมว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า?”

หลังจากงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เจฟฟรีย์จึงพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ และเผลอถามออกไป

“ผมเกรงว่าฝ่าบาทเจ้าชายเจฟฟรีย์คงไม่ได้ฟังผิดนะครับ!”

กิลเบิร์ตและเอ็มม่าสบตากันพร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “อย่างไรก็ตาม พวกเรากำลังปรับตัวให้ชินกับมันอย่างรวดเร็วแล้ว ท่านลอร์ดเลย์ลินเก่งเรื่องการสร้างความหวังและปาฏิหาริย์มาโดยตลอด!”

ตอนนี้แม้แต่กิลเบิร์ตก็คงไม่กล้าคิดว่าตัวเองเป็นอาจารย์ของเลย์ลินอีกต่อไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม เขาก็เป็นบุคคลที่กำลังจะก้าวขึ้นสู่อันดับ 7!

อันดับ 7! มันหมายความว่าอย่างไร? ในสมัยโบราณ ตำแหน่งนี้ถือเป็นตำแหน่งของผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการยกย่อง ผู้พิชิตหลายโลก ชนเผ่าพื้นเมืองมากมายต้องหวาดหวั่นและร่ำไห้…

แล้วตอนนี้ ตระกูลโอโรโบรอสมีกำลังถึงระดับนี้แล้วหรือ?

กิลเบิร์ตรู้ตัวว่าทำได้เพียงหัวเราะคิกคักกับความคิดนี้ และเอ็มม่าก็โน้มเอียงไปทางนั้นเช่นกัน

“อันดับ 7? อันดับ 7 เหรอ… เบวิส ออฟฟา แผนการของพวกเจ้าจะล้มเหลวทั้งหมด!”

เจฟฟรีย์เพิ่งจะตอบสนองต่อเรื่องนั้นหลังจากผ่านไปนาน และจู่ๆ ก็ถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าโดดเดี่ยว

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาได้เผชิญหน้ากับเลย์ลินไปสักระยะ พวกเขาก็จะรู้สึกราวกับว่าถูกโจมตีอย่างหนัก เจฟฟรีย์เคยรู้สึกแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่ามาก

“แต่ด้วยเลย์ลิน ฤดูใบไม้ผลิของเหล่าจอมเวทสายเลือดของเราได้มาถึงแล้ว!” หลังจากถอนหายใจ ดวงตาของเจฟฟรีย์ก็เต็มไปด้วยความหวัง

แม้ว่าปัจจุบันทวีปกลางจะเต็มไปด้วยจอมเวทระดับจักรพรรดิมากมาย แต่สำหรับจอมเวทระดับกึ่ง 7 แล้ว พวกเขาก็ไร้ความสำคัญราวกับมด เพียงแค่ตบครั้งเดียว จอมเวทเหล่านั้นก็จะตายเป็นจำนวนมาก เจฟฟรีย์มองเห็นภาพที่จอมเวทสายเลือดจะครองทวีปกลางแล้ว

ผลประโยชน์มหาศาลที่จะได้รับจากการพิชิตทวีปตอนกลาง ทำให้แผนการก่อนหน้านี้และทุกสิ่งที่พวกเขาเคยพยายามปกป้องมาอย่างหนักดูไร้สาระไปเลย

“บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่ท่านลอร์ดต้องการก็ได้?”

เจฟฟรีย์มองไปยังทิศทางห้องเก็บสินค้าของเรือและกำหมัดแน่นอย่างลับๆ ใบหน้าของเขาแดงก่ำผิดปกติ

……

ภายใต้การปฏิบัติการของเลย์ลิน พวกเขาเดินทางไกลจากชายฝั่งทางใต้ไปยังแผ่นดินใหญ่ตอนกลางได้สำเร็จภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน

เมื่อกิลเบิร์ตและคนอื่นๆ เคยเดินทางเส้นทางนี้มาก่อน พวกเขาต้องใช้เวลาหลายเดือน หากไม่นับว่าเป็นการสิ้นเปลืองเกินไป เอ็มม่าถึงกับอยากจะสร้างประตูมิติที่ชายฝั่งทางใต้ด้วยซ้ำ

การเดินทางผ่านประตูแห่งดวงดาวและศูนย์กลางของอาณาจักรดวงดาวรุ่งอรุณ รวมถึงการสร้างรูปแบบคาถาการขนส่งที่สามารถครอบคลุมทวีปตอนกลางทั้งหมดได้นั้น ถือเป็นไพ่ตายที่สำคัญสำหรับเหล่าพ่อมดสายเลือดนี้

อย่างไรก็ตาม สำหรับการย้ายองค์กรทั้งหมด การใช้งานประตูมิติอาจใช้ทรัพยากรไปบ้าง แต่เมื่อรวมกันแล้วจะเป็นจำนวนเงินมหาศาลที่จะทำให้แม้แต่กิลเบิร์ตและคนอื่นๆ ก็เป็นลมได้ แม้แต่ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวก็อาจจ่ายไม่ไหว และพวกเขาจึงต้องใช้การเดินทางระยะไกลนี้เพื่อดำเนินการย้ายเท่านั้น

ระบบขนส่งของประตูแห่งดวงดาวสามารถใช้ขนส่งได้เฉพาะคนจำนวนไม่กี่คนหรือสินค้าสำคัญจำนวนไม่กี่ชิ้นเท่านั้น และไม่เหมาะสำหรับการเคลื่อนย้ายย้ายถิ่นฐานขนาดใหญ่

อย่างไรก็ตาม หลังจากทุกอย่างคลี่คลายลง เลย์ลินก็เตรียมพร้อมที่จะสร้างประตูมิติบนชายฝั่งทางใต้ ไม่ใช่แค่ชายฝั่งทางใต้เท่านั้น แต่รวมถึงในเขตสนธยาและโลกใต้ดินด้วย เขาก็จะไม่ละเลยเช่นกัน

ถึงแม้ว่าการขนส่งขนาดใหญ่จะไม่สามารถทำได้ แต่การขนส่งตัวเองจะเป็นเรื่องสะดวกมากสำหรับเขา

ภายในอาณาจักรดาวรุ่ง

อัลฟ่าดูแก่และซุ่มซ่ามกว่าเดิมมาก ราวกับร่างกายของเขาเสื่อมโทรมลงไปแล้ว อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยพลังที่ยากจะซ่อนไว้

“เวด คุณคิดว่าหมายเรียกของเจฟฟรีย์ครั้งก่อนเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” ออฟฟาถูมืออย่างตื่นเต้นเล็กน้อย เขากับเวดกำลังรออยู่ที่จุดรับส่ง และแม้แต่เบวิสก็อยู่ที่นั่นด้วย แม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม

“เจฟฟรีย์ อย่างที่คุณและฉันรู้กันดี เขาคงไม่หลอกลวงเราในเรื่องแบบนี้หรอก! นอกจากนี้ ถ้าคนๆ นั้นเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาถึงอันดับ 6 จริงๆ เราก็สามารถยืนยันได้เมื่อได้เจอกันตัวต่อตัว!”

เวย์ดพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ข้อความของเจฟฟรีย์มาช้าไปหน่อย และเมื่อทั้งสองคนสามารถรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของเลย์ลินได้อย่างแท้จริง พวกเขาอาจจะได้รับเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ก็ได้