ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1413 พระจันทร์สีเลือด (ห้าสิบห้า)
นักสืบอาวุโสเคลอร์มอนด์เป็นนักรบพิเศษระดับสอง และเขาเดินตามเส้นทางอัศวินดั้งเดิม
เดิมทีเขาควรจะใช้กำลังพลในกองทัพของอาณาจักร แต่เขากลับถูกบังคับให้ถอนตัวเพราะละเมิดกฎเกณฑ์ทางทหาร จากนั้นเขาจึงเข้าร่วมหน่วย Ceres Night Watch เพื่อชดใช้บาป และหลังจากหมดวาระ เขาก็เข้าร่วมกรมตำรวจหลวง
ในฐานะอัศวินระดับสองที่ใกล้เคียงกับระดับสาม คลีเมนต์ได้ผ่านการต่อสู้มานับร้อยครั้ง และเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งมากมาย เขามีประสบการณ์การต่อสู้ที่เข้มข้นมาก
แต่เขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้อย่างโรนันมาก่อน
ชายหนุ่มผู้นี้ แม้จะอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี เพียงแค่ยกมือขึ้น เขาก็ถูกบดขยี้พร้อมกับลูกน้องชั้นยอดจนไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้เลย!
เคลอร์มอนต์ไม่สงสัยเลยว่าโรแนนสามารถปลิดชีวิตเขาได้ด้วยนิ้วก้อยเพียงนิ้วเดียว
“คุณอยากเป็นศัตรูกับอาณาจักรเหรอ?”
นักสืบอาวุโสกัดฟันพูดเพียงไม่กี่คำ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ
เขาไม่อาจต้านทานได้ แต่ได้แต่หวังว่าตัวตนของเขาจะทำให้โรนันระมัดระวัง
“อาณาจักร?”
โรนันหัวเราะ: “คุณคิดว่าคุณเป็นตัวแทนของอาณาจักรได้อย่างไร?”
“ช่างเถอะ.”
เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับพวกแก กลับไปหาคนที่แข็งแรงแล้วมาคุยกับฉัน ฉันจะรออยู่ตรงนี้”
ในช่วงเวลาต่อมา โรนันโบกมือและคลายแรงกดดันทางจิต
เคลเมนต์และคนอื่นๆ รู้สึกราวกับได้รับการนิรโทษกรรม เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายพยายามลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ
แม้ว่าพวกเขาจะยังถืออาวุธอยู่ในมือ แต่พวกเขาไม่มีความกล้าที่จะดึงไกปืน
ความแตกต่างของความแข็งแกร่งมันมากเกินไป!
หางตาของเคลเมนต์กระตุกสองสามครั้ง แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มว่า “ไปกันเถอะ”
การอยู่ที่นี่คงน่าอับอาย ข้อเสนอของโรแนนเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด สถานการณ์ปัจจุบันไม่ใช่สิ่งที่ “คนตัวเล็ก” ในระดับของเขาจะรับมือได้อีกต่อไป
“ปล่อยหมายจับ”
โรนันเยาะเย้ยและพูดว่า “นี่เป็นหมายจับครั้งแรกที่ฉันได้รับ มันน่าจดจำมาก”
เคลเมนต์ไม่อยากจะให้จริงๆ
เพราะหมายจับนี้เป็นหลักฐานที่ดีที่สุดที่พิสูจน์ว่าโรแนนถูกใส่ร้าย เขารู้เหตุผลและจุดประสงค์ของคำร้องของโรแนนเป็นอย่างดีโดยไม่ต้องคิดมาก
แต่เคลอร์มอนต์ไม่มีทางเลือก
เขาทำได้เพียงสาปแช่งเจ้านายที่มอบหมายงานในใจให้เขาขณะที่กำลังวางหมายจับไว้บนโต๊ะ
โรนันมองดูเจ้าหน้าที่ตำรวจออกจากห้องเรียนด้วยความอับอาย
เขาแปลกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่ามันจะแปลกใจมากนัก
โรนันเตรียมใจไว้แล้วที่จะรับมือกับการโจมตีของคู่ต่อสู้
เขาไม่เคยคิดที่จะหลบหนี!
แม้ว่าโลกนี้จะเข้าสู่ยุคของการปฏิวัติอุตสาหกรรมแล้ว แต่พลังด้านลึกลับยังคงแข็งแกร่งอยู่
ยังคงเป็นรากฐานสำคัญในการกดชะตากรรมของประเทศ
หากบุคคลธรรมดา ขุนนางชั้นต่ำ หรือผู้มีญาณทิพย์ระดับต่ำต้องเผชิญกับปัญหาที่โรนันเผชิญอยู่ พวกเขาทั้งหมดคงตายแน่
คู่ต่อสู้ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวด้วยซ้ำ เขาสามารถบดขยี้เขาได้อย่างง่ายดายด้วยพลังของเขา
และไม่มีใครบ่นถึงความอยุติธรรมแม้หลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว
แต่เขาเป็นผู้เหนือธรรมชาติระดับสูง ดังนั้นสถานการณ์จึงแตกต่างอย่างสิ้นเชิง!
โรนันไม่ต้องรอนาน ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ชายชราผมขาวและเคราก็ผลักประตูห้องเรียนเปิดออกแล้วเดินเข้ามา
ชายชราร่างสูงใหญ่สวมชุดสีขาว เขามีรูปร่างกำยำ คิ้วหนา จมูกโด่ง เดินเชิดหน้าเชิดราวกับสิงโตเดินตรวจตราอาณาเขต
ดวงตาของโรนันเป็นประกายขึ้น
นับตั้งแต่มาถึงโลกนี้ ชายชราผมขาวตรงหน้าเขาเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามที่สุดที่เขาเคยพบ
ยิ่งไปกว่านั้น รัศมีของคู่ต่อสู้นั้นดุจเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แม้จะมองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่มันก็พุ่งเข้าหาโรนันทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในห้องเรียน
อุณหภูมิในห้องก็สูงขึ้นอย่างกะทันหัน เหมือนกับว่าอากาศกำลังจะไหม้!
“ผมชื่อกุสตาฟ ไรน์”
ทั้งสองมองหน้ากัน และชายชราผมขาวก็พูดด้วยเสียงทุ้มลึกว่า “คุณน่าจะเคยได้ยินชื่อของฉันนะ นักสืบโรนัน”
“แน่นอน.”
โรนันยืนขึ้นและโค้งคำนับให้อีกฝ่าย: “สวัสดีตอนเช้าครับ คุณดีน”
กุสตาฟ ไรน์ ประธานโรงเรียนตำรวจระดับสูงของราชอาณาจักร นายพลแห่งกองทหารรักษาการณ์หลวง และเคานต์แห่งตระกูลไรน์!
ตระกูลไรน์เป็นหนึ่งในตระกูลที่เก่าแก่ที่สุดในอินเวีย และความเข้มแข็งและอิทธิพลของตระกูลนี้ไม่มีใครโต้แย้งได้
ในฐานะผู้ฝึกงาน โรนันก็รู้จักคณบดีผู้ทรงเกียรติท่านนี้เช่นกัน แต่คณบดีผู้นี้มักไม่รับผิดชอบในกิจการเฉพาะของสถาบัน ดังนั้นเขาจึงไม่เคยพบคณบดีเป็นการส่วนตัวจนกระทั่งวันนี้
เดิมทีโรนันคิดว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่ไม่ธรรมดาจากกรมตำรวจทั่วไป แต่เขาไม่คาดคิดว่าเคลเมนต์จะขอให้พระพุทธรูปองค์ใหญ่นี้ออกมาพูดจริงๆ
แต่ลองคิดดูสิว่านี่เป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดอย่างแน่นอน
เพราะตัวตน ชื่อเสียง และความแข็งแกร่งของกุสตาฟ ไรน์เพียงพอที่จะคลี่คลายปัญหาใหญ่ของโรนันได้
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดของเคลอร์มอนด์เท่านั้น
“ฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้”
กุสตาฟ ไรน์จ้องมองโรนันด้วยดวงตาดุจสิงโต สายตาเย็นชาและไร้ความปรานี “ในเมื่อเจ้าละเมิดกฎหมายของอาณาจักร เจ้าก็ต้องปฏิบัติตามกฎ เจ้าสามารถปกป้องตัวเองในศาลได้ แต่เจ้าไม่สามารถใช้กำลังได้!”
โมเมนตัมของเขายังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง และเสียงของเขาก็เหมือนเสียงคำรามของสิงโตที่มีความสง่างามไม่มีที่สิ้นสุด
โรนันรู้สึกถึงการข่มขู่และการกดขี่จากคู่ต่อสู้อย่างครอบคลุม แต่เขาไม่กลัวเลย เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับชายผู้แข็งแกร่งระดับสูงผู้นี้
บูม!
จู่ๆ พายุที่มองไม่เห็นก็พัดเข้ามาในห้องเรียน และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ฉีกโต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่งโดยรอบเป็นชิ้นๆ
อาคารทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แรงกดดันที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนยังส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อจิตสำนึกของโรนัน และเกราะป้องกันที่กักขังพลังวิญญาณของเขาก็พังทลายและหายไปทันที
ในทันใดนั้น พลังวิญญาณของโรนันก็ทะลุผ่านวงแหวนที่ 6!
พลังจิตวิญญาณของเขาพุ่งพล่าน และเขาต้านทานแรงกดดันจากกุสตาฟ ไรน์โดยสัญชาตญาณ
จู่ๆ รูม่านตาของกุสตาฟ ไรน์ก็หดตัวลง ราวกับว่าเขาได้ค้นพบอะไรบางอย่างที่น่าเหลือเชื่อ
เขาคิดว่าเขามองเห็นภูมิหลังของโรแนนแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าจะประเมินความแข็งแกร่งของโรแนนต่ำเกินไป เขารู้สึกแย่มาก
กองกำลังของทั้งสองฝ่ายเข้าสู่ภาวะชะงักงัน
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง กุสตาฟ ไรน์ก็พูดขึ้นอย่างกะทันหันว่า “มาคุยกันดีๆ เถอะ”
เมื่อตระหนักว่าความแข็งแกร่งของโรนันนั้นเกินกว่าที่คาดไว้ นายพลใหญ่แห่งราชสีห์จึงเปลี่ยนความคิดเดิมของเขาอย่างเด็ดขาด
เขาไม่มีความปรารถนาที่จะสู้กับโรนันจนตายที่นี่เลย
โรนันพยักหน้า: “โอเค”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ถอนพลังจิตวิญญาณของเขาออกไป
บรรยากาศที่ตึงเครียดในห้องเรียนหายไป และนอกเหนือจากเศษซากบนพื้น ก็เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่ดีสำหรับการสนทนา ดังนั้น กุสตาฟ ไรน์จึงเชิญโรนันไปที่สำนักงานคณบดีของเขา
เขายังขอให้เลขาสาวร่างอวบในชุดกระโปรงสั้นชงกาแฟให้โรนันด้วย
“เกิดอะไรขึ้นบนโลก?”
กุสตาฟ ไรน์ เข้าใจสถานการณ์นี้อย่างจำกัดมาก ก่อนหน้านี้เขาไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องนี้มากนัก แต่ตอนนี้…
นายพลสิงโตตัวนี้ก็ควรจะเคารพผู้ชายที่แข็งแกร่งและทรงพลังเท่ากับตัวเขาด้วย!