ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1366 พระจันทร์สีเลือด (8)
ไม่ว่าจะเป็นพลเรือนทั่วไป ชาวนาในชนบท พ่อค้าเร่ร่อน หรือแม้แต่นักรบพเนจร พวกเขาล้วนแต่มีบัตรประจำตัวประชาชนในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เช่น
บัตรที่มีตราประทับเหล็ก หรือตราสัญลักษณ์
ในฐานะเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน โรแนนได้รับอนุญาตให้ตรวจสอบบัตรประจำตัวประชาชนของผู้คนที่เดินผ่านไปมา
หากไม่มีบัตร พวกเขาจะโดนปรับทันทีหรือถูกพาตัวไปสอบสวนที่สถานีตำรวจ
นักเดินทางผู้นั้นดูประหม่า จึงรีบพูดว่า “โอเค โอเคครับ ผมจะเอาออกมาเดี๋ยวนี้”
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าและดึงบัตรออกมา
แต่ในขณะเดียวกัน แขนซ้ายของเขาก็หลุดออก มีดสั้นสีน้ำเงินก็หลุดออกจากแขนเสื้อทันที
เขาคว้ามันไว้!
ทันทีที่เขายื่นบัตรประจำตัวประชาชนให้หวังเฉิน มีดสั้นนั้นราวกับงูพิษโฉบลงมาบนเหยื่ออย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว สีหน้าของ
นักเดินทางผู้นั้นดุดันขึ้นทันที
เขาสงสัยว่าโรแนนหนุ่มผู้ไร้เดียงสาจะรอดพ้นจากการโจมตีอันร้ายแรงของเขาได้หรือไม่
วินาทีต่อมา มีดสั้นเคลือบพิษกลับไม่เจาะทะลุอะไร
เลย เป็นไปได้อย่างไรกัน?
นักเดินทางถึงกับตกตะลึง
แต่เขาก็หมดโอกาส โรแนนเหวี่ยงกระบองฟาดลงบนหน้าผากอย่างแรง
ปัง!
ดวงตาของนักเดินทางผู้ดุร้ายกลอกกลับอย่างแรงจน
เขาล้มลง เสียงกรีดร้องดังลั่น
ไปทั่ว โรแนนไม่สนใจเสียงอึกทึก เตะมีดสั้นออกจากมือของชายคนนั้น จากนั้นก็ดึงกุญแจมือที่เอวออกมาและใส่กุญแจมือชายที่หมดสติไว้แน่น
ขณะที่เขาพลิกตัวชายคนนั้น เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงเอื้อมมือไปดึงผมของเขา
เขากำมือแน่น
เขาสวมวิก!
ดวงตาของโรแนนเป็นประกาย เขาพลิกตัวชายคนนั้นอีกครั้งและคลำไปทั่วใบหน้า
คิ้วปลอม เคราปลอม รอยแผลเป็นปลอม…
เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของชายคนนั้น
เขารู้สึกคุ้นเคย คล้ายกับร่างที่ปรากฏบนโปสเตอร์จับตัว
เขาเข้าใจได้ทันที
ชายคนนี้น่าจะเป็นอาชญากรที่ต้องการตัว ปลอมตัวและหลบหนีไปยังเมืองแรนด์ซิตี้ ตั้งใจจะหลบหนีทางทะเลไปยังต่างแดน
แรนด์เป็นเมืองท่าที่มีเรือกลไฟเชื่อมต่อไปยังหลายอาณาจักรและแม้แต่ทวีปตะวันออก
การปรากฏตัวของผู้หลบหนีเป็นเรื่องปกติ!
หลังจากผ่านพ้นความยุ่งยากทั้งหมดนี้ ผู้ต้องสงสัยในคดีก็ครางด้วยความเจ็บปวด เปลือกตาของเขาสั่นไหวราวกับตื่น
โรแนนโจมตีเขาอีกครั้งโดยไม่ลังเล
ลากผู้ต้องสงสัยในคดีที่เคยหมดสติกลับไปยังสถานีตำรวจสาม ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของผู้คน
“ยารา!”
เจ้าหน้าที่สูงวัยคนหนึ่งอุทานเมื่อเห็นสิ่งนี้ “ดูสิ โรแนนตัวน้อยของเราเอาอะไรกลับมา!”
เจ้าหน้าที่หลายคนมารวมตัวกันทันที หนึ่งในนั้นถามว่า “โรแนน นี่ใคร?”
โรแนนวางอาวุธในมือลงและอธิบายว่า “ผมสงสัยว่าเขาเป็นอาชญากรที่ต้องการตัว ระหว่างการสอบสวน เขาพยายามแทงผมด้วยมีด แต่โชคดีที่ผมหลบได้อย่างรวดเร็ว” โรแนน
พยายามลดทอนสถานการณ์ลง แต่ในความเป็นจริง ไม่มีเจ้าหน้าที่ตำรวจในเขต 3 คนไหนที่จะหลีกเลี่ยงได้
การโจมตีของผู้โจมตีไม่เพียงแต่แอบซ่อนตัว แต่ยังดุร้ายและโหดเหี้ยมอย่างเหลือเชื่อ ไร้ซึ่งช่องว่างให้หลบเลี่ยง น่า
เสียดายที่เขาต้องเผชิญหน้ากับโรแนน!
”อาชญากรตามจับตัว?”
เจ้าหน้าที่ตำรวจต่างสนใจในทันที หนึ่งในนั้นหยิบโปสเตอร์จับตัวหนาๆ ออก
มาเปรียบเทียบทีละแผ่น
ไม่นานนัก โปสเตอร์จับตัวก็ถูกดึงออกมา เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เปรียบเทียบภาพเหมือนอุทานอย่างตื่นเต้นว่า “นี่คือเจย์ แซม หัวหน้าแก๊งเกรย์ วูล์ฟส์ มีรางวัลหนึ่งร้อยทองคำปอนด์สำหรับการจับกุมเขา!”
หนึ่งร้อยทองคำปอนด์!
ตัวเลขนี้ช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ ดึงดูดเจ้าหน้าที่ตำรวจเกือบทุกคนที่เหลืออยู่ที่สถานี พวกเขามารวมตัวกันรอบๆ ชายที่หมดสตินอนอยู่บนพื้น เปรียบเทียบภาพเหมือนกับคำอธิบายที่เกี่ยวข้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
”ใช่ หูซ้ายของเจย์ แซมหายไปบางส่วน”
”เขามีไฝที่คาง!”
”และยังมีบาดแผลจากกระสุนปืนที่หน้าอกด้วย!”
ลักษณะที่ปรากฏบนโปสเตอร์หมายจับตรงกัน และความแตกต่างระหว่างภาพบุคคลกับบุคคลจริงอยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผล เจ้าหน้าที่ยังพบปืนพกและกระสุนซ่อนอยู่ในอ้อมแขนของชายคนนี้สามกระบอก
พร้อมกับถุงเหรียญทองหนักอึ้ง!
เขารวยมาก!
เจ้าหน้าที่มองโรแนนด้วยความอิจฉา—ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้!
เจย์ แซม ไม่ใช่อาชญากรที่ถูกหมายจับทั่วไป เงินรางวัล 100 ปอนด์เป็นเครื่องพิสูจน์ฝีมือของเขา แต่ถึงกระนั้น โรแนน ซึ่งยังไม่ใช่เจ้าหน้าที่มืออาชีพ กลับสามารถจับกุมเขาได้โดยไม่ได้รับอันตราย
อะไรจะดีไปกว่าโชคช่วย?
เจ้าหน้าที่บางคนเต็มไปด้วยความอิจฉา
”พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”
ทันใดนั้น ฌอน โอลคอตต์ ก็ออกมาจากห้องทำงาน
เขาได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมจากห้องด้านใน และออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อรองนายอำเภอทราบรายละเอียด เขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อและรีบตรวจสอบโปสเตอร์หมายจับด้วยตัวเองทันที
ในที่สุดเขาก็ยืนยันได้ว่าโรแนนจับเจย์แซมได้แล้ว!
”เยี่ยมมาก!”
ฌอนสั่งเจ้าหน้าที่ให้นำตัวเจย์แซมไปยังห้องขัง จากนั้นก็ตบไหล่โรแนนเบาๆ แล้วพูดว่า “ผมจะฝากคุณไว้กับผู้บังคับบัญชา เพื่อให้คุณได้เลื่อนขั้นก่อน!”
โรแนนยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณครับ”
ฌอนส่ายหัว “คุณสมควรได้รับมัน”
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดอย่างอิจฉา “โรแนน คุณต้องเลี้ยงพวกเรา!”
ทุกคนเริ่มส่งเสียงเชียร์ “ใช่ ใช่ คุณต้องเลี้ยง!”
โรแนนตอบอย่างร่าเริง “ไม่มีปัญหา พอเราได้เงินรางวัลแล้ว ผมจะเลี้ยงเครื่องดื่มให้ทุกคนที่ร้านแมนสันส์!”
ร้านแมนสันส์เป็นบาร์ที่ใหญ่และดีที่สุดในย่านดาวน์ทาวน์ มีพนักงานเสิร์ฟที่มีเสน่ห์ และแน่นอนว่าบิลก็สูงลิ่ว
ความเอื้อเฟื้อของโรแนนก็ช่วยขจัดความอิจฉาของใครหลายคน
ต่อมา รองนายอำเภอฌอนได้ซักถามเจย์แซมที่ตื่นรู้ด้วยตัวเอง แม้ว่าเจย์แซมจะพยายามโต้แย้ง แต่การเสแสร้งของเขากลับดูอ่อนแอและไร้พลังเมื่ออยู่ต่อหน้าทหารผ่านศึกผู้มากประสบการณ์
เมื่อพลบค่ำ กรมตำรวจแรนด์ได้รับข่าว จึงส่งเจ้าหน้าที่ไปจับกุมตัวเจย์ แซม แก๊ง
เกรย์วูล์ฟส์เคยก่อความวุ่นวายไปทั่วหลายมณฑล ก่ออาชญากรรมมากมาย หลังจากการทำลายล้าง ผู้นำคนสำคัญหลายคนได้หลบหนี รวมถึงแบล็กลิงส์ ผู้นำของพวกเขาด้วย
พวกนี้ถูกจับตัวไปหมดแล้ว
เจย์แซมเป็นคนแรกที่ถูกจับ กอง
บัญชาการหวังจะขุดคุ้ยข้อมูลเกี่ยวกับคนอื่นๆ จากเจย์แซม
แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโรแนนเลย
กองบัญชาการได้รับคำชมเชยอย่างรวดเร็ว และวันรุ่งขึ้นเขาก็ได้รับเงินรางวัล 100 โกลด์ปอนด์
แถมยังได้รางวัลจากการได้เข้าทำงานก่อนกำหนดอีกด้วย!
โรแนนก็ทำตามสัญญาและชวนเพื่อนร่วมงานทุกคนมาดื่มที่บาร์แมนสันในคืนนั้น
สุดท้ายเขาต้องเสียเงินไปเกือบ 20 โกลด์ปอนด์!
แต่โรแนนไม่สนใจ
หลังจากเข้าทำงานแล้ว เงินเดือนของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และที่สำคัญที่สุดคือเขามีสิทธิ์พกปืนและดาบ