จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 121 ของขวัญชดเชย

เล่ยถิงพักอยู่ที่ตระกูลเสี่ยวได้สองสามวัน และได้ตรวจร่างกายของมารดาของเสี่ยวหมิ่นหมิ่นด้วย

อย่างไรก็ตาม ปัญหาหลักของมารดาของเสี่ยวหมิ่นหมิ่นคือโรคทางใจ ร่างกายไม่มีปัญหาอะไรมาก ดังนั้นเล่ยถิงจึงช่วยอะไรได้ไม่มากนัก แต่ก็เป็นช่วงเวลานั้นเองที่เล่ยถิงได้เรียนรู้เล็กน้อยเกี่ยวกับมารดาของเสี่ยวหมิ่นหมิ่น โดยเฉพาะปิ่นไม้ที่นางสวมใส่

แม้ว่าสถานการณ์ของเสี่ยวหมิ่นหมิ่นในตระกูลเสี่ยวจะแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับยากจนถึงขั้นต้องใช้เครื่องประดับไม้ตกแต่ง ตอนนั้นเล่ยถิงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่เนื่องจากสถานะของตนเองจึงไม่ได้ถามต่อ

ไม่คิดว่าวันนี้ความสงสัยนั้นจะถูกส่งมาถึงมือของเขา

เล่ยถิงถามว่า “นางหมายความว่าอย่างไร”

ท่านผู้จัดการเสี่ยวยิ้มอย่างขมขื่น เพราะเสี่ยวหมิ่นหมิ่นไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแค่ทิ้งสิ่งนี้ไว้

เล่ยถิงหยิบมาเล่นอยู่ตรงหน้า แต่กลับพบว่าปิ่นไม้นี้ทำจากไม้ท้อร้อยปีชั้นดี ซึ่งมีคุณสมบัติในการขับไล่สิ่งชั่วร้ายและเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภ นอกจากนี้ส่วนหัวของปิ่นยังเป็นรูปนกฟีนิกซ์ที่แกะสลักอย่างประณีตและมีชีวิตชีวา ฝีมือการทำงานนั้นไม่ธรรมดาเลย โดยรวมแล้วถือเป็นงานฝีมือที่หายาก

“อ้าว”

เล่ยถิงพบสิ่งใหม่อีกครั้งแกร๊ก

พร้อมกับการจัดการของเล่ยถิง ส่วนหัวนกฟีนิกซ์ของปิ่นไม้ก็ถูกหมุนเปิดออก

ที่แท้ปิ่นไม้นี้เป็นกลไกขนาดเล็ก ส่วนหัวและท้ายสามารถบิดเปิดออกได้ ตรงกลางเผยให้เห็นม้วนผ้าไหมบางเฉียบขนาดจิ๋ว ซึ่งเต็มไปด้วยตัวอักษรขนาดเล็กจิ๋ว

เมื่อเห็นภาพนี้ ท่านผู้จัดการเสี่ยวเตรียมจะจากไป เพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด

แต่เล่ยถิงกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น นางเปิดออกต่อหน้าท่านผู้จัดการเสี่ยว ปรากฏว่าเป็นความลับของจุดชีพจร เล่ยถิงคิดว่ามันเป็นเพียงแผ่นเดียว แต่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นการรวมกันของผ้าไหมหลายแผ่น ความละเอียดของแต่ละแผ่นนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เล่ยถิงเคยพบมาในโลกนี้

ด้วยเหตุนี้ ภายในจึงบันทึกจุดชีพจรกว่า 200 จุดไว้ด้วยตัวอักษรที่กระชับที่สุด

ท่านผู้จัดการเสี่ยวมองด้วยดวงตาเปล่งประกาย พึมพำว่า “ความลับของจุดชีพจรของไป๋ฝาน นี่เป็นทรัพย์สมบัติที่เกินจินตนาการ มูลค่าของมันอาจเทียบเท่ากับยาไป๋ฮวาต้านได้เลย”

เล่ยถิงยิ้มบางๆ แล้วเก็บมันไปทันที

ท่านผู้จัดการเสี่ยวถอนหายใจ กล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ขาดเงิน แต่ด้วยสิ่งนี้ พวกข้าก็ได้ให้คำอธิบายแก่เจ้าแล้ว”

เล่ยถิงพยักหน้าผู้จัดการเสี่ยวถามต่อว่า “เอาละ คราวนี้มีคนตายและสูญหายมากเกินไปแล้ว โดยเฉพาะบุคคลสำคัญหลายคนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้ทั้งเมืองหลวงปั่นป่วนวุ่นวาย เกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ในเร็ววัน ไม่ทราบว่าเล่ยถิงน้อยมีแผนอะไรบ้าง”

เล่ยถิงนึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้ จึงถามต่อว่า “แล้วองค์ชายทั้งสามล่ะ”

ผู้จัดการเสี่ยวตอบว่า “องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองหายตัวไปแล้ว นี่แหละคือจุดศูนย์กลางของพายุ ส่วนองค์ชายสามแม้จะยังมีชีวิตอยู่ แต่ผู้ติดตามของเขาตายหมดแล้ว ตัวเขาเองก็เหมือนคนตายทั้งเป็น ส่วนเก้าอ๋องนั้น บางคนบอกว่าตายแล้ว บางคนก็บอกว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่หาร่องรอยไม่พบเลยแม้แต่น้อย สรุปแล้ว ตระกูลจ้าวถือเป็นผู้เสียหายที่ใหญ่ที่สุดในภัยพิบัติครั้งนี้”

“องค์ชายสามบาดเจ็บหรือ”

เล่ยถิงราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา

ผู้จัดการเสี่ยวผู้เฉลียวฉลาดรีบถามทันทีว่า “เล่ยถิงน้อย ท่านสามารถรอดพ้นมาได้อย่างปลอดภัย แน่นอนว่าต้องรู้เบื้องลึกเบื้องหลังไม่น้อย ไม่ทราบว่าสะดวกจะบอกข้าหรือไม่”

เล่ยถิงไม่ได้ปิดบัง

ไม่ต้องพูดถึงความช่วยเหลือที่ผู้จัดการเสี่ยวมีต่อตัวข้า แค่เพราะความสัมพันธ์ของเขากับจ้าวผู้จัดการ เล่ยถิงก็มีหน้าที่ต้องเตือนเขาสักหน่อย อย่างไรก็ตาม เล่ยถิงไม่ได้เปิดเผยความลับทั้งหมด เพียงแค่ชี้แจงอย่างง่ายๆ ถึงความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์ขององค์ชายสามกับทายาทของกู่มู่ รวมถึงความลับเล็กน้อยของเก้าอ๋องเท่านั้น

“โชคดีเหลือเกิน”

ผู้จัดการเสี่ยวฟังจบก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวหากไม่มีข่าวของเล่ยถิง หอการค้าเป่ยฉางที่มีความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับกลุ่มอำนาจต่างๆ ในเมืองหลวงคงจะถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายครั้งนี้อย่างแน่นอน และสุดท้ายก็จะได้รับผลกระทบอย่างไม่มีเหตุผล เมื่อถึงตอนนั้นข้าในฐานะผู้จัดการใหญ่คงจะหนีความผิดไปไม่พ้น

ด้วยความรู้สึกขอบคุณ ผู้จัดการเสี่ยวใหญ่รีบหยิบสิ่งหนึ่งออกมาแล้วกล่าวว่า “แม้ว่าองค์ชายสามจะได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง แต่การเคลื่อนไหวล่าสุดของเขากลับมีความถี่มาก สิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดก็คือเขาได้จัดการแข่งขันกำลังภายใน ลานประลองที่แปลกใหม่ขึ้นเพื่อระงับความวุ่นวาย โดยนำเอาสิ่งของสำคัญของสำนักเทียนหยวนออกมาเป็นรางวัลสำหรับผู้ชนะเลิศ ซึ่งก็ได้สร้างความตื่นตะลึงไปทั่วทั้งประเทศ”

“สิ่งของสำคัญของสำนักเทียนหยวน”

เล่ยถิงได้ยินแล้วก็ตกตะลึง

ในฐานะที่เป็นสำนักอันดับหนึ่งของแคว้นเยว่ อิทธิพลของสำนักเทียนหยวนนั้นไม่ต้องสงสัยเลย หากกล่าวว่าการเข้าร่วมสำนักคูชิงเปรียบเสมือนการสอบได้จิ้นซื่อ การเข้าร่วมสำนักเทียนหยวนก็เปรียบเสมือนการได้เป็นจ้วงหยวน ความแตกต่างระหว่างทั้งสองนั้นเห็นได้ชัดเจน

ผู้จัดการเสี่ยวใหญ่ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ตามที่องค์ชายสามเล่าด้วยตนเอง สิ่งของสำคัญนี้เป็นสิ่งที่องค์ชายสามจัดเตรียมไว้ให้ตัวเอง แต่สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ไม่น่าไว้วางใจจริงๆ ยากที่จะเข้าร่วมการคัดเลือกศิษย์ชั้นในของสำนักเทียนหยวนที่จะจัดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า ซึ่งจัดขึ้นทุกสามปี ดังนั้นจึงนำออกมาเพื่อระงับความวุ่นวายเสียเลย ก่อนหน้านี้พวกเรายังชื่นชมในความสามารถขององค์ชายสาม แต่ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าองค์ชายสามเป็นผู้ครอบงำแผนการลับนี้ ควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง ช่างน่ากลัวจริงๆ”

แน่นอน องค์ชายสามได้กลายเป็นศิษย์หลานของคูมู่ซานเหริน ด้วยสถานะเช่นนี้เขาไม่จำเป็นต้องไปแย่งชิงกันเป็นตายที่สำนักเทียนหยวนอีกแล้ว แทนที่จะปล่อยให้สิ่งของสำคัญเช่นนี้สูญเปล่าไปในมือของเขา ก็ยังดีกว่าเอามาทำประโยชน์ ทั้งได้ชื่อเสียงและยังกดความวุ่นวายได้ด้วย นับว่าได้ประโยชน์สองต่อ

เล่ยถิงมีสิ่งของสำคัญของผู้อาวุโสใหญ่อยู่แล้ว สามารถไปหาคุณชายเฟิง ที่สำนักคูชิงได้ทุกเมื่อ แล้วเข้าร่วมสำนักคูชิงเพื่อจบปัญหาความยุ่งยากในการเดินทางไปทั่วเพื่อหาวิชา แต่โอกาสของสำนักเทียนหยวนที่มีรากฐานแน่นหนาและพลังที่แข็งแกร่งกว่าก็อยู่ตรงหน้า เล่ยถิงจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร

แม้ว่าเล่ยถิงจะไม่มีความรู้สึกดีต่อสำนักเทียนหยวน แต่หากได้มาแล้วจะเอาไว้เป็นน้ำใจก็ดี หรือจะเอาไปประมูลก็ได้ ล้วนแต่เป็นผลประโยชน์ที่มีศักยภาพมหาศาลทั้งนั้น

หลังจากอุทานแล้ว ผู้จัดการเสี่ยวใหญ่ก็เริ่มพูดตรงๆ ว่า “น้ำขุ่นขององค์ชายสามพวกเราไม่ไปยุ่งแล้ว อีกอย่างหอการค้าของพวกเราก็ไม่มีอัจฉริยะที่เหมาะสมจะไป เจ้าไปแทนพวกเราเพื่อพิจารณาดูสักหน่อยเถอะ” เล่ยถิงพยักหน้าและถาม “มีเงื่อนไขอะไรบ้างสำหรับผู้เข้าร่วม”

ผู้จัดการเสี่ยวตอบว่า “การคัดเลือกศิษย์ภายในของสำนักเทียนหวังส่วนใหญ่จะคัดเลือกจากศิษย์ภายนอกของพวกเขา แต่ผู้ที่มีสิ่งของจากสำนักเทียนหยวนเป็นข้อยกเว้น เพราะสิ่งของเหล่านี้ล้วนเตรียมไว้สำหรับอัจฉริยะที่มีศักยภาพจากสามัญชนโดยผู้อาวุโสของสำนักเทียนหยวน เพียงแต่ไม่รู้ว่าองค์ชายสามได้รับสิ่งของล้ำค่านี้มาอย่างไร”

หยุดไปครู่หนึ่ง ผู้จัดการเสี่ยวพูดต่อว่า “ส่วนเงื่อนไขการเข้าร่วมนั้นง่ายมาก นั่นคืออายุต่ำกว่า 26 ปี และมีพลังยุทธ์ระดับหลังกำเนิดขั้นแปดขึ้นไป”

เล่ยถิงรู้สึกว่ามันคล้ายกับการคัดเลือกคุณสมบัติสำหรับพื้นที่ลับ

อย่างไรก็ตาม เล่ยถิงไม่อยากเสียเวลาพูดมาก นึกถึงแผนของตัวเอง เขากระซิบกับผู้จัดการเสี่ยวเบาๆ และได้รับคำรับรองทันที

ในช่วงหลายวันต่อมา เล่ยถิงยุ่งอยู่กับแผนของเขา

สิ่งแรกที่เขาทำคืออัพเกรดพื้นที่เก็บของ แม้ว่าจะใช้คะแนนชะตาไปถึง 1,000 คะแนน แต่ผลลัพธ์นั้นน่าทึ่งมาก ความจุเพิ่มขึ้น 10 เท่า ทำให้ เล่ยถิงสามารถกำจัดพื้นที่เก็บของคุณภาพต่ำออกไปได้ หลีกเลี่ยงภาพลักษณ์ “ผู้อาวุโสเก้าถุงของสมาคมขอทาน”

สิ่งที่สองที่เขาทำนั้นมีจุดประสงค์ชัดเจน เขาใช้ตำรายาจางเซวียและโอสถพันลมปราณคนละ 10 เม็ดเป็นค่าตอบแทน แลกเปลี่ยนวิชาการปรุงยากับหมอยาของหอการค้าเป่ยฉาง แน่นอนว่ามีหมอยา 3 คนที่คิดว่าไม่คุ้มค่า เพราะพวกเขาได้รับตำรายาเดียวกัน จึงปฏิเสธการแลกเปลี่ยนของเล่ยถิง แต่เล่ยถิงก็ยังได้รับวิชาการปรุงยาจากหมอยาอีก 3 คนที่เหลือ

สิ่งที่สามคล้ายกับสิ่งที่สอง เขาเสนอโอสถพันลมปราณ 100 เม็ดเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาการตีอาวุธจากช่างตีเหล็กระดับสองคนใดคนหนึ่งของหอการค้าเป่ยฉาง แต่ถูกปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเล่ยถิงจำเป็นต้องใช้โอสถพันลมปราณ 10 เม็ดและโอสถร้อยลมปราณ 50 เม็ดเป็นค่าตอบแทน เพื่อแลกเปลี่ยนวิชาการตีอาวุธกับช่างตีเหล็กระดับหนึ่งคนหนึ่ง

และต่อไปก็เป็นการเรียนรู้อย่างเป็นธรรมชาติเล่ยถิง สูญเสียคะแนนชะตากรรม 400 คะแนนเพื่อเรียนรู้วิชาทั้ง 4 ที่ได้แลกเปลี่ยนมา หลังจากนั้นวันเวลาก็ผ่านไปอย่างเรียบง่าย เล่ยถิงใช้วัสดุจำนวนมากที่ตนเองรวบรวมมาเพื่อฝึกฝน เขาบ้าคลั่งไปกับการตีอาวุธและการปรุงยา

แม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แต่เล่ยถิงก็คุ้นเคยกับเนื้อหาที่ได้เรียนรู้มาทั้งหมด ไม่ได้จำอยู่แค่ผิวเผินอีกต่อไป ผลลัพธ์เช่นนี้ช่างบริสุทธิ์ บางทีตอนนี้ระดับฝีมือ การตีอาวุธและการปรุงยาของเขาอาจจะยังไม่สูงนัก แต่อย่างน้อยก็ได้รับการประเมินว่าผ่านเกณฑ์

หากให้เวลาและวัสดุที่เพียงพอ การที่เขาจะกลายเป็นระดับปรมาจารย์ในหมู่คนรุ่นเดียวกันก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นในไม่ช้า ต้องรู้ไว้ว่าเมื่อระบบ “เรียนรู้” แล้วมันจะเข้าสู่สภาวะสมบูรณ์แบบที่สุดทันที ตอนนี้เล่ยถิงอาจจะถูกเรียกได้ว่าเป็นคนที่รู้มากแต่ทำได้น้อย

นี่ไง เล่ยถิงกำลังมุ่งหน้าไปสู่เส้นทางของปรมาจารย์

“ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ ปรุงโอสถร้อยลมปราณสำเร็จแล้ว รางวัล 10 คะแนนชะตากรรม”

เล่ยถิงถอนหายใจเบาๆ

แม้ว่าในใจเขาจะไม่พอใจมาก แต่ก็ทำได้เพียงเท่านี้

เพราะเงื่อนไขที่เขาขอให้ระบบช่วยปรุง โอสถร้อยลมปราณ หนึ่งเม็ดคือ 100 คะแนนชะตากรรม แต่รางวัลที่ได้หลังจากเขาปรุงสำเร็จด้วยตัวเองกลับมีเพียง 10 คะแนนชะตากรรม สัดส่วนที่บิดเบี้ยวถึงขีดสุดเช่นนี้ ทำให้ใจของเล่ยถิงรู้สึกไม่สมดุลอย่างมาก มิเช่นนั้นเขาคงไม่ตัดสินใจเรียนรู้ การปรุงยาและการตีอาวุธ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น สาวใช้เตือนว่า “คุณชายเล่ยถิง ท่านผู้จัดการเสี่ยวบอกว่าถึงเวลาแล้ว สามารถออกเดินทางได้แล้วเจ้าค่ะ”

“ดีแล้ว”

เล่ยถิงจัดการเก็บกวาดเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืน

ลานประลองการประลองฝีมือกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เล่ยถิงจำเป็นต้องไปทำการบ้านสักหน่อย

“อัจฉริยะที่มีชื่อเสียงเล็กน้อยในเมืองหลวงล้วนถูกผู้สืบทอดไม้แห้งจับตัวไปเป็นยาบำรุง หรือไม่ก็จบชีวิตลงอย่างไร้สาเหตุ ยังจะมีใครเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้อีกเล่า”

คิดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มของเล่ยถิงก็ยิ่งสดใสขึ้นเป็นเท่าทวี