Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 437 ยังมีความหวังในการได้ชุดเกราะ!

บทที่ 437 ยังมีความหวังในการได้ชุดเกราะ!

“ทำไมคุณถึงต้องสนใจคนที่ตายไปแล้วล่ะ? น้องสาวของคุณทำงานหนักเพื่อหาเงินให้คุณเรียนไม่ใช่เหรอ? เรื่องเงินเนี่ย ฉันหาได้เท่าไหร่ก็ได้ และฉันก็ให้คุณได้ด้วย” แวมไพร์พูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

หลิวรูโกรธจัดกับคำพูดของเขา เธอจึงหยิบกิ่งไม้จากพื้นขึ้นมาถือราวกับเป็นดาบ

แวมไพร์ตัวสั่นสะท้านทันทีเมื่อเห็นกิ่งไม้แหลมคม!

เขาพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัวว่า “ทำไม…ทำไม…ทำไมคุณถึงรู้ว่าเรากลัวไม้? อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้!”

หลิวรูเหลือบมองแวมไพร์ด้วยความงุนงง ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สีหน้าหวาดกลัวของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะอย่างไม่ยั้งคิด เขาแสดงให้เห็นถึงทักษะการแสดงเกินจริงได้อย่างเต็มที่

“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเราฆ่าไม่ตาย มีแต่พวกเราเองเท่านั้นที่จะฆ่าเราได้ หรือไม่ก็หญิงอันเป็นที่รักของเราที่ไร้ความปรานี!” แวมไพร์เยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“งั้นแกก็ตายซะเดี๋ยวนี้!” หลิวรู่ตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือ

“เธอกับน้องสาวหน้าตาเหมือนกัน แต่บุคลิกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเธอ แต่เธอกำลังพยายามฆ่าตัวตาย อ้อนวอนให้ฉันกัดคอเธอ เธอเล่าว่าชีวิตน่าเบื่อมาก ไม่มีใครให้ความสำคัญกับเธอ และน้องสาวก็เป็นภาระ เธอบอกว่าเธอรู้สึกมีความสุขเพียงเล็กน้อยทุกครั้งที่ฉันกัดเธอ ดังนั้นเธอจึงชวนฉันออกเดททั้งๆ ที่เธอเป็นโรคโลหิตจางอย่างรุนแรง เธอไม่คิดเหรอว่าเธอเหมือนโสเภณีที่ต้องพึ่งยาเสพติดเพื่อประทังชีวิต?” แวมไพร์ครุ่นคิด

หลิว รูแทบคลั่งเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

นั่นคือน้องสาวที่เธอรัก แต่คนๆ นั้นกลับทำให้เธออับอายขายหน้าอย่างที่สุด!

เธอคว้ากิ่งไม้ที่ดูตลกนั้นไว้แล้วพุ่งเข้าใส่ พยายามต่อสู้กับแวมไพร์ที่น่ารำคาญ แต่แวมไพร์กลับยืนอยู่เฉยๆ มองดูหลิวรูผู้ดื้อรั้นตกหลุมพรางของมันไปเอง

น้องสาวคนนี้ดูน่าสนใจกว่าพี่สาวมาก เธอไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไหร่ ดังนั้นเธออาจจะเป็นของเล่นของเขาได้สักพัก…

เมื่อหลิวริวไปถึงตัวแวมไพร์ เธอก็รู้ตัวว่าตัวเองโง่แค่ไหน พลังของพวกเขานั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ขณะที่เธอคิดว่าตัวเองคงจะมีชะตากรรมเหมือนพี่สาว จู่ๆ ลูกไฟขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นข้างๆ เธอ

เปลวไฟสีชมพูเปล่งแสงเจิดจ้า พัดพาหมอกและความมืดในป่าให้หายไป ก่อนจะพุ่งเข้าใส่แวมไพร์ราวกับกำปั้นยักษ์

แวมไพร์ไม่คิดเลยว่าจะมีจอมเวทไฟซ่อนตัวอยู่ในป่า พลังหมัดเพลิงอันเต็มพิกัดส่งเขาปลิวไปไกลหลายสิบเมตร พร้อมกับเปลวไฟที่ลุกโชนไปทั่วบริเวณ

แวมไพร์ถูกไฟล้อมรอบตัวขณะที่มันกระแทกพื้นอย่างแรง แต่เขาก็ไม่ตายง่ายๆ มันลุกขึ้นยืนในเปลวไฟทันทีและจ้องมองโมฟานด้วยความตกตะลึง

ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวอะไรบางอย่าง และรีบใช้เสื้อโค้ทปิดบังใบหน้าทันที

แวมไพร์จะไม่ยอมให้ใครเห็นใบหน้าของตน เพราะหากใบหน้าถูกเปิดเผย พวกเขาก็จะไม่สามารถอยู่ในเมืองนั้นได้อีกต่อไป

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ปรากฏว่ามีคนพยายามหาเรื่องเขา!

เขาไม่แน่ใจว่ามีนักมายากลคนอื่นอยู่ในป่าหรือไม่ เขาโยนเสื้อคลุมขึ้นไป ซึ่งในทันทีก็กลายเป็นหนังสีดำและพันรอบตัวเขา ขณะที่หนังนั้นลอยขึ้นไปบนฟ้า มันก็เริ่มกระพือปีกอย่างรวดเร็วเหมือนปีกค้างคาว

เขาหนีเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็วขณะที่พลังแห่งเงามืดกลืนกินเขาไป

เขาว่องไวมาก เมื่อโมฟานพยายามไล่ตามแวมไพร์โดยใช้คาถาหลบหนีเงา เขาก็หายตัวไปแล้ว

“บ้าเอ๊ย เขาวิ่งเร็วมาก!” โมฟานสบถ

เขาอดไม่ได้ที่จะยอมรับว่าแวมไพร์นั้นเก่งกาจในการใช้ธาตุเงามากกว่าเขามาก เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรั้งตัวเขาไว้ได้ในสถานการณ์เช่นนี้

อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่น เพราะหากหลิวรูลังเลอีกต่อไป เขาคงถูกฆ่าตายอย่างแน่นอน

—

โมฟานเดินเข้าไปหาหลิวรู

เธอทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาไหลอาบแก้ม

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังสิ้นหวัง

โมฟานรู้สึกอยากปลอบใจเธอ แต่เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาประหลาดใจกับความมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นให้พี่สาวของหลิวรู แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะบอบบาง ซึ่งแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพี่สาวมีความสำคัญต่อเธอมากเพียงใด

เมื่อโมฟานนึกถึงตอนที่แวมไพร์เยาะเย้ยสองพี่น้อง เขาก็รู้สึกโกรธมากเช่นกัน!

หลิว รู่ร้องไห้อยู่ในป่าเป็นเวลานาน เธอไม่สามารถกลับไปโรงเรียนได้อีกต่อไป โมฟานจึงพาเธอไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขาและให้เธอพักผ่อนในห้องนั่งเล่น

โมฟานสามารถหาเซรั่มเลือดคุณภาพสูงมาได้ เขารู้ว่าหญิงสาวจงใจให้แวมไพร์ดื่มเลือดของเธอ เพื่อที่เธอจะได้ลงมือหลังจากได้รับความไว้วางใจจากแวมไพร์แล้ว

“ขอบคุณค่ะ ฉันขอโทษที่ทำตัวไม่สุภาพกับคุณเมื่อครั้งที่แล้ว” หลิวรูพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

“งั้นเจ้าก็รู้แล้วสินะว่าการตายของน้องสาวเจ้าเป็นเรื่องแปลก! เจ้าควรจะบอกข้าสิ คนธรรมดาอย่างเจ้าจะสู้กับสัตว์ร้ายนั่นได้ยังไง?” โมฟานกล่าว

“ฉันแค่ไม่อยากดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ขอโทษด้วยนะคะ” หลิว รู กล่าวเสียงเบา

“ให้ผมจัดการแวมไพร์เอง ผมทำเพื่อภารกิจ แต่เนื่องจากครั้งนี้เราทำให้เขารู้ตัวแล้ว การจับเขาอีกครั้งคงยาก เขาปิดบังใบหน้าตลอดเวลา ผมเลยมองไม่เห็นหน้าตาที่แท้จริงของเขา คุณรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?” โมฟานถาม

หลิว รู ส่ายหัว เธอไม่เคยเห็นเขามาก่อน บางทีพี่สาวของเธออาจจะรู้จัก แต่เธอก็เดินจากไปแล้ว

“พักผ่อนตรงนี้เถอะ” โมฟานกล่าว

โมฟานจัดให้เธอพักอยู่ในห้องของเขา เขาไม่อนุญาตให้เธอกลับไปโรงเรียน เพราะแวมไพร์อาจพยายามทำร้ายเธออีกด้วยความโกรธแค้น ดังนั้นเขาจึงต้องปกป้องเธอ

โมฟานถอนหายใจเมื่อเห็นหลิวรูหลับไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเซียวของเธอยังคงแฝงไปด้วยความเศร้าเล็กน้อย

เธอใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ คนอื่นคงหวาดกลัวหากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นแวมไพร์ นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าหลิวรูมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นให้น้องสาวมากแค่ไหน!

——

โมฟานกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อหลิงหลิงเคาะประตูและเดินเข้ามาในอีกครู่ต่อมา

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลิงหลิงมาที่นี่ เธอรีบไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำผลไม้หนึ่งขวดแล้วดื่มรวดเดียวหมดราวกับดื่มนมจากขวด

“เป็นยังไงบ้าง? ตามหาเขาเจอหรือยัง?” โมฟานถาม

หลิงหลิงใช้มือเช็ดริมฝีปากแล้วพูดว่า “เขาเกือบหนีรอดไปได้แล้ว ฉันตามรอยเขาไปถึงบริเวณส่วนตัวแห่งหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นชมรมสะสมเหล้าหายาก ฉันกังวลว่าอาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ที่นั่น จึงไม่กล้าตามเขาไปต่อ”

“แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว เราควรคิดหาวิธีที่ยอดเยี่ยมกว่านี้เพื่อจับเขา!” โมฟานกล่าว ดวงตาของเขาเป็นประกาย

ดูเหมือนว่าจะมีหวังที่จะได้ชุดเกราะของเขาคืนมา!