ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1486 การชำระล้างจิตใจในโลกมนุษย์ (33)
“เจ้าอาวาสจาง โปรดระวังคำพูดของท่านด้วย!”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดคุกคามและการเคลื่อนไหวอันล้นหลามของจางเสี่ยวซาน ก่อนที่หวางเฉินจะพูดได้ เย่เซียงหมิงก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “แม้ว่าคุณจะเป็นปรมาจารย์เต๋าสมัยใหม่ แต่คุณไม่สามารถพูดอย่างหุนหันพลันแล่นได้!”
เขาตระหนักดีว่าหากหวางเจิ้นเจิ้นถูกระบุว่าเป็นปีศาจแห่งความแห้งแล้งที่กลับชาติมาเกิดใหม่ ไม่เพียงแต่ชีวิตของทารกน้อยจะสูญเสียไปเท่านั้น แต่ครอบครัวทั้งหมดของหวางเฉินก็จะพินาศไปด้วยเช่นกัน
ไม่มีทางหนีรอดไปได้!
ดังนั้น เย่เซียงหมิงจึงไม่สามารถทนต่อการที่จางเสี่ยวซานใช้คำสองคำที่เลวร้ายนี้ยัดเยียดให้เขาได้
ดังนั้นแม้ว่าทั้งสองจะมีฐานะทางสังคมที่แตกต่างกันอย่างมาก แต่เขาก็ยังคงแสดงจุดยืนของตนอย่างเด็ดเดี่ยว
“คุณกล้าดียังไง!”
จางเสี่ยวซานหัวเราะ: “ท่านผู้พิพากษาเย่ ดูเหมือนท่านจะตั้งใจที่จะท้าทายราชสำนักใช่ไหม?”
พวกเขายังถูกกล่าวหาอีกว่าก่อกบฏ
ทันทีที่จางเสี่ยวซานพูดจบ ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็ก้าวไปข้างหน้าทันที
แรงกดดันที่มองไม่เห็นเข้าปกคลุม Ye Xiangming ทันที!
จู่ๆ เย่เซียงหมิงก็รู้สึกราวกับว่าเขากำลังถูกภูเขาทับ และเกือบจะคุกเข่าลงกับที่
เขาพยายามดึงพลังภายในของเขาออกมา และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงม่วงทันที โดยมีเม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองปรากฏบนหน้าผากของเขา
“ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้!”
ภายใต้แรงกดดันมหาศาลเช่นนี้ เย่เซียงหมิงจ้องมองไปที่อีกฝ่ายอย่างตั้งใจ พยายามพูดคำสองสามคำออกมาด้วยความยากลำบาก
เขาไม่เคยคาดคิดว่าบุคคลธรรมดาที่แต่งกายธรรมดาคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของอาณาจักรแห่งกำเนิด!
แม้ว่าความแข็งแกร่งของเย่เซียงหมิงจะไม่อ่อนแอ แต่เขาก็ยังห่างไกลจากขอบเขตโดยกำเนิดและไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับคู่ต่อสู้ของเขา
พวกเขาถูกบดขยี้จนหมดสิ้น!
อย่างไรก็ตาม ความกดดันที่ Ye Xiangming เผชิญก็หายไปในช่วงเวลาถัดมา
เนื่องจากหวางเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเขา เผชิญหน้ากับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้โดยตรง และรับแรงกดดันอันหนักหน่วงจากเขาไป
ดวงตาที่เย็นชาและไร้ความปราณีของปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้หดตัวลงอย่างกะทันหัน แววตาแห่งความไม่เชื่อปรากฏผ่านใบหน้าของเขา
เขาไม่อาจเชื่อได้ว่าหวางเฉินหนุ่มจะสามารถแข่งขันกับเขาได้ในแง่ของการมีบุคลิกที่น่าเกรงขามและไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ แม้ว่าปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ผู้สง่างามของเขาจะมีสายตาที่เฉียบแหลม แต่เขากลับไม่สามารถมองเห็นธรรมชาติที่แท้จริงของหวางเฉินได้
เขารู้สึกว่ามันยากที่จะเข้าใจและอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งและไม่ได้เคลื่อนไหวในทันที
หวางเฉินเหลือบมองปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ ก่อนจะหันกลับไปสนใจจางเสี่ยวซานอีกครั้ง แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “จางเสี่ยวซาน วันนี้เป็นวันฉลองครบรอบหนึ่งเดือนของลูกสาวข้า ถ้าเจ้ารู้ว่าอะไรดีสำหรับเจ้า ก็จงไปซะ อย่าก่อเรื่อง!”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาและโจ่งแจ้งเหล่านี้ ซึ่งอาจถือได้ว่าเป็นการละเมิดศักดิ์ศรีของเจ้าอาวาสวัดไป่หยุนต่อหน้าธารกำนัล ทำให้แขกในลานบ้านพูดไม่ออก แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
หวางเฉินแข็งแกร่งขนาดนั้นจริงเหรอ?
นี่คือจางเสี่ยวซาน เจ้าอาวาสของปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่ได้รับการพระราชทานจากพระองค์!
ขาของคนจำนวนมากสั่นเทา พวกเขาอยากจะวิ่งหนีแต่ก็ขยับไม่ได้ และความกลัวอันยิ่งใหญ่ก็ผุดขึ้นมาในหัวใจของพวกเขา
พวกเขาเกรงว่าหากทั้งสองฝ่ายเริ่มต่อสู้กัน พวกเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ขัดแย้งกัน
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์เลวร้ายที่สุดไม่ได้เกิดขึ้น จางเสี่ยวซานที่ควรจะโกรธ กลับเปลี่ยนสีหน้า แต่กลับคืนสู่ภาวะปกติอย่างรวดเร็ว
เจ้าอาวาสวัดไป๋หยุนมองหวางเฉินอย่างพินิจพิเคราะห์ จากนั้นก็โบกมืออย่างกะทันหัน: “ไปกันเถอะ”
เมื่อพูดจบเขาก็หันหลังแล้วออกไปทันที โดยการกระทำของเขานั้นชี้ชัดอย่างยิ่ง
ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ก็จากไปเช่นกัน
หลังจากที่ทั้งสองจากไป แขกในลานบ้านต่างก็มองหน้ากันด้วยความสับสน—นั่นจะจบแค่นี้เหรอ?
พวกเขายังสงสัยว่าจางเสี่ยวซานเป็นคนหลอกลวง ไม่เช่นนั้น เจ้าอาวาสวัดไป่หยุนคงเสียหน้าไม่น้อยใช่หรือไม่
นั่นมันน่าเหลือเชื่อ!
เย่เซียงหมิงได้สติและหัวเราะเสียงดังทันที: “สองคนนี้น่าจะกำลังหาข้ออ้างเพื่อเกาะกิน พวกเขาเกือบหลอกฉันได้แล้ว”
เมื่อทุกคนได้ยินดังนี้ก็รู้ว่ามีเรื่องจริงอยู่บ้าง และเมื่อคิดว่าพบความจริงแล้ว ก็หัวเราะออกมา
แต่แขกหลายคนค่อนข้างฉลาดและไม่คิดว่านั่นเป็นความจริง
ตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดไป๋หยุนเป็นสิ่งที่สามารถเลียนแบบได้ง่ายหรือไม่?
ยิ่งไปกว่านั้น ออร่าที่จางเสี่ยวซานเพิ่งแสดงออกมาไม่ใช่สิ่งที่นักเต๋าธรรมดาทั่วไปจะมีได้
อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลบางประการ เจ้าอาวาสวัดไป๋หยุนจึงยอมถอย
แต่ไม่ว่าจะความจริงเป็นอย่างไร ก็ไม่มีใครจะออกมาคัดค้านหรือเห็นด้วยกับคำพูดของ Ye Xiangming ในเวลานี้
“ใช่ๆ ใช่เลย น่าประทับใจจริงๆ!”
“ท่านใจดีเกินไปแล้ว พวกมันควรถูกจับและจำคุกทั้งหมด”
“ในโอกาสที่น่ายินดีเช่นนี้ จงปล่อยให้พวกเขาพ้นจากความกดดัน”
“ถูกต้องแล้ว”
เย่เซียงหมิงหัวเราะและกล่าวว่า “ทุกคน กินและดื่มให้ดี อย่าอายเลย!”
บรรยากาศที่บ้านของตระกูลหวางกลับคืนสู่ภาวะปกติอย่างรวดเร็ว และแขกต่างก็ยังคงชนแก้วและเพลิดเพลินกับอาหารและเครื่องดื่มในบรรยากาศที่มีชีวิตชีวา
เย่เซียงหมิงและหวางเฉินมองหน้ากัน จากนั้นเย่ไดก็เดินไปที่ลานด้านใน
ในขณะนี้ จางเสี่ยวซานและปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เดินออกจากเขตชิงอันอย่างรวดเร็ว
เมื่อทั้งสองมาถึงถนนทางการด้านนอก จางเสี่ยวซานมองไปรอบๆ และไม่เห็นใคร และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างกะทันหัน
เขาเปิดปากแล้วคายเลือดออกมาเต็มปาก!
“อาจารย์จาง!”
ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ตกใจและรีบช่วยพยุงเขาขึ้นพร้อมถามว่า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
จางเสี่ยวซานส่ายหัว จากนั้นหยิบขวดพอร์ซเลนหยกขาวออกมาจากกระเป๋า เทยาเม็ดออกมา และกลืนมันลงไป
เขาผ่อนลมหายใจยาวและกล่าวว่า “ผู้พิพากษาหวางผู้นี้มีแนวโน้มสูงที่จะเป็นปรมาจารย์แห่งการกลั่น Qi และการแปลงวิญญาณ!”
ปรมาจารย์แห่งการกลั่น Qi และการเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณ!
มือของปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้สั่นเทาเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และความกลัวฉายวาบผ่านดวงตาของเขา
ปรมาจารย์คือสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนืออาณาจักรโดยกำเนิด และยังเป็นสุดยอดแห่งตำนานแห่งศิลปะการต่อสู้ สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเอาชนะได้!
ในอาณาจักรใต้ทั้งอาณาจักรไม่มีปรมาจารย์แม้แต่คนเดียว
เขาประหลาดใจมากแล้ว เมื่อคิดว่าหวางเฉินเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เช่นเดียวกับเขา
แต่ที่น่าประหลาดใจสำหรับทุกคนก็คือ หวางเฉินเป็นปรมาจารย์จริงๆ!
ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้อดไม่ได้ที่จะถามว่า “อาจารย์จาง คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้เข้าใจผิด?”
“ถ้าเขาไม่ใช่แกรนด์มาสเตอร์…”
จางเสี่ยวซานยิ้มอย่างขมขื่น: “ใครกันที่สามารถทำให้ข้าสูญเสียการฝึกฝน 30 ปีในคราวเดียวได้!”
เขาเพิ่งปะทะกับหวางเฉินที่บริเวณบ้านตระกูลหวาง
ไม่มีใครสังเกตเห็น
อย่างไรก็ตาม การเผชิญหน้าอันสั้นนี้ส่งผลให้จางเสี่ยวซานต้องประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่
หลานชายของฉันคงจะตายด้วยน้ำมือของหวางเฉิน
จางเสี่ยวซานสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดช้าๆ ว่า “เป็นไปได้มากทีเดียวว่าเขาได้ทำลายปีศาจแล้งไปแล้ว ข้าสัมผัสได้ถึงรัศมีวิญญาณปีศาจแล้งจากเด็กหญิงคนนั้น ดังนั้นการคำนวณจึงถูกต้อง”
ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถามว่า “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?”
“ต้องทำอย่างไร?”
จางเสี่ยวซานหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ข้าต้องกลับไปวัดไป๋หยุนเพื่อพักฟื้นและรักษาอาการบาดเจ็บ คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามปีกว่าจะออกมาได้ ส่วนหวังเฉินคนนี้…”
“เขาซึ่งเป็นปรมาจารย์ ได้ซ่อนตัวอยู่ในมณฑลชิงอันอันอันอันอันอัน และยอมถ่อมตนเพื่อรับใช้ตำแหน่งผู้พิพากษามณฑล ซึ่งคงเป็นการกระทำที่โดดเดี่ยว”
“คำแนะนำของฉันคืออย่าไปยั่วพวกเขา ให้รักษาระยะห่าง และแกล้งทำเป็นว่าพวกเขาไม่มีอยู่!”
คุณเข้าใจสิ่งที่ฉันหมายถึงไหม?
ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้พยักหน้า: “ฉันเข้าใจ ฉันรู้ว่าต้องทำอย่างไร”
เว้นแต่ว่ามหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหนานจิงจะต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากการปราบปรามของชาติ แล้วใครจะเต็มใจเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้?
ส่วนเรื่องที่ปีศาจภัยแล้งกลับชาติมาเกิดใหม่นั้น ถือเป็นเรื่องตลกไปเถอะ!