จักรพรรดิอมตะหวนคืน - บทที่ 149 ปีศาจเสือ!
บทที่ 149 ปีศาจเสือ!
ชูซุนกล่าวว่าชายชราใจดีคนนั้นเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงหกเดือนเท่านั้น
ไม่เพียงแต่ชายชราใจดีคนนั้นจะประหลาดใจเท่านั้น แต่ชิงหลงเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
แน่นอนว่าพวกเขาคงไม่สงสัยในความจริงของคำพูดเหล่านั้น เพราะชูซุนไม่ใช่คนที่จะพูดจาเหลวไหลเสมอไป
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” สมกับที่เป็นประมุขของรัฐ เขาคุ้นเคยกับพายุทุกรูปแบบ และสามารถควบคุมอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
“ลองสังเกตอุ้งเท้าทั้งสี่ของเสือให้ดี” ชูซุนกล่าวพลางชี้ไปที่เสือในภาพวาด
ชายชราใจดีและมังกรสีน้ำเงินตั้งใจฟังและสังเกต แต่ในที่สุดทั้งคู่ก็ส่ายหัวด้วยความสับสน เพราะไม่พบสิ่งใดพิเศษ
“เจ้าไม่เห็นหรือว่าขาของมันถูกมัดด้วยเชือกสีขาวทั้งสี่ข้าง?” ชูซุนกล่าว
ทั้งสองมองอีกครั้งและในที่สุดก็เห็นเส้นสีขาวที่ชูซุนพูดถึง
“มันมีปัญหาอะไรเหรอครับ?” ชายชราใจดีถามด้วยความงุนงง “ภาพวาดจะมีข้อบกพร่องบ้างก็เป็นเรื่องปกติครับ”
ชูซุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หยิบหยกหลายชิ้นออกมาจากแหวนเก็บของ กำไว้ในมือ ทำสัญลักษณ์ด้วยมือ แล้วสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว หยกเหล่านั้นก็ถูกเหวี่ยงออกไปในทิศทางต่างๆ
“ยก.”
ชูซุนชี้ไปที่นิ้วหนึ่ง
บzzz!
ม่านแสงขนาดใหญ่สี่ผืนปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง
ชูซุนใช้นิ้วชี้และเขียนในอากาศ ทำให้เกิดลวดลายโบราณที่ซับซ้อนขึ้นในอากาศ
ชายชราใจดีและมังกรเขียวต่างตกตะลึง
ชูซุนชี้ไปที่ภาพ และภาพวาดในอากาศก็เปล่งแสงสีทองออกมาทันที เคลื่อนเข้าหาภาพวาดเสือจนหายเข้าไปในภาพ ภาพวาดเสือเคลื่อนไหวเป็นระลอกคลื่นราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่สงบนิ่ง
คำราม!
เสียงคำรามของเสือดังก้องไปทั่วภูเขาและป่าไม้ รัศมีอันสง่างามของมันนั้นน่าเกรงขาม และเสียงคำรามอันดุดันของมันทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน
“…” ชายชราผู้ใจดีถึงกับพูดไม่ออก ในฐานะจักรพรรดิแห่งประเทศ เขาเป็นคนที่มีความรู้มาก แต่เขาไม่เคยเห็นอะไรที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน
ชิงหลงจ้องมองด้วยดวงตาเบิกกว้าง ราวกับเห็นผี
อย่างน่าอัศจรรย์ เสือตัวนั้นกลับมีชีวิตขึ้นมาและก้าวออกมาจากภาพวาด ลำตัวของมันยาวสามเมตร ราวกับภูเขาลูกเล็กๆ ดวงตาของมันเป็นสีแดงสดมีประกายสีเข้ม และปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม ทำให้มันดูดุร้ายอย่างยิ่ง
เสือยักษ์ส่งเสียงโลหะดังขณะเคลื่อนไหว และขาทั้งสี่ของมันมีโซ่เหล็กสีขาวหนาเท่าแขนเด็ก ราวกับว่าทำจากมิธริล
เรียก!
ขณะที่เสือยักษ์หายใจออก ก๊าซสีดำสองสายพุ่งออกมาจากรูจมูกของมันและกระจายไปทั่วพื้นดิน กัดกร่อนจนเกิดเป็นหลุมขนาดเท่ากำมือสองหลุม
ขนของชิงหลงลุกชันขึ้น เขาค่อยๆ ถอยหลังไปยืนข้างๆ ชูซุนอย่างเงียบๆ
เสียงคำรามของเสือเต็มไปด้วยความดุร้ายและเจตนาฆ่า มันพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยอุ้งเท้าและกระโจนเข้าใส่ชูซุน อ้าปากสีแดงฉานราวกับเลือดในอากาศ ปล่อยกลิ่นเหม็นน่าสะอิดสะเอียนออกมา
ที่จริงแล้ว ชายชราใจดีคนนั้นก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง และความตกใจนั้นรุนแรงมากจนเขาเกือบเป็นลม
ชิงหลงรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว พลังภายในของเขาเริ่มไหลเวียนโดยไม่รู้ตัว
แต่ชูซุนยังคงสงบและเยือกเย็น
เมื่อเสือกระโจนเข้าใส่และอยู่ห่างจากชูซุนไม่ถึงสิบเซนติเมตร โซ่เหล็กที่ยึดกรงเล็บทั้งสี่ของมันก็รัดแน่นขึ้นทันที ป้องกันไม่ให้มันขยับเข้าไปได้แม้แต่เซนติเมตรเดียว
โผล่!
เสือล้มลงกับพื้น อิฐสีแดงแตกละเอียดใต้ฝ่าเท้า มันเงยหน้าขึ้นและคำรามอย่างดุร้าย ส่งเสียงคำรามอย่างน่าสะพรึงกลัว
ใบหน้าของชายชราใจดีซีดเผือดลงทันที เพียงแค่คิดว่าต้องหันหลังให้กับปีศาจร้ายเช่นนี้ทุกวันก็ทำให้ขาของเขาเป็นตะคริวแล้ว
เสียงคำรามของเสือดังสนั่นหวั่นไหวจนแทบจะทำให้หูหนวก
เสือตัวนั้นหันหลังกลับ หางขนาดมหึมาของมันเหยียดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงขู่ฟ่อขณะที่มันฟาดไปในอากาศ
ชูซุนสั่งให้ชิงหลงและชายชราใจดีถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทันเวลาพอดีที่จะหลบพวกเขาได้
คลิก!
โต๊ะทำงานไม้มาฮอกกานีขนาดใหญ่ของชายชราใจดีถูกหางเสือฟาดจนแตกเป็นเสี่ยงๆ
เสือเหล่านั้นโหดเหี้ยมและดุร้ายมาก เมื่อพวกมันรู้ว่าไม่สามารถทำร้ายชูซุนและอีกสองคนได้ พวกมันก็คลุ้มคลั่งและคำรามทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
ชูซุนขมวดคิ้ว “ช่างเป็นปีศาจเสือที่ดุร้ายอะไรเช่นนี้!”
“ข้าทราบว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าสามารถมอบอิสรภาพให้เจ้าและส่งเจ้าไปเกิดใหม่ได้” ชูซุนกล่าวกับเสือ
เสือหันกลับมา ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองชูซุน และส่งเสียงคำรามต่ำๆ ควันดำพวยพุ่งออกมาจากรูจมูก กัดกร่อนพื้นดิน และบางครั้งก็เกิดเป็นหลุมขนาดเท่ากำปั้น
“ก่อนอื่น ข้าจะมอบอิสรภาพให้เจ้า” ชูซุนขยับนิ้ว และเส้นไหมแห่งการกลับชาติมาเกิดก็งอกออกมา
เสียงระฆัง!
ประกายไฟกระเด็นออกมาเมื่อโซ่เงินที่ยึดกรงเล็บทั้งสี่ของเสือขาด โซ่ที่หักกลายร่างเป็นเครื่องรางสี่ชิ้นลอยขึ้นไปในอากาศก่อนจะกลายเป็นเถ้าถ่าน
วิธีการของเหล่าผู้ฝึกฝนวิชา? ชูซุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หลังจากโซ่เงินขาด เสือคำรามแล้วกระโจนเข้าใส่ดุร้าย อ้าปากสีแดงฉานกัดชูซุน
“ขรุขระ.”
ชูซุนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา และด้วยการขยับมือเพียงครั้งเดียว โซ่สีขาวก็ยื่นออกมาผลักเสือออกไปทันที
เสือลงพื้น กลิ้งตัวสองสามรอบ ลุกขึ้นยืน และคำรามด้วยเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นมันก็พุ่งเข้าใส่ชูซุนอีกครั้ง กรงเล็บขนาดใหญ่รูปชามของมันแวววาวอย่างเย็นชา เล็งตรงไปที่คอของชูซุน
ชูซุนส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา จากนั้นยกมือขึ้น และเสือก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง
บูม!
ร่างที่เหมือนเสือของเขากระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง จากนั้นแสงสีสันสดใสก็หมุนวนรอบตัวเขาและทำให้เขาล้มลง
“ถ้าแกกล้าแสดงเขี้ยวอีกครั้ง อย่ามาโทษฉันนะ” ชูซุนกล่าวอย่างโมโห
เสือคำรามเสียงดัง จากนั้นอิฐสีแดงบนพื้นก็ระเบิดขึ้น มันพุ่งเข้าใส่ชูซุนเป็นครั้งที่สาม
“คุณเป็นคนก่อเรื่องเอง อย่ามาโทษฉัน”
ชูซุนก็โกรธจัดเช่นกัน เขากำหมัดแน่นและปล่อยหมัดออกไปอย่างรุนแรงจนลมจากกำปั้นคำรามราวกับฟ้าร้อง
เสือคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างขนาดมหึมาของมันระเบิดกลางอากาศและสลายกลายเป็นหมอกสีดำ
ดี……!
ดวงตาของมังกรฟ้าและชายชราใจดีเบิกกว้างราวกับกบ ชูซุนฉีกกระชากอสูรกายที่น่ากลัวนั้นเป็นชิ้นๆ ด้วยหมัดเดียว
ชูซุนถอนหายใจ ส่ายหัว แล้วจึงคลายวงเวทที่เขาเสกไว้รอบห้องออก
ชายชราใจดีและชิงหลงรู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่ามัวและตกตะลึงอย่างมาก พวกเขากำลังฝันอยู่หรือเปล่า? ทุกอย่างในสำนักงานยังคงเหมือนเดิม ไม่มีหลุมบนพื้นซึ่งถูกกัดกร่อนด้วยพลังงานมืด และโต๊ะทำงานก็ยังคงสภาพเดิม แต่เมื่อพวกเขามองไปที่ภาพวาดเสือ พวกเขาก็แทบจะกระโดดด้วยความตกใจ ภาพวาดยังคงอยู่ที่เดิม แต่เสือหายไป เหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่า
“ท่านครับ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?” ชิงหลงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เรื่องนี้แปลกประหลาดเกินไป และมันพลิกผันความเข้าใจเดิมของเขาไปอย่างสิ้นเชิง
ชายชราใจดีคนนั้นก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
“สิ่งที่คุณเพิ่งเห็นคือพลังชั่วร้ายของเสือ เสือในภาพวาดนั้นไม่ได้ถูกวาดขึ้น แต่มีคนสังเวยมัน แล้วใช้วิธีการที่บิดเบี้ยวผนึกวิญญาณของมันไว้ในภาพวาด เสือตัวนี้ตายอย่างบริสุทธิ์และเก็บความแค้นไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปก็แปรสภาพเป็นพลังชั่วร้าย” ชูซุนอธิบาย
เสือตัวนั้นตายอย่างไม่ยุติธรรม เดิมทีชูซุนตั้งใจจะส่งมันไปเกิดใหม่ แต่เขาเสียสติไปแล้ว ในที่สุดจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฆ่ามัน
ฝ่ามือแรกและมังกรฟ้าต่างตกตะลึง หากชูซุนไม่ได้บอก พวกเขาคงไม่มีวันนึกฝันว่าสิ่งแปลกประหลาดเช่นนี้จะมีอยู่จริงในโลกได้
“ท่านครับ ท่านทำลายพลังพิโรธของเสือได้แล้ว ผู้บัญชาการปลอดภัยดีหรือยังครับ?” ชิงหลงถาม ก่อนหน้านี้ชูซุนเคยบอกว่าผู้บัญชาการเหลือเวลาอยู่ได้อีกแค่หกเดือน
ชายชราใจดีมองชูซุนด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง
“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” ชูซุนกล่าวพลางตบไหล่ชายชราใจดี “ต่อไป ไปที่เมืองกู่เจียง แล้วไปหาชายคนหนึ่งชื่อเฉินฮั่นหลง ซื้อยาอายุวัฒนะจากเขามาสองสามขวด ดื่มแล้วจะช่วยฟื้นฟูพลังหยางที่ถูกทำลายไปจากพลังชั่วร้าย และยังช่วยให้ท่านมีอายุยืนถึงร้อยปีด้วย”
ชายชราใจดีพยักหน้าอย่างจริงจัง เรื่องนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย และไม่อาจมองข้ามได้
สีหน้าของชิงหลงดูแปลกไป เขาพลันรู้สึกสงสารชายชราผู้ใจดีที่ครองตำแหน่งสูงสุดในโลกมนุษย์ ตำแหน่งนั้นสูงเกินไป และบางสิ่งบางอย่างก็ไม่สามารถถ่ายทอดได้ ตัวอย่างเช่น เฉินฮั่นหลงเป็นคนสนิทของชูซุน
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังนึกถึงอีกสิ่งหนึ่งได้ นั่นคือ สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติของเขาได้รับเอกสารเข้ารหัสที่มีตราประทับอย่างเป็นทางการ ซึ่งเรียกร้องให้เปิดเผยสูตรยาอายุวัฒนะ และมีลายเซ็นของชายชราผู้นั้นอยู่ด้วย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าชายชราผู้นั้นจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับยาอายุวัฒนะเลย ดังนั้น… มีคนกล้าปลอมตัวเป็นเขา
ชิงหลงเหงื่อแตกพลั่ก นี่มันน่ากลัวมาก ร้ายแรงเกินไป เขาต้องปรึกษาอาจารย์ของเขาก่อน แล้วจึงเริ่มสืบสวนโดยเร็วที่สุด
ชูซุนมองไปยังพื้นที่ว่างในภาพวาด ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “จริงอยู่ เสือสองตัวไม่อาจอยู่บนภูเขาเดียวกันได้ เว้นแต่ตัวหนึ่งจะเป็นตัวผู้และอีกตัวเป็นตัวเมีย”
จากนั้นเขาหันไปมองชายชราใจดีและพูดติดตลกว่า “คุณสามารถขอให้ใครสักคนวาดเสืออีกตัวลงในช่องว่างด้านหลังได้นะ จำไว้ว่าต้องเป็นเสือตัวเมีย”
“ไปเล่นที่อื่นเถอะ” ชายชราใจดีรู้สึกทั้งอับอายและโกรธ เขาเดินไปฉีกรูปภาพบนผนังเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เขาให้คำมั่นว่าจะไม่แขวนรูปเสืออีกต่อไป
“ท่านผู้บัญชาการ ภาพวาดนี้ได้มาจากไหน?” ชิงหลงถาม
ชายชราใจดีคนนั้นงุนงงเล็กน้อย จากนั้นดวงตาของเขาก็ค่อยๆ เย็นชาลง และเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พร้อมจะฆ่าว่า “มันถูกส่งมาโดยหลิวจื่อไจ่แห่งตระกูลหลิว”
ตอนแรกเขาชอบภาพวาดนั้นมาก เพราะมันไม่ใช่ผลงานของศิลปินชื่อดัง แต่ภาพนั้นสวยงามสะดุดตาอย่างเหลือเชื่อ เขาจึงนำไปแขวนไว้ในห้องทำงาน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่ามันเกือบจะนำพาชีวิตเขาไปสู่หายนะ
ชูซุนเองก็งุนงงเล็กน้อย จริงอยู่ คนเราสามารถให้อภัยบาปของสวรรค์ได้ แต่ไม่อาจหลีกหนีบาปที่ตนเองก่อขึ้นได้ ตระกูลหลิว เมื่อข้ากลับมาจากสำนักเต๋าแห่งสวรรค์ ข้าจะส่งพวกเจ้าลงนรกด้วยตนเอง