การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 47 ผู้พิพากษาชำระล้าง (1)
บทที่ 47 ผู้พิพากษาชำระล้าง (1)
รถจี๊ปทหารคันใหญ่แล่นฝ่าพงไพรด้วยความเร็ว
ภายในรถ สมาชิกแก๊งมาเฟียต่างนั่งตัวแข็งทื่อ จับจ้องไปที่บารูดซึ่งนั่งอยู่เบาะหลัง
ตั้งแต่การปะทะกับโอเชียนเมื่อคราวก่อน บารูดก็อารมณ์เสียมาตลอด และพวกเขารู้ดีว่าไม่ควรทำตัวปัญหาตอนนี้
แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์
“ผู้อำนวยการ ครับ ทำไมเราถึงปล่อยแม่มดให้หลุดมือไปล่ะครับ?”
เสียงถามมาจากสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมองค์กรได้ไม่นาน
ก่อนที่คนขับจะทันพูดอะไร บารูดก็พูดขึ้นก่อน
“นั่นคือสิ่งที่นายอยากรู้ใช่ไหม?”
“ครับ? ครับ คือ…คุณปล่อยพวกเขาไป แต่ผมว่าไม่น่าจะต้องทิ้งรถไว้นี่ครับ”
“ก็สมควรสงสัยแหละ เพราะเราก็จากมาแบบไม่มีคำอธิบาย ซึ่งไม่ใช่สไตล์ของฉันเลย”
บารูดเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง
“มีข้อมูลรายงานมาว่าในกลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งเพตราที่กำลังตามล่าแม่มด มีชายคนหนึ่งที่อันตรายมากอยู่ในนั้น”
“อันตรายเหรอครับ? แต่พวกเราเดอะนอร์ธไบลนเดอร์ส…”
“ความจงรักภักดีต่อองค์กรเป็นเรื่องดี แต่บางครั้งเราก็ต้องมองอะไรอย่างมีเหตุผล และนี่คือหนึ่งในกรณีนั้น”
ประโยคนั้นทำเอาคนที่ไม่ทันสังเกตอะไรก่อนหน้าก็เริ่มเข้าใจความผิดปกติขึ้นมาทันที
“แล้วมันเป็นใครกันแน่?”
“หนึ่งในดาบของศาสนจักรเพตรา ไอ้บ้าเลือดที่เผาพวกนอกรีตจนตายด้วยเปลวเพลิงทองคำ มันมีชื่อว่า ‘ผู้พิพากษาแห่งการชำระล้าง’ และใช่ มันเพิ่งสังหารพวกแก๊งเศษเหล็กไปเมื่อกี้นี้เอง”
“หา? พวก…แก๊งนักบิดนั่นน่ะเหรอ?”
แค่เป็นแก๊งนักบิด ไม่ได้หมายความว่าอ่อนแอ
พวกเขาใช้ยาพิเศษที่เพิ่มสมรรถภาพร่างกาย และบางคนก็ผ่านการดัดแปลงที่เกินกว่ามนุษย์
แต่ก็ถูกสังหารจนหมด
“จอมเวทที่ร่วมปฏิบัติการในครั้งนี้ก็ถอนตัวไปหมดแล้ว พวกเขารู้ว่าต่อกรกับผู้พิพากษาไม่ได้ พวกเราก็เช่นกัน”
“แล้วเราทิ้งรถไว้ทำไม…”
“ก็เพื่อให้ผู้พิพากษานั่นมากินเหยื่อให้ไกลจากพวกเราที่สุด ในระหว่างนั้นเราจะอ้อมเส้นทางกลับไปที่เทียร์นาอย่างปลอดภัย”
สมาชิกแก๊งที่ขับรถพูดขึ้น
“งั้นคนใช้ดาบกับแม่มดคนนั้นก็คงตายแน่”
“ใช่ พวกมันจะต้องตาย”
บารูดกล่าวเสริม
“ไม่มีใครรอดจากเงื้อมมือของสัตว์ประหลาดนั่นได้เลยสักคนเดียว”
•
ใบหน้าเอนา กรุนต์ซีดเผือด
เป็นเขา…สัตว์ประหลาดแห่งศรัทธาที่ศาสนจักรเพตราส่งมาล่าเธอ
ถ้าเป็นพวกอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรือพระสงฆ์คนอื่น ต่อให้ยศสูงแค่ไหนเธอก็ยังพอรับมือไหว
แต่กับคนคนนี้…ไม่ควรแม้แต่จะได้เผชิญหน้า
“เขารอเราอยู่”
โอเชียนพูดพลางปล่อยมือจากพวงมาลัย
ไม่มีทุ่งหญ้าแบบนี้อยู่บนถนนจากเทียร์นาไปแซดนาเฟล
เขาจำได้ชัดว่าทางที่ผ่านไม่มีอะไรแบบนี้
แต่ตอนนี้กลับมีทุ่งหญ้าสีทองเหลืองอร่ามปลิวไสวราวกับฉากในเทพนิยาย
ทั้งหมดนั้นคือผลของชายคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
‘[ทุ่งหญ้าแห่งทองคำ] หนึ่งในทักษะเฉพาะตัวของอัศวินศักดิ์สิทธิ์’
ทุ่งหญ้าทองคำไม่ใช่พืชจริง ๆ แต่คือสนามพลังศักดิ์สิทธิ์ที่พาลาดินใช้
มันสามารถมอบพลังเสริมให้กับผู้ใช้และเพื่อนร่วมทีมได้หลายอย่าง
‘แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้เก่งอะไรนัก แถมใช้พลังศักดิ์สิทธิ์เปลืองสุด ๆ เลยถูกมองว่าเป็นบัฟหมู่เท่ๆแต่ไร้ประโยชน์’
ถึงขั้นมีฉายาว่า ‘ขยะสวยๆ’
แต่มาดูตอนนี้สิ
ทุ่งทองคำที่มองเห็นจนสุดสายตา ดูเหมือนจะกว้างกว่าเวอร์ชันในเกมถึง 20 เท่า
‘หมอนี่ทั้งที่ใช้สกิลขยะ ยังกล้าใช้มันแบบนี้ได้อีก?’
แล้วเขามีพลังศักดิ์สิทธิ์มากแค่ไหนกันแน่?
ยิ่งไปกว่านั้น เอนาเองก็ดูผิดปกติ
เธอสิ้นหวัง
ไม่เคยแสดงสีหน้าแบบนี้ตอนถูกอัศวินศักดิ์สิทธิ์คนอื่นไล่ล่า หรือถูกแก๊งมาเฟียโอบล้อม
แต่นี่เธอกลับดูเหมือนคนที่เพิ่งเห็นท้องฟ้าถล่มลงมาต่อหน้า
“อยู่ที่นี่แหละ”
โอเชียนพูดก่อนจะลงจากรถ เดินเข้าไปในทุ่งทองอย่างช้า ๆ
ขณะที่เดินเข้าสู่สนามซึ่งเหมือนทุ่งข้าวสาลีใกล้เก็บเกี่ยว พืชรอบตัวเขาก็สลายกลายเป็นผงสีทองลอยฟุ้ง
โอเชียนลากปลายนิ้วไปตามผงนั้น
แม้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของสนาม แต่เต็มไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์
มันทำให้สติของเขาคมชัดยิ่งขึ้น
ชายผู้สวมฮูดสีเทาแน่นบดบังใบหน้ายืนจ้องเขาอยู่
ดวงตานั้นไร้ชีวิตราวกับไม่มีอารมณ์ใด ๆ
โอเชียนเดินเข้าไปและหยุดเมื่ออยู่ห่างกันยี่สิบเมตร
ลมพัดผ่านทุ่งทองเย็นเยียบ
“ในเมื่อรอข้ามานานขนาดนี้ ก็คงรู้ทุกอย่างแล้วสินะ”
“ส่งแม่มดมา”
ชายผู้นั้นพูดเพียงเท่านั้น
เป็นคำประกาศฝ่ายเดียวแท้ ๆ
“ถ้าข้าไม่ส่งล่ะ?”
โอเชียนถามกลับ
ดวงตาของผู้พิพากษาหรี่ลง แววตาคมกริบ
“เราจะถือว่าคุณสมรู้ร่วมคิดกับแม่มด และตัดสินว่าคุณคือพวกนอกรีต”
“ข้าไม่ได้นับถือศาสนาใด แค่รับหน้าที่รับตัวแม่มด”
“ใครอยู่กับแม่มด ก็คือพวกนอกรีตทั้งหมด”
โอเชียนหัวเราะเบา ๆ กับคำตอบที่ไร้ทางเจรจา
“เจ้าแค่อยากเชื่อแบบนั้นเองใช่ไหม?”
“เจ้าคนนอกรีต ข้าในฐานะผู้รับใช้แห่งศรัทธาขอถาม เจ้ายินดีสำนึกบาปหรือไม่?”
“ถ้าข้ายอมสำนึก เจ้าจะปล่อยข้าไหม?”
“อย่างน้อยเราจะส่งท่านไปอย่างไม่ต้องเจ็บปวด”
‘บ้าไปแล้ว’
โอเชียนส่ายหัว
“ไม่ได้หรอก เพราะข้าเดินมาถึงขนาดนี้แล้ว จะถอยก็ไม่ได้”
เขาชักดาบออกจากข้างเอว
แสงแดดและแสงทองสะท้อนผ่านด้ามดาบใสจนงดงาม
“ถ้างั้น เราก็ต้องชำระล้างเจ้า”
ผู้พิพากษาหยิบอาวุธหัวตุ้มที่เรียบง่ายและแข็งแรงออกจากข้างเอว
เป็นอาวุธที่นักบวชหรืออัศวินที่เคร่งเรียบใช้กัน
ทั้งสองยืนประจันหน้า ท่ามกลางสายลมพัดผ่าน
ชายเสื้อคลุมของโอเชียนปลิวไสว ผ้าคลุมของอัศวินก็กระพือแรง
แสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งออกจากดาบของโอเชียน นั่นคือคุณสมบัติเฉพาะของ ‘อัสวินพเนจร’ — ดาบแสงดาว
ผู้พิพากษาสะบัดกระบองให้ลอยขึ้นพร้อมสายลมสีทองแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์
พวกเขาพุ่งเข้าหากันโดยไม่มีคำเตือน
ณ ใจกลางทุ่งทอง ทั้งสองเข้าปะทะกัน
เสียงปะทะดังสนั่น -แคง!
สนามศักดิ์สิทธิ์สั่นสะเทือนเป็นวงกว้าง ก่อนจะกลับคืนรูปร่างอีกครั้ง
พลังศักดิ์สิทธิ์ที่ประกอบเป็นสนามถูกแรงกระแทกบดขยี้จนกลายเป็นผง ละอองสีทองลอยฟุ้งราวกับภาพในเทพนิยาย
แม้ภาพจะงดงามเพียงใด แต่ไม่มีใครในสนามรบให้ความสนใจ
การโจมตีครั้งแรกเป็นแค่การหยั่งเชิงประเมินกำลังของอีกฝ่าย
โอเชียนลงแรงพอเหมาะพอควร แต่ร่างของผู้พิพากษาก็ถูกกลับผลักถอยไป
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รู้สึกเหนือกว่าหรือโล่งใจแต่อย่างใด
เหตุผลก็ปรากฏขึ้นในทันที
“พระบิดาในสวรรค์ โปรดปกป้องลูกแกะผู้นี้ด้วยพระเมตตาอันศักดิ์สิทธิ์”
ทันใดนั้น พลังศักดิ์สิทธิ์ก็ลอยวนรอบตัวผู้พิพากษา
ความแตกต่างด้านพลังค่อย ๆ เลือนหายและกลับมาสู่จุดสมดุล
การเสริมพลังทางกายภาพคือเหตุผลที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ถูกเรียกว่า ‘คลาสต่อสู้ประชิด’
แต่โอเชียนซึ่งรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ไม่ได้แสดงความตกใจ
เขาชักดาบกลับ บิดสะโพก และหมุนตัวในจังหวะเดียว
เสียงโลหะปะทะดังขึ้นขณะดาบแสงดาราหมุนรอบตัวเป็นวงกว้าง
หนามทองคำที่สัมผัสดาบถูกตัดกระจายเป็นละอองในอากาศ
ผู้พิพากษายกกระบองขึ้นรับการโจมตี
พลังศักดิ์สิทธิ์ภายในกระบองกลายร่างเป็นโล่แสงทอง
ตูม!
ดาบกระแทกเข้าที่โล่จากด้านบน
แรงปะทะทำให้ผู้พิพากษากระเด็นถอยหลัง ลากร่องลึกไปบนพื้นทุ่งทอง
แต่สีหน้าโอเชียนไม่ได้แสดงความพึงพอใจ
เพราะเบื้องหลังโล่นั้น ผู้พิพากษาไม่เป็นอะไรเลย
‘ไม่ใช่หรอก แรงกระแทกต้องส่งผ่านถึงตัวมันแน่ แต่ดูเหมือนมันฟื้นฟูได้ทันที’
เพียงแค่มองแสงทองที่แผ่ซึมเข้าไปในร่างกายก็รู้แล้ว
ผู้พิพากษาโถมเข้าใส่ โอเชียนจับจังหวะได้และเหวี่ยงดาบใส่
แสงสีขาวกับแสงสีทองปะทะกันกลางอากาศ
และครั้งนี้ แสงสีขาวเป็นฝ่ายทะลุทะลวงเข้าใส่ศัตรู
-อ๊าาาาา!
ดาบของโอเชียนฟันแขนซ้ายของผู้พิพากษาขาดตั้งแต่หัวไหล่
แต่ผู้พิพากษาถอยหลังโดยไร้แววสะทกสะท้าน
แม้แขนทั้งแขนจะถูกตัดขาด เขาก็ไม่แสดงความลังเลใด ๆ
แล้วเหตุผลก็ปรากฏทันที
แขนขาดนั้น ฟื้นกลับมา พร้อมทั้งเสื้อผ้า
แสงทองวนรอบกลายเป็นแขนใหม่ราวกับไม่เคยถูกฟันมาก่อน
‘นี่แหละเหตุผลที่ผมไม่ชอบสู้กับพวกนี้’
อัศวินศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้เก่งประชิดแบบบาร์บาเรียนหรืออัสวินพเนจร
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาเป็นแนวหน้าที่อันตรายที่สุดก็คือ ‘ชีวิตที่อึดราวแมลงสาบ’
‘พวกมันรักษาแผลกับพลังชีวิตได้ตลอด ถ้าไม่จัดการให้ตายภายในครั้งเดียว’
มันถึงได้มีฉายาว่า “แมลงสาบ” ในเกม
ฉายาที่มาพร้อมทั้งความนับถือและความสยดสยอง
ตอนนั้นเอง ผู้พิพากษาก็ขยับ
พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเป็นโล่ ตอนนี้แปรสภาพเป็นไม้กางเขนยักษ์
เขายกมันขึ้นและพุ่งเข้าใส่โอเชียนอย่างรุนแรง
โอเชียนไม่รับตรง ๆ แต่ใช้ดาบเบี่ยงทิศทาง
ไม้กางเขนทองถูกเบี่ยงออก แล้วเปลี่ยนรูปร่างเป็นหอกทองคำแทงสวนกลับมา
โอเชียนเหมือนจะรู้ล่วงหน้า จึงถอยหลังหลบด้วยท่ากระโดดย้อน
เปลวไฟสีทองระเบิดขึ้นตรงที่เขายืนเมื่อครู่ เผาทำลายพื้นที่โดยรอบ
‘ความสามารถที่ใช้ก็ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสอง อีกฝ่ายต้องเป็นระดับฮีโร่ ไม่ใช่พาลาดินธรรมดาแน่ ๆ’
อัศวินศักดิ์สิทธิ์ในเกมก็เป็นตัวละครที่ผู้เล่นเลือกได้
ความสามารถของพวกเขาขึ้นอยู่กับ “บทสวดแห่งศรัทธา” หรือ Divine Chants
ซึ่งแบ่งเป็น 3 สายหลัก
[กฎทองนิรันดร์]
[กฎแห่งการพิพากษา]
[กฎแห่งการคุ้มกันศักดิ์สิทธิ์]
แต่ผู้พิพากษานี่ใช้ทั้งสามสายผสมกันหมด
เขาเรียกหอกกลับมา แล้วแปรสภาพเป็นทองท่อนใหญ่ในรูปแบบ ‘แท่นฟา’ หนึ่งคู่
เมื่อเห็นท่าตั้งการต่อสู้ของอีกฝ่าย โอเชียนพึมพำ
“ทองศักดิ์สิทธิ์”
หากอัสวินพเนจรมีแสงดารา อัศวินศักดิ์สิทธิ์ก็มีแสงศักดิ์สิทธิ์
แสงดาราใช้แค่ในรูปดาบ ฟันได้รุนแรง แต่ประยุกต์ใช้น้อย
แสงศักดิ์สิทธิ์สามารถแปรรูปเป็นอะไรก็ได้ตามจินตนาการ
แม้จะด้อยกว่าเรื่องพลังโจมตี แต่ได้เปรียบด้านการประยุกต์ใช้งาน
และพาราดินที่มีพลังแสงศักดิ์สิทธิ์มากขนาดนี้ ย่อมได้รับความเคารพในศาสนจักรเป็นอย่างยิ่ง
“เจ้ารู้สิ่งนี้จักดี นั่นเพราะพระบิดาในสวรรค์ทรงประทานพรศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเรา”
“ศาสนจักรคงไม่มีอะไรซินะ ถึงได้ส่งคนระดับเจ้ามาล่าแม่มดธรรมดา”
“หน้าที่ของข้าคือกวาดล้างความนอกรีต ไม่ว่าภารกิจจะใหญ่หรือเล็กก็ล้วนสำคัญเท่ากัน”
เขาบ้าไปแล้ว
เหมือนแม่ทัพระดับนายพลมาเดินเก็บก้นบุหรี่ในค่าย
แต่ก็ทำไปด้วยความเชื่อมั่นว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
‘ถ้ายื้อนาน ฉันจะเสียเปรียบ’
โอเชียนเคยสู้กับพาราดินพวกนี้มาก่อน จึงรู้ดีว่าอีกฝ่ายคือสัตว์ประหลาดที่ไม่มีวันเหนื่อย
ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ต้องตัดสินให้ได้ภายในการปะทะสั้น ๆ เพียงครั้งเดียว
แต่เขาทำได้หรือไม่ ในเมื่ออีกฝ่ายมีความสามารถที่หลากหลายขนาดนี้?
โอเชียนเหลือบมองไปทางด้านข้าง แล้วพุ่งเข้าใส่ผู้พิพากษา
คราวนี้ไม่มีลีลาฟันดาบใด ๆ มีแต่พลังบ้าคลั่งแบบดิบเถื่อน
โอเชียนเป็นนักสู้ระยะประชิดโดยธรรมชาติ
และแรงกดดันนั้นก็ค่อย ๆ บีบให้ผู้พิพากษาต้องถอยรับ
แต่การโจมตีรุนแรงเหล่านั้นไม่ได้สร้างความเสียหายอย่างแท้จริงแม้แต่ครั้งเดียว
ผู้พิพากษากำลังจะเยาะว่าเป็นการกระทำเปล่าประโยชน์
แต่แล้วเขาก็รู้สึกบางอย่าง และหันศีรษะไปด้านข้าง
-ตึง!
และมันก็ปรากฏขึ้น
ขบวนรถไฟไอน้ำขนาดยักษ์พุ่งเข้าใส่ พร้อมเสียงหวูดเหล็กคำราม
ก่อนผู้พิพากษาจะเอ่ยได้สักคำ รถไฟเหล็กนั่นก็พุ่งชนเข้าเต็มแรง