Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 422 เขามาจากธาตุอะไรกันแน่

(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 422 เขามาจากธาตุอะไรกันแน่

ไป๋เหมยและเว่ยหรงถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นหลี่อวี้เจี๋ยไม่ได้รับบาดเจ็บเลย

“นักเรียนคนนี้รู้ลิมิตตัวเองดี” ไป๋เหมยกล่าวกับเว่ยหรงอย่างครุ่นคิด

เว่ยหรงแค่นเสียงอย่างเย็นชาเป็นการตอบรับ

เขาเหลือบมองโม่ฟ่านที่กำลังหอบหายใจอย่างหนัก เห็นได้ชัดว่าพลังของเขาใกล้จะหมดแล้วหลังจากการต่อสู้ที่ยาวนาน

หากมีผู้เชี่ยวชาญอีกคนในอันดับใกล้เคียงหนึ่งร้อยปรากฏตัวขึ้น เขาก็น่าจะพ่ายแพ้

การที่คนเจ็ดสิบเก้าคนถูกเอาชนะรวดด้วยตัวคนเดียวได้ทำลายหน้าของโรงเรียนธาตุไฟไปหมดแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือเขาเป็นแค่นักเรียนย้ายมา!

ไม่เพียงแต่ลานประลองจะเต็มไปด้วยนักเรียนจากธาตุอื่น แม้แต่ผู้อำนวยการธาตุต่างๆ ก็มาอยู่ที่นี่ด้วย เว่ยหรงไม่ต้องการให้เรื่องนี้เป็นที่สนใจมากขนาดนี้ตั้งแต่แรก

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับโม่ฟ่านที่ดูเหนื่อยล้าอยู่บนเวทีว่า “พอแค่นี้เถอะนะ โม่ฟ่าน”

“พออะไรล่ะ เรียกคนต่อไปมาเลย!” โม่ฟ่านกล่าว

“ข้าขอถอนคำพูดทั้งหมด เจ้าได้พิสูจน์ตัวเองด้วยความแข็งแกร่งแล้ว” เว่ยหรงยอมอ่อนข้อ

“ท่านคิดว่าผมทำแบบนี้เพราะคำพูดของท่านจริงๆ เหรอ?” โม่ฟ่านหันไปมองเจิ้งเจียฮุ่ยที่ยืนอึ้งจนพูดไม่ออกด้วยความประหลาดใจ

เมื่อไม่นานมานี้ โม่ฟ่านได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่หางโจวซึ่งเพิ่งบรรลุระดับพื้นฐาน เขาได้รับมอบหมายงานจิปาถะในกองทัพเพราะไม่มีที่ไป แต่แม้จะต้องเผชิญหน้ากับกองทัพเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวนับล้านและจอมเวทระดับสุดยอด เขาก็ไม่เคยถอยแม้แต่ก้าวเดียว โม่ฟ่านรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งกับเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ได้สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว และจากนั้นเขาก็ได้พบกับเจิ้งเจียฮุ่ยซึ่งอยู่ในสถานการณ์คล้ายคลึงกับเด็กหนุ่มคนนั้น นอกจากการพยายามหยุดการท้าทายที่ไม่สิ้นสุด เขายังต้องการช่วยเหลือเขา แต่ความขี้ขลาดที่เจิ้งเจียฮุ่ยแสดงออกมานั้นช่างน่าขันสิ้นดี!

ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะกลัวความตาย แต่ในโรงเรียนที่ไม่มีภัยคุกคามต่อชีวิต เขาก็ยังไม่สามารถรวบรวมความกล้าหาญหรือความมุ่งมั่นที่จะรับมือกับการท้าทายที่อยู่ตรงหน้าได้… มันเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัว และไม่เกี่ยวข้องกับการอ่อนแอหรือขี้ขลาดเลย!

ตามปกติแล้ว โม่ฟ่านคงไม่เสียเวลาไปกับคนที่ยอมแพ้ตัวเอง แต่เมื่อเขานึกถึงการเสียสละที่หวังเสี่ยวจุนได้ทำไป เขาก็รู้สึกโกรธเจิ้งเจียฮุ่ยขึ้นมาทันที

โม่ฟ่านไม่ได้พยายามทำให้โรงเรียนธาตุไฟอับอาย เขากำลังพยายามทำให้เจิ้งเจียฮุ่ยอับอายต่างหาก!

“เจ้าใช้พลังธาตุไฟและสายฟ้าไปมากเกินไปแล้ว เจ้าจะเผชิญหน้ากับผู้ท้าทายที่เหลือได้อย่างไร เว้นแต่เจ้าจะอยากขอโทษทั้งโรงเรียน” เว่ยหรงกล่าว

“ไร้สาระน่า รีบเรียกคนต่อไปมาเลย!” โม่ฟ่านกล่าว

หากมีวลีใดที่สามารถอธิบายสถานการณ์ของโม่ฟ่านได้ ก็คงเป็น ‘คำพูดที่พูดออกไปแล้ว ต้องทำให้ได้ แม้จะต้องสู้จนคุกเข่าก็ตาม!’

“ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว คนต่อไป อันดับหนึ่งร้อยสิบเอ็ด หลิวเฉียน!” เว่ยหรงตะโกนชื่อผู้ท้าทายคนต่อไป

—

สาวๆ ที่ลานประลองกรีดร้องเมื่อได้ยินชื่อนั้น

หลิวเฉียนอาจไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียน แต่เขาคือเจ้าชายขาวในใจสาวๆ อย่างแน่นอน เขาหล่อเหลามาก ดังนั้นสาวๆ ทุกคนที่ท้าเขาไม่ได้ทำเพื่อแย่งอันดับ แต่เพื่อมีโอกาสได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

แม้ว่าทุกคนในโรงเรียนจะเป็นจอมเวทระดับกลางผู้สูงศักดิ์ และการกระทำที่ไร้เดียงสาเช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้นที่นี่ แต่ความจริงคือมีสาวๆ หลายคนเคยทำมาก่อน

หวงซิงหลี่หันไปทางหลิวเฉียนด้วยสีหน้าตื่นเต้น ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างมีความสุขว่า “ท่านก็ท้าเขาด้วยเหรอ? ดีเลย ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้ว ชื่อเสียงของท่านก็จะดีขึ้นด้วย!”

“พูดตามตรง ผมอยากเป็นคนแรกที่ท้าเขามากกว่า แทนที่จะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ที่ลำบากของเขาตอนนี้ อย่างไรก็ตาม ในที่สุดก็ต้องมีคนทำ และมันก็บังเอิญเป็นตาของผมพอดี” หลิวเฉียนตอบด้วยรอยยิ้มตามปกติของเขา

หวงซิงหลี่พยักหน้า มีคำกล่าวที่ว่าคนหล่อมักโชคดีด้วย ปรากฏว่าคำกล่าวนี้เป็นจริง!

จอมมารที่เอาชนะนักเรียนเจ็ดสิบเก้าคนรวดกำลังจะถูกเอาชนะโดยเจ้าชายรูปงาม นี่คือตอนจบที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน! อันที่จริง เธอไม่เคยคาดคิดว่านักเรียนย้ายมาคนนี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้เมื่อเธอเห็นเขาครั้งแรก

หลิวเฉียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ภายใต้สายตาที่ร้อนแรงของสาวๆ และสายตาที่อิจฉาของหนุ่มๆ เขาก็ค่อยๆ เดินลงไปบนเวที

เขาสวมรอยยิ้มอ่อนโยนและเหลือบมองโม่ฟ่านด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย “พูดตามตรง ผมค่อนข้างประทับใจในความสามารถของคุณ ผมค่อนข้างแน่ใจว่าคุณสามารถต่อสู้เพื่อเข้าไปอยู่ในห้าสิบอันดับแรกได้อย่างง่ายดาย แต่น่าเสียดายที่คุณกำลังจะมาแย่งอันดับหนึ่งร้อยสิบเอ็ดของผมไป”

“คุณคิดว่าใครหล่อกว่ากันระหว่างเราสองคน?” โม่ฟ่านถามคำถามแปลกๆ ขึ้นมาทันที

หลิวเฉียนอึ้งไป เขาคิดในใจ -อะไรวะเนี่ย?-

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงถ่อมตนว่า “เราก็มีดีกันคนละแบบ”

“เสแสร้ง” โม่ฟ่านกล่าวอย่างใจเย็น

หลิวเฉียนตอบด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ “ถ้าผมตอบว่าผมหล่อกว่า คุณก็จะหาว่าผมหยิ่ง”

โม่ฟ่านส่ายหัวและกล่าวว่า “ผมเรียกคุณว่าเสแสร้งเพราะประโยคแรกของคุณ ส่วนคำตอบที่ว่าใครหล่อกว่า ที่ว่า ‘มีดีกันคนละแบบ’ นี่หมายความว่าไง? ให้ตายเถอะ ความหล่อของผมมันเหนือกว่าของคุณทุกด้านเลยนะ!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวเฉียนแข็งค้างไปทันที เขาคิดในใจ -ไอ้หมอนี่มีปัญหาทางจิตหรือเปล่า?-

เมื่อคิดอีกที หลิวเฉียนก็ค่อยๆ ยอมรับได้ ท้ายที่สุดแล้ว คนที่มีอีโก้สูงก็ย่อมต้องอิจฉาเมื่อสาวๆ กรี๊ดชื่อคู่ต่อสู้ของเขา

“ผมจะไม่เสียเวลากับคำถามน่าเบื่อของคุณอีกต่อไป การชนะรวดของคุณจะสิ้นสุดลงตรงนี้” หลิวเฉียนตอบอย่างเย็นชา เขาไม่แสดงความเมตตาต่อโม่ฟ่านที่ดูถูกอีกต่อไป

โม่ฟ่านยืนอยู่ตรงนั้น เขาไม่ตื่นตระหนกเพราะพลังงานหมด เขาคอยอย่างอดทนให้เว่ยหรงประกาศเริ่มการต่อสู้

เว่ยหรงยังคงลังเล เขาไม่ได้ประกาศเริ่มการต่อสู้ทันที ราวกับว่าเขากำลังแสดงความเมตตาด้วยการให้เวลาโม่ฟ่านได้ฟื้นฟูพลังเพิ่ม การยืนหยัดผ่านการต่อสู้มากมายขนาดนี้เป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง

“เฉียนคุน นักเรียนย้ายมาจากโรงเรียนสายฟ้าของท่านนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ เขามาที่นี่เพื่อมาอัดพวกเราโดยเฉพาะหรือเปล่า? ผมไม่คิดว่าท่านจะยอมปล่อยพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ไปนะ” ไป๋เหมยกล่าวเมื่อเขาเห็นผู้อำนวยการธาตุสายฟ้า

“หมายความว่าไง นักเรียนของข้า?” เฉียนคุนถามด้วยสีหน้างุนงง

เว่ยหรงหันศีรษะไปด้วยและถามว่า “เขาเป็นนักเรียนย้ายมา แถมธาตุรองยังเป็นสายฟ้าอีก ทำไมจะไม่ใช่นักเรียนของท่านล่ะ?”

“ข้าไม่รู้จักเขา!” ผู้อำนวยการธาตุสายฟ้ากล่าว

“นักเรียนมีเยอะแยะ บางทีท่านอาจจะจำไม่ได้ก็ได้?” ไป๋เหมยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“เป็นไปไม่ได้ โรงเรียนสายฟ้าของเรามีนักเรียนน้อยกว่ามาก ข้ารู้จักทุกคน เด็กคนนี้ไม่ใช่คนของโรงเรียนสายฟ้าข้า” เฉียนคุนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เว่ยหรงและไป๋เหมยตกตะลึง พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากัน

ถ้าหมอนี่ไม่ได้ย้ายมาจากโรงเรียนสายฟ้า แล้วเขามาจากธาตุอะไรกันแน่?

“เอ่อ ผมว่านักเรียนคนนั้น…” ผู้อำนวยการธาตุอัญเชิญดูเหมือนจะมีอะไรจะพูด