ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1502 การชำระล้างหัวใจในโลกแห่งความตาย (49)

“คุณหวาง คุณได้ปรุงยารักษาความเยาว์วัยสำเร็จแล้วหรือยัง?”

เนื่องจากพวกเขามีความใกล้ชิดกันมากขึ้น หลี่จื่อลี่จึงเปลี่ยนวิธีพูดกับหวางเฉิน โดยแสดงความเคารพและจริงใจมากขึ้น

แต่สิ่งนี้ไม่อาจปกปิดความวิตกกังวลภายในของเขาได้

น่าเสียดายที่ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา หวางเฉินพักอยู่ในสวนร้อยกลิ่นหอมโดยไม่สนใจเรื่องราวทางโลก ในขณะที่จักรพรรดิหลี่จื่อลี่อยู่ในภาวะทุกข์ใจอย่างยิ่งเกี่ยวกับการแจกจ่ายยาเม็ดรักษาความเยาว์วัย

แม้ว่าจะเป็นจักรพรรดิที่สง่างาม แต่สถานการณ์กลับซับซ้อนอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวข้องกับภรรยา ลูกๆ ญาติพี่น้อง และกลุ่มพี่ชายที่ติดตามพระองค์มาทั้งในยามสุขและทุกข์

อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิแห่งเว่ยผู้ยิ่งใหญ่ไม่กล้าที่จะกดดันหวางเฉิน

“โชคดี.”

หวางเฉินยิ้มและยื่นขวดน้ำยาหยกขาวให้ “ฝ่าบาท มีเม็ดยาบำรุงความเยาว์วัยห้าเม็ดอยู่ข้างใน ตอนนี้พวกเราเท่าเทียมกันแล้ว”

เดิมทีเขาสัญญากับหลี่จื่อลี่ว่าจะให้ยาบำรุงเยาวชนสามเม็ด แต่เมื่อวันนี้ ยาบำรุงเยาวชนชุดที่สองประสบความสำเร็จอย่างมาก และผลิตออกมาได้ทั้งหมดสิบสามเม็ด

ดังนั้น หวางเฉินจึงตัดสินใจมอบห้าแต้มให้กับอีกฝ่าย

ท้ายที่สุดแล้ว หากไม่มีโสมอายุนับพันปีและหม้อปรุงเก้ามณฑลที่จักรพรรดิเว่ยจัดหาให้ เขาก็คงไม่สามารถกลั่นมันได้

อย่างไรก็ตาม หวังเฉินรู้สึกประหลาดใจ เมื่อหลี่จื่อหลี่รับขวดยาอย่างยินดี เขาก็เผยรอยยิ้มที่อึดอัดออกมา “คุณหวัง จริงๆ แล้วผมอยากจะขอให้คุณปรุงยาบำรุงพลังเยาวชนอีกชุดหนึ่ง ผมอยากรู้ว่าเงื่อนไขเป็นยังไงบ้าง”

หวางเฉินรู้สึกประหลาดใจ: “ห้าเม็ดยังไม่เพียงพออีกเหรอ? ยาคงความเยาว์วัยนี้ไม่ได้ผลสำหรับผู้ชายหรอก”

“ฉันไม่สนใจ”

หลี่จื่อหลี่กล่าวด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “แต่จักรพรรดินีของฉัน พระสนมของฉัน ลูกสาวของฉัน และ…”

เขาส่ายหัวและแสดงออกอย่างไม่สามารถอ่านได้

หวางเฉินก็ตระหนักได้ทันที

จากนั้นหลี่จื่อหลี่กล่าวว่า “คุณหวาง ฉันรู้ว่าคุณมีพลังเหนือธรรมชาติที่ไร้ขอบเขต ดังนั้นฉันอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณ”

“แบบนี้ดีไหม? เจ้าเข้าไปดูในคลังสมบัติของข้าก็ได้นะ หยิบอะไรก็ได้ตามใจชอบ เอาแบบนั้นดีไหม?”

ในความเป็นจริงแล้วสมบัติล้ำค่าของจักรพรรดิเว่ยผู้ยิ่งใหญ่นี้ไม่ได้มีความน่าดึงดูดใจสำหรับหวางเฉินเลย

เขามายังโลกมนุษย์เพื่อปรับอารมณ์จิตใจ ไม่ใช่มาแสวงหาสมบัติหรืออัญมณีหายาก

นอกจากนี้ ในโลกมนุษย์อาจมีสมบัติล้ำค่าอะไรบ้าง?

นั่นก็ไม่ถูกต้องเช่นกัน อย่างน้อยหม้อต้มเก้าใบก็ไม่ใช่สิ่งของธรรมดาอย่างแน่นอน

หวางเฉินมีความคิดและกล่าวว่า “เป็นไงบ้าง ตราบใดที่เรารวบรวมวัตถุดิบยาได้ทั้งหมดแล้ว ฉันก็สามารถกลั่นยาบำรุงความเยาว์วัยอีกสองชุดสำหรับฝ่าบาทได้”

“สำหรับเงื่อนไข ประการแรก หม้อเก้ามณฑลนี้เป็นของข้า และประการที่สอง ข้าจะไปที่ห้องเก็บสมบัติเพื่อเลือกสองรายการ”

อย่างแรกคือสิ่งที่หวางเฉินตั้งใจเก็บไว้ ในขณะที่อย่างหลังเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจจะเลือกให้กับลูกสาวของเขา

ฉันมั่นใจว่าคลังสมบัติของราชวงศ์เว่ยยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยอาวุธอันทรงพลัง และต้องมีอาวุธบางอย่างที่เหมาะสมให้หวางเจิ้นเจินใช้

“ตกลง!”

หลี่จื่อลี่เห็นด้วยโดยไม่ลังเล

เขารู้จริงๆ ว่าหม้อเก้ามณฑลไม่ใช่วัตถุธรรมดา แต่มันเป็นสมบัติล้ำค่า

แต่ว่านอกจากหวางเฉินแล้วไม่มีใครสามารถใช้หม้อต้มใบนี้ได้ ดังนั้นการเก็บรักษามันไว้จึงเป็นการเสียพื้นที่เปล่าๆ

หลี่ จื่อลี่ ในฐานะจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เว่ยผู้ยิ่งใหญ่ เป็นผู้ที่มีความใจบุญถึงขนาดนี้

ทั้งสองฝ่ายก็มีความยินดีกัน

สามวันต่อมา ต้น Scrophularia ningpoensis ที่มีอายุพันปีจำนวน 2 ต้น พร้อมด้วยสมุนไพรอันล้ำค่าอื่นๆ อีกมากมาย ถูกส่งไปยังสวน Baixiang

ในความเป็นจริงแล้ว มีผู้เสียชีวิตนับไม่ถ้วนรายล้อมต้นสโครฟูลาเรียทั้งสองต้นนี้ เบื้องหลังของพวกมันเต็มไปด้วยเลือด และพวกมันยังส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อภูมิทัศน์ทางการเมืองของราชวงศ์เว่ยอีกด้วย

แน่นอนว่าหวางเฉินคงไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก ต่อให้หลี่จื่อลี่สังหารผู้คนไปหลายร้อยล้านคน เขาก็คงไม่ได้รับผลกระทบอะไร

หวางเฉินใช้รากโสมอายุสองพันปีนี้ในการสกัดยาบำรุงความเยาว์วัยออกมาได้ทั้งหมดยี่สิบสองเม็ด

ทุกอันคุณภาพดีเยี่ยม!

หลังจากส่งเม็ดยาคงความเยาว์วัยให้หลี่ จื่อลี่แล้ว หวังเฉินก็ไปที่คลังสมบัติของพระราชวังและเลือกสองชิ้นตามที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกัน

เขาเลือกดาบยาวและเกราะชั้นใน

แม้ว่าจากมุมมองของผู้ฝึกฝน ดาบและชุดเกราะเหล่านี้จะไม่มีอะไรพิเศษ แต่ในโลกมนุษย์แล้ว สิ่งเหล่านี้ถือเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ของหวางเจิ้นเจินได้อย่างมาก

ฉันคิดว่ามันยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

ไอเทมที่ทรงคุณค่าที่สุดคือ ขาตั้งกล้องเก้าขา

ขาตั้งกล้องทั้งเก้ามีน้ำหนัก 3,000 จิน (ประมาณ 1,500 กิโลกรัม) และมีขนาดใหญ่มาก ทำให้เคลื่อนย้ายไม่สะดวก

อย่างไรก็ตาม หลังจากใช้ไประยะหนึ่ง และด้วยความช่วยเหลือของพลังชี่แท้จริงโดยกำเนิดในการกลั่นมันอย่างต่อเนื่อง หวังเฉินได้ไขความลับบางส่วนของหม้อต้มอันล้ำค่านี้และเชี่ยวชาญวิธีใช้มันอย่างถูกต้อง

ถ้าจะพูดให้ชัดเจนนี่คือโบราณวัตถุต้องห้าม

วัตถุโบราณต้องห้ามเป็นวัตถุพิเศษอย่างยิ่ง มักเกี่ยวข้องกับเหตุและผลและโชคชะตา หม้อเก้ามณฑลเองก็มีความเชื่อมโยงกับโชคชะตาของอาณาจักรเว่ยใหญ่ แต่บัดนี้มันถูกหวางเฉินกัดกร่อนจนหมดสิ้นแล้ว

จากนั้นเขาจึงขัดเกลาด้วยพลังชี่ที่แท้จริงของเขาเอง โดยใช้มันได้อย่างง่ายดายเหมือนกับใช้แขนของเขาเอง โดยไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ เพิ่มเติม

หวางเฉินย่อหม้ออันล้ำค่าให้เหลือขนาดเท่าฝ่ามือ เพื่อที่เขาจะได้นำมันไปได้เพียงแค่ใส่ไว้ในแขนเสื้อ

เมื่อเรื่องนี้จบลงก็ถึงเวลาออกเดินทาง

หลี่จื่อลี่ไม่ได้หยุดพวกเขาเลย แถมยังไปส่งหวางเฉินและลูกสาวของเขาไปที่ประตูพระราชวังด้วยตัวเองอีกด้วย

ขณะที่ทั้งสองแยกทางกัน จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เว่ยกล่าวด้วยอารมณ์ว่า “ท่านหวาง ฉันไม่รู้ว่าเราจะได้พบกันอีกเมื่อใดหลังจากการอำลาครั้งนี้”

บางทีอาจเป็นเพราะเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หลี่จื่อลี่จึงพูดคำเหล่านี้ด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง

แต่หวางเฉินไม่ได้ใส่ใจเลยและยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท หากโชคชะตาอนุญาต เราจะได้พบกันอีกครั้ง”

ในความเป็นจริงแล้ว หวางเฉินไม่คิดว่าเขาจะมีโอกาสได้พบกับจักรพรรดิองค์นี้อีก

หลี่จื่อลี่มองดูร่างทั้งสองหายลับไปในปลายถนนอันยาว

ในความเป็นจริง ในช่วงเวลานี้ จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เว่ยผู้ยิ่งใหญ่ทรงมีพระดำริที่จะให้หวางเฉินอยู่ในประเทศต่อไป

เนื่องจากการมีอยู่ของหวางเฉิน เขาจึงเป็นภัยแอบแฝงอันยิ่งใหญ่และไม่อาจควบคุมได้สำหรับราชวงศ์เว่ยผู้ยิ่งใหญ่

ตอนนี้ที่หวางเฉิน “เดินเข้าไปในกับดัก” และอาศัยอยู่ที่วังกับลูกสาวของเขา จึงมีโอกาสที่จะซุ่มโจมตีและฆ่าเขา

อย่างไรก็ตาม ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจหลายครั้ง แต่หลี่จื่อลี่ก็ระงับมันไว้ได้ทุกครั้ง

เขาตระหนักดีว่าหากแผนนี้ล้มเหลว ทั้งเขาและราชวงศ์เว่ยยิ่งใหญ่จะต้องเผชิญกับการทำลายล้าง!

คุ้มมั้ย?

หลี่จื่อลี่ไม่คิดเช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงยังคงมีเหตุผล

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ถอนหายใจยาวออกมา

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหงา

หลังจากออกจากฉางอี้แล้ว หวางเฉินและหวางเจิ้นเจินไม่ได้กลับมายังหยุนเหมิงทันที

เขาพาลูกสาวไปยังดินแดนทางเหนือสุด ซึ่งพวกเขาได้เห็นภูเขาหิมะและธารน้ำแข็งอันตระการตา จากนั้นจึงเดินทางไปยังทะเลจีนตะวันออกเพื่อเฝ้าดูกระแสน้ำขึ้นน้ำลง และเดินทางสู่ทุ่งหญ้าและทะเลทราย เยี่ยมชมประเทศต่างๆ มากกว่าสิบประเทศ ครอบคลุมระยะทางกว่า 10,000 ไมล์

ระหว่างการเดินทางเหล่านี้ หวางเจิ้นเจิ้นยังคงเติบโตและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

นางได้พบเห็นวิญญาณชั่วร้ายและธรรมชาติของมนุษย์มากมาย และยังได้เห็นความยากลำบากและความทุกข์ทรมานของโลก บางครั้งนางจะชักดาบออกมาช่วยเหลือผู้เดือดร้อน และบางครั้งนางจะร้องเพลงและคำรามก้องไปบนภูเขาและทุ่งนา

เมื่อทั้งสองกลับมายังเมืองเทียนหยุน ก็ผ่านไปสามปีเต็มนับตั้งแต่พวกเขาจากไป!

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เมืองเทียนหยุนไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก เนื่องจากตั้งอยู่ลึกเข้าไปในบึงใหญ่ และไม่มีศัตรูภายนอกอาศัยอยู่โดยรอบ ผู้คนจึงอยู่อาศัยและทำงานอย่างสงบสุขและมีความสุข เมืองจึงเจริญรุ่งเรืองและเจริญรุ่งเรือง

เมื่อภรรยาและนางสนมของหวางเฉินเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัย พวกเธอทั้งหมดก็ดีใจและร้องไห้ด้วยความดีใจ

อย่างไรก็ตาม การรอคอยของพวกเขาไม่ได้ไร้ประโยชน์ พวกเขาแต่ละคนได้รับยาฟื้นคืนความเยาว์วัย

ในขณะเดียวกัน หวางเจิ้นเจิ้นซึ่งกลับมายังเมืองเทียนหยุน ประกาศว่าเธอจะเข้าสู่การหลบซ่อนตัว

เพราะนางต้องการก้าวสู่ระดับปรมาจารย์!