ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1367 พระจันทร์สีเลือด (9)

การดื่มด่ำเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง

นี่คือบทเรียนอันล้ำค่าที่หวังเฉินได้เรียนรู้จากการสำรวจโลกอื่นๆ มากมาย และพิสูจน์แล้วว่าได้ผลจริง

ผู้ฝึกตนจากแดนห่าวเทียนมักประสบปัญหาในการปรับตัวเข้ากับตัวตนใหม่เมื่อก้าวลงสู่โลกใหม่ พวกเขาเปิดเผยนิสัยเก่าๆ โดยไม่รู้ตัว และพยายามปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

แม้แต่ผู้ที่ยังคงจดจำชาติก่อนๆ ไว้ก็มักจะทำผิดพลาดแบบเดียวกัน

ทำให้การสำรวจโลกใหม่เป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่ไร้พลังวิญญาณและไม่สามารถฝึกฝนได้ ผู้ฝึกตนที่สูญเสียพลังมักจะประสบปัญหา

บางคนถึงกับถูกชาวเหนือธรรมชาติในโลกใหม่ค้นพบว่าผิดปกติ ส่งผลให้เกิดชะตากรรมอันน่าเศร้า

จุดแข็งของหวังเฉินอยู่ที่ความสามารถในการปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เป็นกลางทางวิญญาณได้อย่างยอดเยี่ยม เขาใช้พลังจิตเข้าสู่แดนเหนือ ได้รับความสามารถในการปกป้องตนเองและแม้กระทั่งพิชิตโลก

ยิ่งไปกว่านั้น หวังเฉินผู้มาจากมิติแห่งเทคโนโลยี จึงไม่ก่อให้เกิดความท้าทายทางปัญญาเมื่อก้าวเข้าสู่โลกแห่งเทคโนโลยี

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาปรับตัวเข้ากับตัวตนใหม่ได้อย่างราบรื่น ผสานเข้ากับโลกใหม่ผ่านการผสมผสานความทรงจำโดยไม่แสดงอาการผิดปกติใดๆ หาก

มีเวลาเติบโตเพียงพอ หวังเฉินก็สามารถทำให้โลกนี้สั่นสะเทือนได้!

โรแนนกินอาหารเช้าที่แผงลอยริมถนน

เบอร์เกอร์เนื้อ เฟรนช์ฟรายส์ครึ่งถุง และนมร้อนใส่น้ำตาลหนึ่งแก้วมีราคา 12 เหรียญทองแดง

ในฐานะเจ้าหน้าที่สำรองประจำสถานีตำรวจสามในเมืองล่าง เงินเดือนปัจจุบันของโรแนนคือ 1 ปอนด์ทองคำ 3 ดอลลาร์เงิน และ 25 เหรียญทองแดง ซึ่งเทียบเท่ากับกำลังซื้อประมาณ 2,000 หยวนในชาติก่อน

อาหารเช้า 12 เหรียญทองแดงนี้ถือเป็นความหรูหราสำหรับโรแนนอย่างไม่ต้องสงสัย

หากเขาไม่เปลี่ยนใจ โรแนนผู้เฒ่าคงไม่ใช้เงินกับอาหารเช้ามากขนาดนี้ เพราะค่าใช้จ่ายรายวันของเขาถูกคำนวณไว้แล้ว และค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมใดๆ ก็ตามก็หมายความว่าเขาไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าบ้าน

แต่ตอนนี้ มุมมองของโรแนนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

สำหรับเขาในตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการฟื้นฟูพลัง เพื่อความอยู่รอดในโลกนี้อย่างเหมาะสม และพิจารณาสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

แต่ถ้าท้องของเขาว่างเปล่าและไม่ได้รับสารอาหารอย่างเพียงพอ พลังของเขาจะมาจากไหน

แม้แต่จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งก็ยังต้องการการสนับสนุนจากร่างกาย!

โรแนนกินอาหารเช้าร้อนๆ อย่างเอร็ดอร่อย รู้สึกดีขึ้นมากทั้งร่างกายและจิตใจ

แม้แต่แผลบนหน้าผากก็ไม่ปวดอีกต่อ ไป

น่าเสียดายที่เขากินไม่พอ

เขาตบกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตที่ซ่อนเหรียญไว้ แล้วก้าวไปยังสถานีตำรวจที่สาม

แรนด์ซิตี้เป็นเมืองท่าที่แบ่งออกเป็นสี่

ส่วนหลัก ได้แก่ อัปเปอร์ทาวน์ โลเวอร์ทาวน์ เขตท่าเรือ และชานเมือง ด้วยประชากรหลายแสนคน เศรษฐกิจที่เฟื่องฟู และการค้าที่เฟื่องฟู ทำให้เป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในราชอาณาจักรอินเวอเรีย โลเวอร์ทาวน์ซึ่งมีประชากรมากที่สุด แบ่งออกเป็นสิบห้าเขต แต่ละเขตมีสถานีตำรวจสิบห้าแห่ง

เมื่อโรแนนมาถึงสถานีตำรวจสาม ก็คึกคักไปด้วยผู้คน เจ้าหน้าที่ต่างยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตน และชายหลายคนที่ถูกพันธนาการนั่งยองๆ อยู่ตามมุมทางเดิน

“หา?”

เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งถือเอกสารในมือแน่น เห็นโรแนนจึงถามด้วยความเป็นห่วง “โรแนน คุณมาที่นี่ทำไม? รองนายอำเภอฌอนไม่ได้บอกให้หยุดงานวันนี้แล้วค่อยกลับมาพรุ่งนี้เหรอ?”

“ฉันรู้”

โรแนนพูดพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ “แต่วันนี้เงินเดือนออกนะ!”

เจ้าหน้าที่คนนั้นชื่อเซลินา ผู้ที่รักษาอาการบาดเจ็บให้เขาเมื่อวันก่อน ด้วยรูปลักษณ์ที่อ่อนหวานและรูปร่างที่เย้ายวน เธอจึงเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในสถานีตำรวจสาม มีคนชื่นชมมากมาย ทั้งที่เปิดเผยและแอบแฝง

โรแนนยังรู้ด้วยว่าพ่อของหญิงสาวเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับรองนายอำเภอฌอน

เซลินายิ้มและพูดว่า “ใช่ ถ้าคุณทำงานหนักและได้งานประจำเร็วๆ นี้ เงินเดือนของคุณจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า”

ระยะเวลาทดลองงานสำหรับนายอำเภอสำรองโดยทั่วไปจะใช้เวลาประมาณสามถึงหกเดือน หากผู้สมัครแสดงให้เห็นถึงความสามารถหรือได้รับความโปรดปรานจากผู้บังคับบัญชา พวกเขาก็สามารถได้รับการเลื่อนตำแหน่งก่อนกำหนดได้

ยกตัวอย่างเช่น เซลิน่ามีระยะเวลาทดลองงานเพียงหนึ่งเดือน

โรแนนพยักหน้า

อย่างแข็งขันว่า “ใช่” เขารู้สึกได้ถึงสายตาแปลกๆ หลายครั้งที่จ้องมองมาที่เขา พร้อมกับแววตาที่แสดงถึงความเป็นศัตรู

โรแนนรู้เหตุผลดี

มิสเซลิน่าได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในเขตที่ 3 ซึ่งเจ้าหน้าที่กว่า 70% เป็นโสด!

เขาพูดคุยกับเธอเพียงไม่กี่คำ และเธอก็ดึงดูดความสนใจของพวกเขาไปแล้ว

ทั้งโรแนนและอดีตเจ้าหน้าที่ต่างไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเซลิน่า เขาจึงรีบขอโทษและวิ่งไปที่สำนักงานการเงินของเขต

หญิงชราหน้าตาเคร่งขรึมคนหนึ่งเซ็นรับเงินเดือนเดือนสุดท้ายของเขา

ทองคำ 1 ปอนด์ ดอลลาร์เงิน 3 ดอลลาร์ เหรียญทองแดง 25 เหรียญ!

เหรียญในโลกนี้มีมูลค่าตามทองคำ

เงิน และทองแดง และเป็นเหรียญหล่อขึ้นรูป ไม่เพียงแต่จะประดิษฐ์อย่างประณีตเท่านั้น แต่ยังมีรอยหยักป้องกันการปลอมแปลงอีกด้วย เงินปอนด์ทองคำ ดอลลาร์เงิน และเหรียญทองแดงกระทบกันในกระเป๋า ทำให้เกิดเสียงที่คมชัดและไพเราะ ทำให้

โรแนนรู้สึกมั่นใจ

เงินเดือนนี้มีความหมายมาก

เขาไม่คาดคิดว่าจะต้องเผชิญกับตำรวจสูงวัยที่หน้าอกโป่งและพุงป่องเมื่อออกมาจากสำนักงานการเงิน

โรแนนหยุดและกล่าวคำทักทาย “อรุณสวัสดิ์ครับ เจ้าหน้าที่ฮาร์ต!”

ชายร่างเตี้ย ท้วม จมูกโตที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสฮาร์ตเซียนส์แห่งสถานีตำรวจสาม

เขายังเป็นครูฝึกหัดของโรแนน เปรียบเสมือนพี่เลี้ยง

”แผลคุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ” ฮาร์ตเซียนส์

ตบไหล่โรแนนพร้อมรอยยิ้ม “ผมกลัวมากเมื่อวานนี้ โชคดีที่คุณไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น ไม่งั้นผมคงรู้สึกผิดมากแน่ๆ”

”อย่าหุนหันพลันแล่นอีกเลย คุณได้เงินเพียงไม่กี่เหรียญ ทำไมต้องเสี่ยงชีวิตแบบนั้นด้วย”

โรแนนยิ้มแห้งๆ

เมื่อวานนี้ ขณะที่กำลังไล่ล่าโจร นายตำรวจผู้มากประสบการณ์พยายามหยุดโรแนน แต่ด้วยความหุนหันพลันแล่นของโรแนน เขาก็ทิ้งเขาไว้ข้างหลังและล่อลวงเขาเข้าไปในตรอกมืดที่เขาถูกซุ่มโจมตี

หากโรแนนหุนหันพลันแล่นน้อยกว่านี้และอยู่กับฮาร์ท เขาก็คงไม่เป็นไร

นายตำรวจผู้มากประสบการณ์ผู้นี้ซึ่งมีปืนไรเฟิลและดาบนั้นน่าเกรงขามกว่าโรแนนมาก ซึ่งมีเพียงไม้สั้นเท่านั้น เหล่าอันธพาลน้อยคนนักคงไม่กล้าขัดใจเขา

อันที่จริง ระหว่างที่โรแนนฝึกงาน ฮาร์ทได้สอนเขามากมายเกี่ยวกับกลยุทธ์ของเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน

สิ่งสำคัญที่สุดคือการดูแลความปลอดภัยของตัวเอง

แต่ในวัยสิบเก้า โรแนนก็ยังขาดประสบการณ์

ตอนนี้เขายอมรับบทเรียนนี้ด้วยความเคารพ “ผมเข้าใจ ผมจะไม่ทำผิดซ้ำอีก”

“ถูกต้อง”

ฮาร์ทยิ้มและพูดว่า “คุณเพิ่งได้รับเงินเดือนใช่ไหมครับ? คุณเลี้ยงเครื่องดื่มผมหน่อยไม่ได้เหรอ?”

“ไม่มีปัญหา”

โรแนนตอบอย่างไม่ลังเล “พอเลิกงานแล้ว ไปบาร์แบล็คเอลฟ์กันเถอะ”

ฮาร์ทอุทานด้วยความประหลาดใจ “ฉันไม่คิดว่าเธอจะเข้าใจเรื่องนี้จริงๆ!”

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันมากนัก แต่ฮาร์ทก็รู้ว่าปกติโรแนนจะตระหนี่ถี่เหนียวแค่ไหน

ฉันไม่คิดว่าเขาจะยอมเลี้ยงฉันวันนี้!