ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1485 การชำระล้างจิตใจในโลกแห่งความตาย (32)
ในวันที่หวางเจิ้นเจินอายุครบหนึ่งเดือน หวางเฉินได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โต
เต็มร้อยโต๊ะ!
แน่นอนว่าไม่มีพื้นที่เพียงพอสำหรับโต๊ะจำนวนมากขนาดนี้ภายในบ้านของตระกูลหวาง อันที่จริง โต๊ะส่วนใหญ่ถูกวางไว้ข้างนอก โดยทอดยาวจากประตูหน้าไปตามตรอกซอกซอยไปจนถึงถนนสายหลัก
เพื่อนบ้านและผู้คนทุกประเภท ไม่ว่าจะสถานะใด อายุเท่าใด หรือเพศใด ก็สามารถนั่งกินได้ตามสบาย ไม่ต้องจ่ายเงินแม้แต่สตางค์เดียว พอกินอิ่มก็เช็ดปากแล้วออกไป
อาหารบนโต๊ะจะถูกเสิร์ฟทีละจานหลังจากทานเสร็จ และโดยทั่วไปแล้วจะมีซาลาเปาและขนมอบมากมายเพียงพอ
เนื่องในโอกาสวันเพ็ญของลูกสาว หวางเฉินได้เชิญเชฟส่วนใหญ่จากร้านอาหารในเมืองมณฑล และค่าใช้จ่ายในการซื้อวัตถุดิบก็เกินหนึ่งพันตำลึงเงิน!
งานเลี้ยงอันหรูหราครั้งนี้สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งมณฑลชิงอัน โดยมีผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนแห่กันมาร่วมงานสนุกสนานนี้
แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะสามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงได้ แต่ใครก็ตามที่มาร่วมแสดงความยินดีก็กลับบ้านมือเปล่า
ทุกคนก็เต็มไปด้วยความชื่นชม
ฉันเคยได้ยินแต่เรื่องงานเลี้ยงฉลองการเกิดของลูกชาย แต่ฉันไม่เคยจินตนาการว่าผู้พิพากษาหวางเฉินจะจัดงานฉลองการเกิดของลูกสาวอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้
นี่แสดงให้เห็นว่าพวกเขารักลูกสาวของพวกเขามากแค่ไหน!
เนื่องจากการเฉลิมฉลองวันเพ็ญของหวางเจิ้นเจิ้นนั้นยิ่งใหญ่มาก ผู้สูงอายุจำนวนมากในเขตชิงอันจึงยังคงพูดถึงเรื่องนี้ด้วยความเพลิดเพลินแม้เวลาผ่านไปหลายปี และชื่นชมว่าซาลาเปาที่พวกเขาได้รับในวันนั้นมีกลิ่นหอมและอร่อยเพียงใด
งานเลี้ยงจัดขึ้นตามถนนและตรอกซอกซอยนอกบ้าน ในขณะที่บ้านของหวางเฉินถูกใช้เพื่อต้อนรับแขกที่แท้จริง
ครอบครัวชนชั้นสูงและร่ำรวยเกือบทั้งหมดในมณฑลต่างมาแสดงความยินดีพร้อมของขวัญอันมีค่า
บางคนก็มาโดยไม่ได้รับเชิญ ขอร้องขอตะเกียบอย่างไม่ละอาย
แม้กระทั่งตอนที่เธอยังเป็นทารก หวางเจิ้นเจิ้นก็ได้รับกุญแจทองคำอายุยืนหลายสิบอัน โดยมีน้ำหนักรวมมากกว่าสามร้อยตำลึง!
เธอเกิดมามีฐานะร่ำรวยอย่างแท้จริง
เย่เซียงหมิงยังหลงใหลหลานสาวคนแรกของเขา และมอบจี้หยกอันวิจิตรงดงามคู่หนึ่งให้กับเธอ ซึ่งเป็นมรดกตกทอดของครอบครัว
เขาอุ้มหวางเจิ้นเจิ้นไว้ในอ้อมแขนและล้อเลียนเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของผู้พิพากษาประจำมณฑลอย่างสิ้นเชิง
“ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประทานพรอันไม่มีขอบเขตให้แก่ท่าน!”
ขณะที่ครอบครัวกำลังมีความสุขร่วมกัน จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในหูของทุกคน
ทารกในผ้าอ้อมตกใจมาก ทำปากยื่นและขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่ากำลังจะร้องไห้
เย่เซียงหมิงโกรธมากและรีบส่งหลานสาวของเขากลับไปหาเย่ได พร้อมเตรียมที่จะสั่งสอนบทเรียนให้กับคนปากร้ายคนนั้น
ใครตาบอดขนาดนั้น?
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นนักบวชเต๋าที่เพิ่งเข้ามาทางประตูหลัก สีหน้าของเขาก็เริ่มจริงจังขึ้น
อีกคนหนึ่งสวมชุดเต๋าสีน้ำเงิน ผมและเคราสีขาว แขนยาวพลิ้วไสวไปตามลม เขาถือตะกร้อตีไข่และมีท่าทางราวกับเซียนเต๋า
ด้านหลังพระเต๋าชราผมขาวมีชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าเย็นชา
หัวใจของเย่เซียงหมิงจมลง
เพราะบนหน้าอกของพระเต๋าชราผมขาวมีรูปเมฆขาวและจักรวาลสักไว้
นี่คือตราสัญลักษณ์ของวัดไป๋หยุน!
วัดไป๋หยุนเป็นหนึ่งในสามวัดเต๋าที่สำคัญของอาณาจักรใต้ มีชื่อเสียงโด่งดังมายาวนานหลายร้อยปี เจ้าอาวาสของวัดล้วนเป็นผู้ฝึกตนที่มีพลังวิเศษอันทรงพลัง และได้รับความไว้วางใจและเคารพนับถืออย่างสูงจากราชสำนัก
เมื่อพระเต๋าธรรมดาจากวัดไป๋หยุนออกไปท่องเที่ยว เจ้าหน้าที่ในพื้นที่ก็ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพอย่างยิ่ง!
นักบวชเต๋าชราผมขาวคนนี้ไม่ใช่บุคคลธรรมดาอย่างแน่นอน
ดังคำกล่าวที่ว่า คนที่มานั้นไม่ดี และคนที่ทำดีย่อมไม่มา การมาถึงอย่างกะทันหันของบุคคลสำคัญจากวัดไป๋หยุนในมณฑลชิงอัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเดือนแห่งการเฉลิมฉลองลูกสาวของหวังเฉิน ก่อให้เกิดความสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ฉันชื่อจางเสี่ยวซาน จากวัดไป๋หยุน ฉันเคยพบกับท่านผู้พิพากษาเย่และท่านผู้พิพากษาหวางผู้ช่วย”
เต๋าผมขาวชราเดินตรงไปข้างหน้าของเย่เซียงหมิงและหวางเฉิน แล้วใช้ไม้ปัดขนไก่ปัดอย่างสง่างาม
“ท่านเจ้าอาวาสจางนี่เองที่กรุณาให้เกียรติพวกเรา! ฉันหยาบคายมาก!”
เย่เซียงหมิงตกใจและตอบกลับคำทักทายทันทีโดยกล่าวว่า “เชิญเข้ามาและนั่งลง”
จางเสี่ยวซานเป็นเจ้าอาวาสวัดไป๋หยุนองค์ปัจจุบัน วัดไป๋หยุนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากราชสำนักใต้มาหลายร้อยปี และเจ้าอาวาสมียศสามชั้น ซึ่งสูงกว่าตำแหน่งเจ้าอาวาสระดับเจ็ดชั้นมาก
หวางเฉินโค้งคำนับอย่างใจเย็นและกล่าวว่า “สวัสดีครับ ท่านเจ้าอาวาสจาง”
แม้ว่าเจ้าอาวาสวัดไป๋หยุนจะดูใจดีและมีศักดิ์ศรี แต่เขาก็รู้สึกถึงความระมัดระวังโดยสัญชาตญาณ
คุณควรรู้ว่าก่อนหน้านี้หวางเฉินเคยฆ่าพระเต๋าจากวัดไป๋หยุนมาก่อน!
“ไม่จำเป็นต้องมีพิธีการเช่นนั้นเลย พวกท่านผู้ศรัทธาทั้งสอง”
จางเสี่ยวซานยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “ผมขอโทษที่มาถึงกะทันหันวันนี้ ผมแค่เกิดความรู้สึกอยากคำนวณขึ้นมาว่าเด็กเต๋าจะเกิด ผมจึงมาที่นี่เพื่อสำรวจโอกาสนี้”
ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยความสุขอย่างแท้จริง: “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าอัจฉริยะโดยกำเนิดคนนี้จะเป็นลูกสาวของผู้พิพากษาหวางจริงๆ!”
ทันทีที่จางเสี่ยวซานพูดจบ ลานบ้านที่เคยคึกคักก็เงียบลง
ตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดไป๋หยุนนั้นน่าประทับใจอย่างยิ่งอยู่แล้ว แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าลูกสาวของหวางเฉินจะเป็น “เด็กเต๋าโดยกำเนิด” ตามที่ผู้รู้แจ้งผู้นี้กล่าวถึง
นี่เป็นพรอันประเสริฐจริงๆ!
จางเสี่ยวซานมองไปที่เย่ไดที่ยืนอยู่ข้างๆ หวางเฉินและพูดเบาๆ ว่า “นายหญิงหวาง ฉันขอตรวจร่างกายลูกสาวของคุณได้ไหม”
ถึงแม้เย่ไตจะเป็นคนธรรมดา แต่เธอก็รู้สึกตกใจกับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดไป๋หยุน อย่างไรก็ตาม ในฐานะแม่ เธอรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงถอยออกมาหนึ่งก้าว
หวางเฉินบังภรรยาและลูกสาวไว้ด้านหลัง แล้วกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ท่านจาง ครอบครัวผมและผมยินดีมากที่ท่านมางานแต่งงานของเรา ส่วนเรื่องอื่น ๆ ข้ามไปก่อนก็ได้”
ในขณะนี้ หวางเฉินมั่นใจอย่างแน่นอนว่านักบวชเต๋าชราผู้นี้มาด้วยเจตนาไม่ดี!
“เอ่อ?”
จางเสี่ยวซานตกตะลึงกับความไม่เคารพอย่างโจ่งแจ้งของหวังเฉิน สีหน้าของเขาหม่นหมองลงทันที “ท่านเจ้าเมืองหวัง ท่านต้องการจริงๆ เหรอ? ข้าทำเพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง!”
หวางเฉินไม่กลัวที่จะทะเลาะกับคนอื่นมากนัก: “ขอบคุณครับ ท่านเจ้าอาวาสจาง กลับไปยังที่ที่ท่านมาเถอะ”
คุณไม่เป็นที่ต้อนรับที่นี่!
บรรยากาศภายในบริเวณบ้านตระกูลหวางแทบจะแข็งเป็นน้ำแข็ง
ไม่มีใครคาดคิดว่าหวางเฉินจะไม่เคารพบุคคลที่มีอำนาจเช่นเจ้าอาวาสวัดไป่หยุนเลย
พวกเขายังแสดงท่าทีเผชิญหน้ากันด้วย!
นี่มันความบ้าคลั่งประเภทไหนเนี่ย?
สีหน้าของจางเสี่ยวซานหม่นหมองอย่างยิ่ง นักบวชเต๋าชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายว่า “ท่านเจ้าเมืองหวัง เดิมทีข้าต้องการแสดงหน้าให้ท่านเห็น แต่กลับไม่เปิดเผยความจริง ในเมื่อท่านเนรคุณเช่นนี้ ข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องบอกความจริงกับท่าน!”
“ลูกสาวของคุณ…”
เขาชี้ไปที่เย่ไดและตะโกนอย่างเข้มงวด “ตามการคำนวณอันศักดิ์สิทธิ์ของข้า นางคือการกลับชาติมาเกิดของปีศาจแห่งความแห้งแล้ง แหล่งที่มาของความโกลาหล และจะก่อให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ในโลกในอนาคตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
“เพื่อประโยชน์ของสรรพชีวิต ข้าจะนำภัยพิบัตินี้กลับไปยังวัดไป๋หยุนเพื่อปราบมันด้วยเวทมนตร์ของข้า หากเจ้ากล้าขัดขวางข้า เจ้าจะกลายเป็นศัตรูของโลก!”
เจ้าอาวาสวัดไป๋หยุนที่มีผมและเคราที่ขึ้นดกหนาและเสียงที่ดุร้ายได้ปลดปล่อยออร่าที่น่ากลัวอย่างยิ่งออกมาอย่างกะทันหัน เสียงคำรามของเขาดังกึกก้องเหมือนเสียงฟ้าร้องในหูของทุกคน
มีเพียงเย่ไดซึ่งได้รับการปกป้องด้านหลังหวางเฉิน และทารกในอ้อมแขนของเธอเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบ
คนจำนวนมากดูเจ็บปวดและรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ในหัว
พวกเขาตกตะลึงอย่างยิ่ง
ปีศาจแห่งภัยแล้งกลับชาติมาเกิด? ต้นตอแห่งความโกลาหล?
เมื่อถูกกล่าวหาสองข้อที่ร้ายแรงต่อเธอ ลูกสาวของหวางเฉินจะรอดชีวิตได้อย่างไร?