การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 46 นักรบคนเถื่อน (2)
บทที่ 46 นักรบคนเถื่อน (2)
นักรบคนเถื่อน คือทายาทของเผ่ายักษ์ที่อาศัยอยู่บนทวีปเหนืออันหนาวเหน็บปกคลุมด้วยน้ำแข็ง
ในเกม พวกเขาคือตัวละครที่สามารถเลือกเล่นได้ 1 ใน 8 ตัว และขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในสายประชิดที่แข็งแกร่งที่สุดร่วมกับอัศวินพเนจร และพาลาดิน
“แบบนี้นี่เอง…”
โอเชียนมองร่างกายของบาลูดและก็เข้าใจทันที
นักรบคนเถื่อนขึ้นชื่อเรื่องการโจมตีหนักหน่วง ถึงขนาดมีคำพูดว่า “ถ้าอยากเห็นดาเมจแรง ๆ ให้เล่นสายเวทย์ถ้าโจมตีไกล หรือเล่นสายคนเถื่อนถ้าอยากลุยระยะประชิด”
หนึ่งในคุณสมบัติพิเศษของนักรบเถื่อนก็คือความสามารถในการเรียกขวานที่ขว้างไปแล้วกลับมาได้อีกครั้ง เหมือนที่บาลูดทำ
พวกเขาสามารถสลักรูนเวทมนตร์ลงบนอาวุธหรือร่างกายเพื่อปลดปล่อยพลังลึกลับ
หนึ่งในรูนพื้นฐานที่สุดคือ ‘รูนแห่งการฟื้นคืน’ ที่สามารถทำให้อาวุธที่ถูกขว้างกลับมายังผู้ใช้เหมือนบูมเมอแรง
พลังโจมตีรุนแรงมาก และในเกม ใครที่เจอเป็นครั้งแรกมักจะถูกขวานที่ย้อนกลับมาฆ่าตาย
แต่โอเชียนกลับสามารถตอบโต้ได้ทันที
เขารู้ดีว่าเมื่ออีกฝ่ายใช้รูนนี้ เป้าหมายหลักคือด้านหลังศีรษะ
“ว่าแล้วเชียวว่าทำไมถึงแข็งแกร่ง ถ้าเป็นนักรบคนเถื่อนก็คงไม่น่าแปลกใจ”
คำพูดของโอเชียนทำให้สมาชิกแก๊งหน้าตึง
“กล้าพูดคำนั้นต่อหน้าท่านผู้อำนวยการได้ยังไง…”
โอเชียนถามอย่างแปลกใจ:
“แค่เรียกว่านักรบคนเถื่อนมันผิดตรงไหน?”
บาลัดเป็นคนตอบ:
“มันผิดแน่นอน ผิดมากด้วย”
สายตาของบาลูดแหลมคมเย็นเยือกเหมือนลมเหนือ
“ฉันไม่ค่อยชอบต้นกำเนิดของตัวเองนัก เลยพยายามทำตัวให้สุภาพ และเป็นสุภาพบุรุษให้มากที่สุด”
โอเชียนแย้ง:
“แต่นั่นมันไม่เหมือนกับคนที่กำลังถือขวานสองเล่มสักนิด”
“ถือขวานก็สุภาพได้ ไม่ตะโกน ไม่โอ้อวด แค่ฟันขวานลงไป — นั่นแหละสุนทรียศาสตร์ของฉัน”
บาลูดแตกต่างจากนักรบเถื่อนทั่วไปที่มักจะคำรามและทำตัวดิบเถื่อน
เขาสวมสูทเรียบ พูดสุภาพ ถือได้ว่าเป็นคนที่ขัดแย้งกับรากเหง้าของตัวเองอย่างสุดขั้ว
“แน่นอน ฉันไม่ชอบให้ใครเรียกฉันว่าเถื่อน ถึงจะจริงก็เถอะ และทุกคนที่เคยพูดคำนั้นต่อหน้าฉัน…ก็ตายหมดแล้ว”
คำพูดพร้อมรอยยิ้มเย็นยะเยือกจากบาลูด ทำให้รู้ว่าใต้ท่าทีสุภาพนั้นมีอสูรซ่อนอยู่
และเป็นจังหวะเดียวกันที่โอเชียนก็ยอมรับโดยปริยายว่า…เขาคือ นักรบเถื่อนตัวจริง
“ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วสินะ นักรบคนเถื่อนใส่สูทใช้ขวานด้วย”
บาลูดยิ้ม
“ปากแบบนี้อีกแล้วนะ…”
จากนั้นเขาก็หายไปเหมือนภาพลวงตา
โอเชียนหันซ้าย…ไม่ใช่ซิ ขวา
ยังไม่ทันคิดจบ ขวานสองเล่มก็ฟาดลงบนดาบของเขา
ครืน!
แรงปะทะรุนแรงจนลมตีกระจาย
ขณะกำลังรับแรง บนแขนของบาลูดปรากฏแสงสีแดงบาง ๆ พุ่งออกจากรอยสัก
แรงที่กดดันโอเชียนเพิ่มขึ้นอีกขั้น
‘ไม่ดีแล้ว’
โอเชียนถอยทันที:
“รูนเสริมพลัง…”
เป็นรูนพื้นฐานของนักรบคนเถื่อน ใช้เพิ่มพลังร่างกายชั่วคราว
บาลูดพุ่งตามอีกครั้ง ความเร็วสูงขึ้นมาก อาจเป็นเพราะรูนความเร็วที่สลักไว้ตรงขากางเกง
คั่กๆๆๆ!
การโจมตีของทั้งสองแลกกันรวดเร็ว ปะทะกันราวกับสายฟ้า
สมาชิกแก๊งทำได้แค่ยืนดูตะลึง:
“นั่นมันใครกันแน่?”
“ทำไมถึงต้านผู้อำนวยการที่ใช้รูนแล้วได้?”
แม้จะเสริมพลังและความเร็ว แต่โอเชียนกลับยังรับมือได้
กลับกัน ดูเหมือนเขายังยกระดับตัวเองขึ้นอีก
เมื่ออาวุธของทั้งสองปะทะกัน บาลูดขมวดคิ้ว
แม้จะใช้ทั้งสองรูน แต่ก็ยังเอาชนะไม่ได้
เขาตัดสินใจเรียกพลังอีกอย่างออกมา—“จิตวิญญาณแห่งน้ำแข็ง”
ไอเย็นปกคลุมใบมีด น้ำแข็งกระจายรอบตัว
โอเชียนไม่ตื่นตระหนก:
“พลังน้ำแข็ง? ใช้ได้นี่”
แล้วเขาก็กระทืบเท้า—
ตูม!
คลื่นพลังซัดไอเย็นกระจาย
บาลัดถอยสองก้าว มองด้วยความตกตะลึง:
“นาย…ทำได้ยังไง…”
ไม่ว่าเขาจะใช้ไม้ตายแบบไหน โอเชียนก็ตั้งรับได้ทั้งหมด
“นายมาจากทางเหนือหรือเปล่า?”
“ข้าดูเหมือนหรือ?”
โอเชียนไม่มีลักษณะของชาวเหนือเลยแม้แต่น้อย
“แล้วนายรู้ได้ยังไง…?”
“ก็แค่รู้”
โอเชียนเคยสู้กับนักรบคนเถื่อนในเกมมานับไม่ถ้วน
และเขาชนะมาเสมอ
‘แต่เจ้าก็เก่งใช่ย่อย…ใช้ได้ถึงสองในสามคุณสมบัติของนักรบคนเถื่อนเลยนะ’
รูนเรเวน
– สลักรูนเวทลงบนร่างกาย
ฟรอสต์วูล์ฟ
– เพิ่มพลังน้ำแข็งและสายฟ้า
แบร์เซิร์กแบร์
– แข็งแกร่งขึ้นเมื่อพลังชีวิตลดลง
ซึ่งถือว่าแปลกมากเมื่อพิจารณาว่า NPC มักจะมีคุณสมบัติเพียงหนึ่งเดียว แต่หากเจอก็แปลใจ
‘NPC ฮีโร่ก็ทำได้’
NPC ฮีโร่มีความสำคัญและพลังอย่างมากในเกม
พวกเขาส่วนใหญ่คือสุดยอดของพรสวรรค์ แต่ก็มีบางคนที่เชี่ยวชาญพรสวรรค์อื่นๆ เช่นกัน
บาลัดใช้ได้ถึงสองอย่าง นั่นแสดงว่าเขาเป็น NPC ระดับวีรชน (Heroic NPC)
โอเชียนรู้สึกมีความสุขเล็ก ๆ
‘เหมือนย้อนวันวานในเกมเลย’
“แล้วไงต่อ จะใช้คำรามของเบอร์เซิร์กเกอร์มั้ย? หรือจะใช้เสียงเรียกของพายุ? หรือจะใช้รูนอมตะ
บาลูดหน้าถอดสี:
“นายรู้ได้ยังไง…”
บาลุดรู้สึกอับอายอย่างมากเมื่อโอเซียนเผยความลับของเผ่าออกมาหมดสิ้น
มีชื่อทักษะมากมายที่โอเชียนพูดถึง บางชื่อที่ตอนนี้สูญหายไปแล้วและเหลือเพียงตำนาน
โอเชียนถามลอย ๆ:
“หรือว่า…ใช้ไม่เป็น?”
“……”
“เข้าใจล่ะ ยังเด็กอยู่สินะ”
บาลูดกัดริมฝีปากแน่น
และจังหวะนั้นเอง ลูกน้องวิ่งมารายงาน:
“ผู้อำนวยการ! แย่แล้วครับ!”
บาลูดฟังเงียบ ๆ จากนั้นถอนใจ เก็บขวานเข้าฝัก
แล้วออกคำสั่งให้ทุกคนถอย
เอน่าที่ดูอยู่ก็ประหลาดใจเช่นกัน
“จะถอย? ตอนนี้?”
บาลัดหันมาหาโอเชียน:
“โชคดีของคุณ”
“อะไรนะ?”
“เปลี่ยนแผน เราจะปล่อยแม่มด ทิ้งเธอไว้กับนาย”
โอเชียนขมวดคิ้ว:
“ถอยง่ายขนาดนี้ ต้องมีอะไรแน่”
“ไม่จำเป็นต้องบอกทุกเรื่องหรอก”
โอเชียนโล่งใจ
ถ้าสู้ต่อ พวกนักบวชของศาสนาเพตราคงตามมาทันแน่
อาจจะเป็นเหตุผลที่บาลูดถอนตัวก็ได้
แต่ที่แปลกคือ พวกเขายังทิ้งรถไว้ให้ด้วย…
“ทำไมถึงปล่อยรถทั้งไว้? หรือจะบอกให้เราขับหนีไป?”
“ก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น”
“ทำไมกันละ…”
“ของที่ให้มา อย่าปฏิเสธ จะรีบไปจากที่นี่ได้แล้ว”
โอเชียนกับเอน่าขึ้นรถ
โชคดีที่ในชีวิตก่อน เขาเคยเรียนขับรถไว้
รถพุ่งออกจากซัดนาฟาล มุ่งหน้าไปตามรางรถไฟ
ทุกอย่างดูเรียบร้อยเกินไป ไม่มีร่องรอยการตามล่าใด ๆ
“เรารอดแล้วใช่ไหม…”
เอน่าถามด้วยความหวัง
แต่โอเชียนไม่ตอบ เขารู้สึกไม่สบายใจ
และแล้ว เขาเหยียบเบรกทันที—
ปัง!
เอน่าหวีดร้อง เกือบกระแทกกระจกหน้า
เบื้องหน้าพวกเขา…
ทุ่งทองกว้างไกล และตรงกลางนั้น มีบุคคลในชุดคลุมเทาสลับดำยืนอยู่
แม้จะอยู่ใต้ฮู้ด แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเฉียบที่ไร้อารมณ์ใด ๆ
“มะ…มะ…ปีศาจ…”
เอน่าพูดด้วยเสียงสั่น