จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 112 ความลับของราชาผู้ทรงคุณธรรม

“เจ้าไม่ใช่ทายาทคูมู่ซ่านเหริน! ”

องค์ชายเก้าปรากฏตัวขึ้น

ร่างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสายดาวตก พุ่งทะยานผ่านอากาศ ผ่านตำแหน่งที่เล่ยถิงและคนอื่น ๆ อยู่อย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังต้นกำเนิดของเสียงนั้น แต่เขาก็ต้องผิดหวังอย่างแน่นอน ทายาทคูมู่ซ่านเหรินผู้นั้นปรากฏตัวและหายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับผี ไม่ให้โอกาสองค์ชายเก้าได้จับตัว

เสียงของทายาทคูมู่ซ่านเหรินดังขึ้นจากอีกที่หนึ่ง หัวเราะเยาะอย่างน่าขนลุกว่า “จ้าวจิ่วฉง หากอาจารย์ของข้าอยู่ที่นี่ เจ้ากล้าโผล่หน้ามาหรือ? ”

แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่ก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งจวนของเสี้ยนหวังอย่างชัดเจน

“น่าโมโห เจ้าเป็นใครกันแน่? ”

องค์ชายเก้าที่ถูกหยอกเย้าเริ่มโมโห ไล่ล่าทายาทคูมู่ซ่านเหรินอย่างบ้าคลั่ง

แต่น่าเสียดายที่เขาพลาดอีกครั้ง คราวนี้ทายาทคูมู่ซ่านเหรินปรากฏตัวที่โต๊ะอาหาร เสียงที่ไม่ดังนักแต่แสบแก้วหูดังขึ้นว่า “จ้าวจิ่วฉง เจ้าอย่าเสียแรงเลย พวกเราต่างก็อยู่ในระดับเดียวกัน หากข้าต้องการหนี เจ้าก็ไม่มีทางจับข้าได้หรอก”

องค์ชายเก้าจึงหยุดไล่ล่าจริง ๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะไม่กล้าต่างหาก

ในงานเลี้ยงนั้นมีขุนนางและคนสำคัญมากมาย หากพวกเขาทั้งหมดเกิดเรื่องขึ้นมา ถึงแม้เขาจะเป็นถึงองค์ชายเก้า ถึงแม้เขาจะเป็นยอดฝีมือระดับเหนือภพ ก็ไม่อาจรับมือกับความโกรธแค้นของตระกูลและองค์กรทั้งหมดได้

ทายาทคูมู่ซ่านเหรินหัวเราะเยาะ “จ้าวจิ่วฉง รู้สึกอึดอัดใจมากสินะ ต้องระวังตัวเป็นพิเศษใช่ไหม? ”

องค์ชายเก้าก็ต้องระมัดระวังจริง ๆ ไม่กล้าขยับตัว

“ความรู้สึกแบบนี้ช่างวิเศษจริง ๆ”

ทายาทคูมู่ซ่านเหรินดูเหมือนจะอารมณ์ดี ถึงกับพูดอย่างรำพึงรำพัน “ทุกคนอย่าตื่นตระหนก อย่ากลัว วันนี้ข้ามาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคนไปทั่ว แค่เห็นการกระทำของพวกคนหน้าซื่อใจคดบางคนน่ารังเกียจเกินไป ทนไม่ไหวจึงต้องออกมาเปิดโปงเท่านั้นเอง”

“หุบปาก! ”

องค์ชายเก้าระเบิดความโกรธออกมาอย่างรุนแรง น่าเสียดายที่ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว

ทายาทคูมู่ซ่านเหรินเริ่มเล่าเรื่อง

“ทุกท่าน องค์ชายผู้ทรงคุณธรรมที่พวกเจ้าเคารพนับถืออยู่ตรงหน้านี้ เมื่อร้อยปีก่อนเคยเป็นคนเลวระดับสุดยอดเชียวนะ ไม่กลัวที่จะบอกให้พวกเจ้ารู้หรอก แต่องค์ชายของพวกเจ้า แต่เดิมเป็นศิษย์ไม่มีชื่อคนหนึ่งของอาจารย์ข้า ฝึกวิชาที่อาจารย์ข้าแย่งชิงมาจากตระกูลหนานกง และชื่อของวิชานี้ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าก็รู้จัก ก็คือ ‘คัมภีร์ลับซางหลาง’ ของตระกูลหนานกงนั่นเอง”

ฮือ!

เสียงอื้ออึงดังสนั่นฟ้าในทันที

ทายาทคูมู่ซ่านเหรินพูดด้วยความตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ

“เพราะชุดวิชาลับนี้เป็นวิชาที่เฉพาะศิษย์แกนหลักของตระกูลหนานกงเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้ ไม่อาจให้ผู้อื่นเห็น ดังนั้นเพื่อปิดบังสายตาผู้คน จ้าวจิ่วฉงจึงย้ายมาที่นี่และเริ่มใช้ชีวิตแบบสันโดษ ทำตัวเป็นราชาผู้ทรงคุณธรรมของพวกเจ้า”

ครั้งนี้ไม่มีเสียงอื้ออึง มีเพียงเสียงหายใจเฮือก

หากเรื่องนี้เป็นความจริง นั่นไม่เพียงแต่เป็นหายนะของจ้าวจิ่วฉงเท่านั้น แต่ยังเป็นหายนะของทั้งอาณาจักรอีกด้วย ความโกรธแค้นของตระกูลอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเยว่ ไม่ใช่สิ่งที่แคว้นอันต่ำต้อยจะสามารถต้านทานได้อย่างแน่นอน

“ฮ่า ๆ ๆ”

เสียงหัวเราะอันแสบแก้วหูนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

หลังจากทายาทคูมู่ซ่านเหรินหัวเราะจนพอใจแล้ว ก็เยาะเย้ยอีกครั้งว่า “จ้าวจิ่วฉง เจ้าคงคิดไม่ถึงว่าจะมีวันนี้สินะ? ตอนนั้นอาจารย์ถูกยอดฝีมือของเก้าตระกูลใหญ่ไล่ล่า แต่เจ้าไม่เพียงแต่ไม่ทำหน้าที่ของศิษย์ ยังกลับมาวางแผนลอบทำร้ายอาจารย์ ขโมยความลับจุดชีพจรและอาวุธวิญญาณของอาจารย์ไป สุดท้ายยังใช้มือคนอื่นสังหาร ทำให้อาจารย์ถูกกลุ่มอัจฉริยะของตระกูลที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันทำลายแก่นแท้ ระดับขั้นลดลง ต้องหลบซ่อนตัว แต่เพราะบาดเจ็บสาหัสเกินไปจึงต้องตายอย่างแค้นใจ”

ครั้งนี้ไม่เพียงแต่เล่ยถิง แม้แต่หลี่หรงก็มีสีหน้าประหลาด ต่างได้รับผลกระทบจากคำพูดของทายาทคูมู่ซ่านเหริน

หากทุกอย่างที่ทายาทคูมู่ซ่านเหรินพูดเป็นความจริง เช่นนั้นองค์ชายเก้าผู้นี้ก็ช่างเลวร้ายเหลือเกิน เหมือนกับเยว่ปู้ชวนแห่งทวีปเทียนหมิงเลยทีเดียว

“จอมปลอม” ที่สุด

“พูดจาเหลวไหล!” ในที่สุดองค์ชายเก้าก็ทนไม่ไหว พุ่งเข้าไปในบริเวณงานเลี้ยงราวกับคนบ้า

ทายาทคูมู่ซ่านเหรินเผยแผนการของเก้าองค์ชายออกมา “แน่นอน ต้องการใช้มือข้าฆ่าคนปิดปาก แต่ข้าจะไม่ทำตาม! ”

โครม!

เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังขึ้น

การต่อสู้ระดับเหนือภพเริ่มขึ้นแล้ว แต่หลังจากเสียงกระแทกครั้งเดียว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก ราวกับกลับไปสู่การล่าสัตว์เหมือนก่อนหน้านี้

หลี่หรงถอยกลับ

การปะทะกันของผู้มีพลังระดับเหนือภพทำให้เขารู้สึกคันยิบ ๆ แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เขาให้ความสำคัญกับชีวิตของตัวเองมากกว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนนี้ช่างน่าตกใจเหลือเกิน อาจส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของแคว้น ในฐานะเสาหลักของตระกูลหลี่ หลี่หรงจึงเลือกที่จะช่วยผู้อาวุโสตระกูลฟาง และถอนตัวออกไปก่อน

ส่วนเล่ยถิงนั้น เขาไม่อาจทิ้งเสี่ยวหมิ่นหมิ่นไว้ได้

แม้ว่าที่นั่นจะเป็นสนามรบของผู้มีพลังระดับเหนือภพ แต่เขายังคงมีหน้าที่ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ดังนั้นเล่ยถิงจึงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะระมัดระวัง แอบย่องกลับไปอย่างเงียบ ๆ

วุ่นวาย! ทุกสิ่งที่เข้าสู่สายตาล้วนเป็นความวุ่นวาย

เพียงชั่วเวลาจุดธูปหนึ่งดอกเท่านั้น งานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่เคยเต็มไปด้วยความสุขกลับกลายเป็นนรกแห่งการฆ่าฟัน เสียงกรีดร้อง เสียงร่ำไห้ และเสียงขอความช่วยเหลือดังระงมไปทั่ว แม้แต่เขาด้านหลังที่มีสัตว์อสูรซ่อนตัวอยู่ก็กลายเป็นที่หลบภัยที่ขุนนางและคนชั้นสูงต่างยื้อแย่งกันไป

เพราะเมื่อเทียบกับการต่อสู้ของเหนือภพแล้ว สัตว์อสูรกลับปลอดภัยกว่ามาก

“อันตราย! ”

ในห้วงคำนึงของเล่ยถิงพลันปรากฏสัญญาณเตือนภัย โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาใช้ท่าเท้ามังกรลวงตาอย่างรวดเร็วที่สุด ร่างกายพลันพร่าเลือนไป

ลำแสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งผ่านลำคอของเล่ยถิง

หากเล่ยถิงช้าไปอีกเพียง 0.1 วินาที ศีรษะของเขาคงแยกจากร่างไปแล้ว

เล่ยถิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย หมุนตัวยกมือขึ้นหนึ่งข้าง

พันฝ่ามือเมฆา!

การโจมตีแบบวงกว้างไม่เพียงใช้กดดันศัตรูเท่านั้น แต่ยังใช้ขัดขวางศัตรูได้ด้วย เมื่อเผชิญกับฝ่ามือเพลิงอันดุดันนับไม่ถ้วนเหล่านี้ ศัตรูที่ฉลาดหน่อยย่อมเลือกที่จะถอยหนีเล่ยถิง

ในครั้งนี้ได้เผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งเลือกเส้นทางที่แตกต่างจากคนอื่น เห็นเพียงกำแพงพลังลมปราณสีเขียวอ่อนปรากฏขึ้นรอบกายของเขา ต้านทานทุก ฝ่ามือเมฆาอัคคีเอาไว้ได้

แม้ว่าความเร็วของเขาจะช้าลงไปบ้าง แต่จังหวะยังคงอยู่ในการควบคุมของเขา

การโจมตีมาถึงแล้ว

นี่เป็นวิชาการต่อสู้ที่แปลกประหลาดมาก คล้ายกับกรงเล็บผีไร้ร่องรอย

มือที่ขาวเนียนและเรียวยาว สวยงามยิ่งกว่ามือของสตรี พุ่งตรงเข้ามา ไม่มีเสียงฝ่าอากาศ ไม่มีแม้แต่กระแสพลังใด ๆ แผ่ซ่าน แต่กลับเร็วเหนือธรรมชาติ

เมื่อเผชิญหน้ากับกระบวนท่าการต่อสู้ลึกลับที่อาจจะร้ายกาจยิ่งกว่าวิชาการต่อสู้ขั้นสูงสุดที่แข็งแกร่งและภาคภูมิใจที่สุดของมู่หรงปิง เล่ยถิงไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้หวาดกลัว ดวงตาทั้งสองข้างสงบนิ่งไร้อารมณ์ ในขณะที่มือทั้งสองที่เดิมประกบกันอยู่พลันแยกออกราวกับการดึงเส้นบะหมี่

พันธะลมปราณ!

วิชาการต่อสู้ขั้นกลางจะต้านทานวิชาการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากรงเล็บผีไร้ร่องรอยได้อย่างไร?

คำตอบคือแน่นอน

เล่ยถิงไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมตายง่าย ๆ พันธะลมปราณที่เขาใช้จัดการกับหลิวเว่ยก่อนหน้านี้เป็นเพียงการลองของเท่านั้น ตอนนี้ถึงเวลาของการระเบิดพลังที่แท้จริงอย่างเต็มที่

ในตอนนี้พันธะลมปราณไม่ใช่วิชาการต่อสู้ขั้นกลางอีกต่อไปแล้ว เล่ยถิงไม่อาจปล่อยวางประสบการณ์อันน่าพิศวงไปได้ แต่พลังลึกลับที่เขารู้สึกได้ในตอนนั้นก็แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาจริง ๆ พลังนั้นไม่ใช่ความเย็น และไม่ใช่ลมปราณ แต่คล้ายกับพลังปฐมกำเนิดที่เตือนสติเล่ยถิง

ที่แท้พลังก็สามารถใช้เช่นนี้ได้

ภายหลังเล่ยถิงนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เขาใช้ “พันธะลมปราณ” ในทางกลับกัน และสร้างผลงานอันน่าทึ่งหลายครั้ง เขาจึงเริ่มพัฒนาพันธะลมปราณตามแบบฉบับของตนเอง

ด้วยเหตุนี้พันธะลมปราณในปัจจุบันจึงไม่ใช่วิชายุทธ์ขั้นกลางอีกต่อไป แต่เป็นวิชายุทธ์ขั้นต้นแห่งปฐมกำเนิด วิชาลึกลับนี้ใช้พลังมืดเป็นรากฐาน สามารถใช้ได้ทั้งตามปกติและย้อนกลับ ใช้ได้ทั้งระยะใกล้และกดทับ นับเป็นความคิดสร้างสรรค์อันดับหนึ่งของเล่ยถิงนับตั้งแต่มาถึงทวีปเทียนหมิง

ส่วนหมัดดินระเบิดนั้นเป็นเพียงการนำเอาภูมิปัญญาของผู้อื่นมาใช้เท่านั้น

ระหว่างมือทั้งสองของเล่ยถิง ราวกับมีตาข่ายที่แข็งแกร่งกักขังวิชายุทธ์อันน่าสะพรึงกลัวของผู้บุกรุกเอาไว้

“เอ๊ะ? ”

ผู้บุกรุกเปล่งเสียงประหลาดใจ กรงเล็บพลันหมุนกลับทิศทาง รวดเร็วหลุดพ้นจากพันธนาการของพันธะลมปราณ แม้ในวินาทีที่หลุดพ้น ผู้บุกรุกก็กระโดดถอยหลังจากจุดเดิม สุดท้ายหายวับไปในความมืดมิดของป่าอันไร้ขอบเขต

เล่ยถิงยืนนิ่งอยู่กับที่

เขาไม่ได้ตกใจกับความว่องไวของอีกฝ่าย แต่เป็นเพราะเมื่อครู่ตอนที่เขาตรึงอีกฝ่ายไว้ เขาเห็นลวดลายสีเหลืองที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดดำ

นั่นคือมังกรสีเหลือง