จักรพรรดิอมตะหวนคืน - บทที่ 150 ลึกเข้าไปในภูเขาและป่าไม้!

บทที่ 150 ลึกเข้าไปในภูเขาและป่าไม้!

เมื่อชิงหลงรู้ว่าชูซุนกำลังมุ่งหน้าไปยังสำนักดาบทอง เขาก็ตกตะลึง เขาเสียใจกับการล่มสลายของสำนักนั้นอยู่เงียบๆ เป็นเวลาสามวินาที จากบรรดาคนที่พวกเขาสามารถยั่วยุได้ พวกเขากลับไปยั่วยุคนโหดเหี้ยมคนนี้เสียอย่างนั้น มันช่าง…น่าพอใจจริงๆ พวกคนชั่วเหล่านี้มักไม่สนใจกฎหมายและรังแกผู้คนทั่วไปในโลกฆราวาส ถึงเวลาแล้วที่ใครสักคนจะหยุดพวกเขาเสียที

จากนั้นเขาก็ถามคำถามสำคัญข้อหนึ่ง

“ท่านครับ ท่านทราบไหมว่าสำนักดาบทองคำตั้งอยู่ที่ไหน?”

“ผมไม่รู้!” ชูซุนตอบอย่างเด็ดขาด

มังกรฟ้าประหลาดใจมาก จากนั้นก็แนะนำหนังสือแนะนำการเล่น Chu Xun อย่างกระตือรือร้น นั่นก็คือหนังสือ “กระต่ายหยก”

เจด แรบบิทเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ การค้นหาที่ตั้งของสำนักมีดทองคำจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ

ชูซุนเห็นด้วย ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง กระต่ายหยกก็คงเป็นผู้ช่วยที่ดีอย่างแน่นอน

ชิงหลงโทรหาหยูตูเพื่อบอกชูซุนว่าเขาต้องการความช่วยเหลือ

หากถามกระต่ายหยกว่าใครที่เขาชื่นชมมากที่สุด คำตอบก็คงจะเป็นชูซุนอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องคิดมาก ตอบตกลงทันที

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง กระต่ายหยกก็มาถึง

เธอสวมชุดวอร์มสีชมพูที่ทำให้ผิวที่ขาวอยู่แล้วของเธอดูขาวเนียนและละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น เธอสะพายกระเป๋าเป้รูปกระต่าย ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ และหูกระต่ายปลอมบนหัวของเธอก็สั่นไหว ดวงตากลมโตของเธอทำให้เธอดู่น่ารักมาก

“ท่านครับ” กระต่ายหยกกล่าวทักทายอย่างเขินอาย

เมื่อนางรู้ว่าจะได้ร่วมเดินทางไปกับชูซุนเพื่อตามหาสำนักดาบทองคำ นางดีใจมากจนแทบเป็นลม

ชูซุนหัวเราะเบาๆ แล้วถามว่า “คุณรับประกันได้ไหมว่าจะหาที่ตั้งที่แน่นอนของสำนักดาบทองคำเจอ?”

กระต่ายหยกพยักหน้า จากนั้นก็หยิบแผนที่ออกมา เงยหน้าน่ารักขึ้นมา แล้วพูดราวกับกำลังมอบสมบัติให้ว่า:

“นี่คือสิ่งที่ฉันพบก่อนมาที่นี่ สถานที่ตั้งของสำนักมีดทองคำถูกทำเครื่องหมายไว้บนนี้”

ชูซุนกางแผนที่ออก แผนที่นั้นทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจน แม้แต่เส้นทางแคบๆ บางเส้นก็มองเห็นได้ชัดเจน ที่ตั้งของสำนักดาบทองคำก็ปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด ด้วยแผนที่นี้ แม้แต่เด็กก็สามารถหาเจอได้อย่างง่ายดาย

“เจ้าสามารถหาที่ตั้งของสำนักอื่นๆ ได้หรือไม่?” ชูซุนถาม

กระต่ายหยกพยักหน้า

“งั้นก็ไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสำนักหวู่จี้ แล้วพิมพ์ออกมา”

ชายชราใจดีสั่งให้นำเครื่องพิมพ์เข้ามา

ต้องยอมรับว่ากระต่ายหยกนั้นน่าทึ่งจริงๆ ในเวลาเพียงห้านาที ตำแหน่งของประตูอู่จี้ก็ถูกระบุอย่างชัดเจนบนกระดาษแล้ว

“หุบเขาแห่งราชาพิษ” ชูซุนกล่าว

ห้านาทีต่อมา ก็สามารถระบุตำแหน่งของหุบเขาราชาพิษได้อย่างสำเร็จ

“นิกายที่ปราศจากเงามืด”

“ประตูพระอรหันต์”

“นิกายหยิงกุย”

ชูซุนเล่าถึงทุกสำนักที่ล้อมภูเขาเฉียนหลงในวันนั้นได้ในคราวเดียว

มือที่งดงามราวหยกของกระต่ายหยกชี้บอกตำแหน่งของแต่ละสำนักอย่างแม่นยำขณะที่เธอกำลังพิมพ์บนแป้นพิมพ์

ชูซุนเก็บแบบแผนที่พิมพ์แล้วไว้ในแหวนเก็บของ จากนั้นก็ยิ้มให้กระต่ายหยก:

“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงข้าวเย็นคุณเมื่อฉันกลับมา” พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป

กระต่ายหยกจ้องมองไปยังทิศทางที่ชูซุนจากไป จากนั้น…ริมฝีปากของเขาก็สั่นเทา ดวงตาของเขากลายเป็นสีทับทิม และน้ำตาก็ไหลรินราวกับเมล็ดถั่วทอง “หยด หยด หยด”

ชิงหลงและชายชราใจดีมองหน้ากันเงียบๆ

ชูซุนฉลาดแกมโกงเกินไป ส่วนหยูตูนั้นไร้เดียงสาเกินไป ทั้งสองต่างคิดเช่นนั้น

แต่แล้วจู่ๆ กระต่ายหยกก็หยุดร้องไห้ ฝนปรอยก็หยุดตก และเธอก็ยิ้มอย่างอ่อนหวาน

ชายชราใจดีและมังกรเขียวมองหน้ากันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย

“กระต่ายน้อย เธอ…ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ชิงหลงถาม

“ฉันสบายดี!” กระต่ายหยกกล่าวพลางเอียงศีรษะ ชูซุนเพิ่งส่งข้อความทางจิตมาขอให้เธออยู่รอเพราะการเดินทางอันตรายเกินไป

เธอเป็นคนเรียบง่ายและพอใจอะไรง่ายๆ การดูแลเอาใจใส่ของชูซุนก็เพียงพอที่จะทำให้เธอยิ้มได้แล้ว

กระต่ายหยกไม่เป็นไร! ชายชราใจดีและมังกรสีน้ำเงินต่างงุนงงกันยกใหญ่

…

เมืองหยางชิง อำเภอไคหยวน ภูเขาลั่วหยิง

สำนักดาบทองคำซ่อนตัวอยู่ในภูเขาลั่วหยิง

ภูเขาลั่วหยิงไม่ได้สูงมากนัก แต่ก็งดงามตระการตา มันดูเหมือนสันเขาที่กว้างและทอดยาวมากกว่าภูเขา ภูมิประเทศเป็นเนินเขาเตี้ยๆ มีต้นไม้และพุ่มไม้เก่าแก่หลายร้อยปีขึ้นอยู่ทั่วไป ป่าเต็มไปด้วยงูพิษ หนู และมด

ณ เวลานั้น ชูซุนอยู่ที่เชิงเขาลั่วหยิง เขาใช้เวลาเดินทางมาถึงที่นี่ถึงสองวันเต็ม

ในชั่วพริบตาต่อมา เขาก็มุ่งหน้าลึกเข้าไปในภูเขาและป่าไม้

ป่ามืดมิดและมีกลิ่นเหม็นเน่า ใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นหนาประมาณหนึ่งเมตร และเมื่อเหยียบลงไปก็สูงถึงต้นขา แสงสีขาววาบขึ้นใต้ฝ่าเท้าของชูซุน และเมื่อเขาแตะเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว แสงนั้นก็ลอยไปไกลหลายเมตรราวกับดอกหลิว

เจี๊ยบ

เสียงร้องของนกปริศนาชนิดหนึ่งดังแหลมผิดปกติในป่าลึกที่เงียบสงัด ทำให้รู้สึกขนลุก

ชูซุนยังคงสงบและเดินทางต่อไป

ปัง!

ร่างมหึมาพุ่งลงมาจากยอดไม้ใส่ชูซุน กลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่วอากาศ

ชูซุนชี้ปลายนิ้วราวกับมีด เฉือนผ่านอากาศ และแสงสีขาวที่คมกริบราวกับใบมีดก็ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน

ลมหายใจ!

เลือดสาดกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง เงาขนาดมหึมาที่ซุ่มโจมตีชูซุนถูกแสงสีขาวตัดขาดและพังทลายลงกับพื้น

มันเป็นงูเหลือมตัวใหญ่เท่าชามใบโต ซึ่งชูซุนได้ผ่าครึ่งไว้แล้ว มันยังคงมีชีวิตอยู่และดิ้นไปมาอยู่บนพื้น

ชูซุนอดคิดถึงจิ่วโย่วไม่ได้ เขาเหลือบมองกำไลเจ็ดสีบนข้อมือ จิ่วโย่วยังคงหลับอยู่ เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาจะต้องทรงพลังอย่างมากแน่นอน

มาเจาะลึกรายละเอียดกันให้มากกว่านี้

ทันใดนั้น หมอกสีเขียวหนาทึบก็พวยพุ่งขึ้นมาตรงหน้าเรา มันคือหมอกพิษในป่า ซึ่งสามารถก่อให้เกิดภาพหลอนและดักจับผู้คนไว้ข้างในได้ มันน่ากลัวอย่างแท้จริง

แต่ชูซุนกลับเดินฝ่าหมอกสีเขียวไปได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

ว้าว!

ทันใดนั้น แอ่งน้ำเล็กๆ ใต้ฝ่าเท้าของชูซุนก็แตกกระจายออก น้ำและโคลนกระเด็นไปทั่ว ปากขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมพุ่งเข้าใส่ขาของชูซุนด้วยความเร็วราวสายฟ้า

ชูซุนยกเท้าขึ้นแล้วเหยียบลงไปอย่างแรง

คลิก!

ปากที่น่าสะพรึงกลัวนั้นเสียรูปทรงเพราะถูกเหยียบย่ำ และเขี้ยวที่ไขว้กันก็กระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

ในขณะนั้นเอง จระเข้ยักษ์ตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น มันยาวห้าเมตร มีฟันยาวห้าเซนติเมตร หากมันกัดคุณ ผลที่ตามมาคงร้ายแรงเกินจะคาดคิด แรงกัดของมันเทียบได้กับเครื่องบดเนื้อเลยทีเดียว

เท้าข้างที่สองแตะพื้น

เลือดกระเด็นไปทั่วทุกหนแห่งเมื่อหัวขนาดมหึมาระเบิดออก

จระเข้ยักษ์ตัวนี้ ซึ่งเปรียบได้กับเครื่องบดเนื้อ ถูกชูซุนเหยียบจนตายด้วยเท้าทั้งสองข้างของเขา

เสื้อผ้าของชูซุนยังคงปราศจากคราบเลือด และเขายังคงเดินต่อไปโดยไม่หยุด

กบสีแดงสดขนาดเท่าฝ่ามือนั้นสวยงามมาก แต่พิษที่มันพ่นออกมาสามารถกัดกร่อนหินให้เป็นรูได้ในทันที

นอกจากนี้ยังมีตะขาบยาวครึ่งเมตร สีแดงทั้งตัว ที่พ่นแก๊สพิษออกมาจากปาก และไม่ว่ามันจะไปที่ไหน ต้นไม้ก็จะเหี่ยวเฉา ดอกไม้จะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง และพื้นดินจะกลายเป็นสีดำ ซึ่งน่ากลัวมาก

ป่าบนภูเขาโบราณแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีภูมิทัศน์แปลกตาและน่าอัศจรรย์ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตหลายชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้วในที่อื่นๆ

สำนักดาบทองคำสามารถตั้งรกรากอยู่ที่นี่ได้สำเร็จ ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าไม่ใช่สำนักธรรมดา

ไม่น่าแปลกใจเลยที่หน่วยงานรัฐบาลจะไม่ชอบกลุ่มผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ เพราะสถานที่ที่คนเหล่านี้อาศัยอยู่นั้นอันตรายเกินไป หากพวกเขาก่ออาชญากรรม พวกเขาสามารถซ่อนตัวอยู่ที่นี่ได้โดยไม่มีใครหาเจอ

โอ้…!

เสียงหอนของหมาป่าดังก้องไปทั่วภูเขาและป่าไม้

ชูซุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและสังเกตหมาป่ายักษ์หลายสิบตัวที่ล้อมรอบตัวเขา พวกมันมีจมูกและเขี้ยวแหลมคม ดวงตาเย็นชา และตัวใหญ่เท่าลูกวัว

หมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่พบเห็นได้ในป่า หมาป่าในสวนสัตว์ในปัจจุบันยังไม่ใหญ่เท่า “ไท่ ริเทียน” ด้วยซ้ำ และพวกมันก็สูญเสียสัญชาตญาณความเป็นสัตว์ป่าไปหมดแล้ว

ชูซุนทำท่าผนึกด้วยมือ จากนั้นยกมือขึ้นและกดลง

รอยมือขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า แล้วพุ่งชนพื้นด้วยแรงมหาศาลราวกับฟ้าร้อง ด้วยเสียงคำรามดังกึกก้อง ภูเขาสั่นสะเทือน หินกระเด็น และพื้นดินทรุดตัวลง

แต่ไม่มีหมาป่าตัวใดได้รับบาดเจ็บเลย

หมาป่าตกใจและกระจัดกระจายหายไปในพริบตา

ชูซุนไม่ได้พูดเกินจริง เขาไม่ต้องการให้ลูกหลานคิดว่าหมาป่าตัวใหญ่เหมือนตุ๊กตาหมีและเชื่องเหมือนแมว

หลังจากไล่หมาป่าไปได้แล้ว ชูซุนก็เดินทางต่อไป

แต่เขาก็ประสบปัญหาอีกครั้งหลังจากเดินไปได้ไม่ถึง 100 เมตร

ต้นไม้กินคนขนาดมหึมา หนาจนคนสองคนสามารถโอบกอดได้ รากของมันเหมือนแส้หรือหอก และกิ่งก้านนับร้อยโบกสะบัดราวกับระบำปีศาจที่อลหม่าน

กิ่งก้านเหล่านั้นน่ากลัวมาก สามารถทุบหินขนาดเท่าโต๊ะสี่เหลี่ยมให้แตกได้ง่ายๆ และรากที่งอกออกมาจากพื้นดินก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้

คราวนี้ชูซุนไม่ยั้งมือ เส้นใยจุตินับพันนับหมื่นเส้นพุ่งทะลุต้นไม้กินคน บดขยี้แม้กระทั่งรากของมัน

หลังจากลงมาได้หนึ่งพันเมตร ทิวทัศน์ก็เปิดกว้างออกไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน มันเป็นที่ราบกว้างใหญ่ไพศาล ครอบคลุมพื้นที่หลายหมื่นตารางเมตร

ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร มีกลุ่มอาคารขนาดใหญ่ตั้งอยู่

ชูซุนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนริมฝีปากของเขา

ด้านหน้ากลุ่มอาคารเหล่านั้นมีโขดหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ โดยมีรูปแกะสลักสีทองขนาดใหญ่สามรูปอยู่บนนั้น ซึ่งเรียกว่า “ประตูแห่งมีดทองคำ”

(นี่คือหมายเลขกลุ่มแชท: 185671511 กลุ่มนี้เพิ่งสร้างใหม่ และถึงแม้จะมีคนไม่มาก แต่ก็มีแต่ผู้หญิง ผู้หญิง และผู้หญิง… นี่เป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้นฉันจะย้ำหลายๆ ครั้ง ทุกคนยินดีต้อนรับเข้าร่วม)