Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 391 สภาอาวุโสผู้ทะเยอทะยาน
(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 391 สภาอาวุโสผู้ทะเยอทะยาน
โม่ฟ่านเลียนแบบท่าที่ถังเยว่เคยนั่งบนหัวของอสรพิษทมิฬ การแลกเปลี่ยนที่เป็นมิตรกับอสรพิษทมิฬหลังจากที่เขาป้อนน้ำมันปรุงอาหารที่รีไซเคิลอย่างผิดกฎหมาย ได้คลายความกลัวของโม่ฟ่านที่มีต่อมัน พูดตามตรง นอกเหนือจากขนาดมหึมาของมันแล้ว เจ้าตัวใหญ่ก็ค่อนข้างใจดีและอ่อนโยน
โม่ฟ่านมองดูร่างกายของอสรพิษทมิฬอย่างละเอียด และพบว่าผิวหนังที่เป็นแผลเปื่อยเริ่มลอกออกแล้ว แม้แต่บาดแผลที่ดูค่อนข้างลึก…ก็กำลังหลุดลอกออกไป?
“เกิดอะไรขึ้น? แม้แต่บาดแผลก็ลอกออกได้เหมือนแผลเป็น?” โม่ฟ่านตกตะลึง
เขาเดินสำรวจไปตามลำตัวของอสรพิษทมิฬอีกครึ่งชั่วโมง และพบว่าบาดแผลจำนวนมากเริ่มลอกออกแล้ว
เมื่อโม่ฟ่านกลับมาที่หัวของอสรพิษทมิฬ เขาก็เหลือบมองลำตัวของงู และจู่ๆ ก็พบว่ามีบางอย่างกำลังแยกออกจากกันบนร่างกายของสัตว์อสูรตัวนี้ ราวกับว่ามันกำลังสร้างร่างโคลน
“โม่ฟ่าน โม่ฟ่าน นายกำลังทำอะไรอยู่?” โลลิร่างเล็กน่ารักคนหนึ่งตะโกนเรียกโม่ฟ่าน
โม่ฟ่านหันกลับไปและพบว่าเป็นหลิงหลิง เขาถามอย่างสงสัยว่า “เธอกำลังช่วยหวังเสี่ยวจุนทำภารกิจอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมมาอยู่ที่นี่?”
หลิงหลิงถือแล็ปท็อปเครื่องเล็กๆ ไว้ในมือ เธอตอบโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอว่า “ฉันตรวจสอบเขาจากที่นี่ได้เหมือนกัน”
“งูกำลังแยกออกเป็นสองส่วน ฉันค่อนข้างสงสัย เป็นไปได้ไหมว่าพลังของสายฟ้าได้ผ่ามันขาดครึ่ง?”
หลิงหลิงค่อนข้างกล้าหาญ เธอกระโดดขึ้นไปบนอสรพิษทมิฬอย่างง่ายดาย และปีนขึ้นไปด้วยแขนขาเล็กๆ ของเธอ เหมือนลิงที่น่ารักเกินไป เมื่อเธอมาถึงจุดที่โม่ฟ่านอยู่ได้ในที่สุด เธอก็เหลือบมองลงไปที่ลำตัวของอสรพิษทมิฬจากด้านบนและพูดว่า “นายหมายความว่ามันกำลังแยกออกเป็นสองส่วนงั้นเหรอ? นายดูไม่ออกเหรอว่าผิวหนังมันกำลังลอกออก?”
โม่ฟ่านมองดูอย่างละเอียดอีกครั้งและก็เข้าใจ เขาพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “ในที่สุดงูใหญ่ก็กำลังจะเสร็จสิ้นการลอกคราบหลังจากปัญหาต่างๆ ที่ผ่านมา ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรอีกต่อไปจากนี้ ถังเยว่คงจะมีความสุขมาก”
“ใช่ ถ้าหวังเสี่ยวจุนกลับมาได้อย่างปลอดภัย วิกฤตก็จะคลี่คลายด้วย” หลิงหลิงกล่าวขณะที่เธอยังคงทำงานบนแล็ปท็อปต่อไป
หลิงหลิงวางแล็ปท็อปไว้บนตัก และจู่ๆ ก็ถามอย่างสับสนว่า “อืม ทำไมเขาไม่ขยับเลย?”
“หวังเสี่ยวจุน มันแสดงว่าเขาหยุดนิ่งไปกะทันหัน เขายังคงอยู่บนพื้น ไม่มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้เขาน่าจะกำลังบินไปที่ป้อมปราการตะวันตกแล้ว” หลิงหลิงสงสัย
“เขาไปเจอเข้ากับปัญหาบางอย่างงั้นเหรอ?” โม่ฟ่านกล่าวด้วยสีหน้ากังวล
โม่ฟ่านค่อนข้างประทับใจในความกล้าหาญของหวังเสี่ยวจุน หายากอย่างไม่น่าเชื่อที่จะเจอใครสักคนที่เต็มใจเสี่ยงชีวิตเพื่อส่วนรวม ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น
ในป่าทางตะวันตกของป้อมปราการ หวังเสี่ยวจุนหมอบราบไปกับหลังพญาอินทรี ขณะที่เหลือบมองไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง
เหนือเขา ท้องฟ้าเต็มไปด้วยปีกสีขาวของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวอย่างหนาแน่น พวกมันเหมือนตาข่ายยักษ์ที่แผ่ขยายไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ทุกครั้งที่เขาเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นกรงเล็บที่แหลมคมและปีกขนาดมหึมาของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาว และรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวกำลังพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่หยุดยั้ง หวังเสี่ยวจุนไม่เคยมีประสบการณ์ในสงคราม และไม่เคยเห็นสัตว์อสูรจำนวนมากขนาดนี้ในคราวเดียว เขากำลังใช้พญาอินทรีสีเทาเป็นที่กำบัง และกลัวว่าตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผยต่อสัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น
น่าแปลกที่ สิ่งที่ขวางทางเขาอยู่ไม่ใช่เหยี่ยวเวทมนตร์ขาว แต่เป็นชายวัยกลางคนไว้เคราแพะ!
“หวังเสี่ยวจุน ใช่ไหม? ฉันคือสภาอาวุโสหลัวเหมียน นายทำได้ดีมาก ตอนนี้ มอบสมุนไพรเหยี่ยวแดงมา ฉันจะนำพวกมันไปยังเขตควบคุมโรคทันทีเพื่อช่วยชีวิตผู้คน”
หวังเสี่ยวจุนจ้องมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่อยู่ตรงหน้าเขา เขา clearly รู้ว่าคนๆ นั้นคือสภาอาวุโสหลัวเหมียน บุคคลสาธารณะที่มีชื่อเสียงในหางโจว อย่างไรก็ตาม หวังเสี่ยวจุนไม่เชื่อใจเขา เขาได้รู้ความจริงจากโม่ฟ่านและหลิงหลิงแล้ว เขารู้ว่าสภาอาวุโสคนนี้คือต้นเหตุของโรคระบาด
เขาไม่รู้เลยว่าทำไมสภาอาวุโสถึงมาอยู่ที่นี่ แต่เขาไม่สามารถยอมมอบสมุนไพรเหยี่ยวแดงที่สำคัญอย่างยิ่งยวดนี้ให้กับคนอย่างเขาได้
“ผมจะนำพวกมันไปให้ท่านนายพลด้วยตัวเอง ถ้าสภาอาวุโสหลัวเหมียนต้องการสมุนไพรเหยี่ยวแดงอย่างเร่งด่วน โปรดคุ้มกันผมไปที่นั่น”
สภาอาวุโสหลัวเหมียนสวมรอยยิ้ม เขาเหลือบมองหวังเสี่ยวจุนและพูดว่า “กำลังขอให้ฉันซึ่งเป็นสภาอาวุโส คุ้มกันเด็กอย่างนายเนี่ยนะ ที่ไม่มีแม้แต่ยศทหาร?”
“แล้วท่านต้องการอะไร?” หวังเสี่ยวจุนกล่าว
“ถ้าเจ้าฉลาดพอ ก็มอบสร้อยข้อมือมาเดี๋ยวนี้!” รอยยิ้มของสภาอาวุโสหลัวเหมียนค่อยๆ กลายเป็นเย็นชา แฝงความดูถูกเหยียดหยามเด็กคนนั้น
ตามปกติแล้ว สภาอาวุโสหลัวเหมียนสามารถส่งคนของเขาไปเอาสมุนไพรจากหวังเสี่ยวจุนได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อพิจารณาว่าเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวได้ยึดครองท้องฟ้าไว้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถแอบเล็ดลอดออกไปหาหวังเสี่ยวจุนได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น…
สภาอาวุโสหลัวเหมียนคือจอมเวทระดับสุดยอดธาตุมืด!
ไม่มีใครในหางโจวและป้อมปราการตะวันตกที่จะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระผ่านสนามรบ ที่ทั้งท้องฟ้าและพื้นดินกำลังอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ได้
แม้ว่าหลัวเหมียนจะค่อนข้างประหลาดใจที่เด็กไร้ความสำคัญเช่นนี้จะค้นพบวิธีรักษาโรคระบาด แต่เขาก็คิดว่าเขาต่างหากที่ควรจะเป็นผู้กอบกู้หางโจวจากสถานการณ์เลวร้ายนี้ แทนที่จะเป็นเด็กคนหนึ่ง
แม้ว่าเขาจะมีแพะรับบาปสำหรับเหตุการณ์นี้อยู่แล้ว แต่จูเมิ่งไม่เชื่อเขาอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นจึงยากที่จะรักษาสถานะสภาอาวุโสของเขาไว้ได้
อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาได้สมุนไพรเหยี่ยวแดงมาอยู่ในมือ เขาจะเป็นผู้กอบกู้ทั้งเมือง ไม่เพียงแต่จูเมิ่งและคนอื่นๆ จะไม่กล้ากล่าวหาเขา เขายังอาจจะยกระดับสถานะของเขาให้สูงขึ้นไปอีกด้วยซ้ำ!
ใครที่ฉลาดพอจะเต็มใจลองวิธีที่สิ้นหวังในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง ครั้งนี้ ความเสี่ยงเกี่ยวข้องแค่กับการจัดการกับเด็กคนหนึ่ง ไม่มีอะไรง่ายไปกว่านี้อีกแล้ว!
“อะไรนะ?” สภาอาวุโสหลัวเหมียนยิ้มเยาะขณะที่เขาสังเกตหวังเสี่ยวจุนและพญาอินทรีสีเทาหนุ่ม “คิดจะต่อต้านฉันงั้นหรือ?”
“ท่านกำลังวางแผนจะแย่งมันไปงั้นหรือ?” หวังเสี่ยวจุนตอบกลับอย่างเดือดดาล เขาไม่เคยคิดเลยว่าสภาอาวุโสจะทำเรื่องแบบนี้!
“ฟังนะ มอบสิ่งนั้นให้ฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก ฉันรับประกันอนาคตที่สดใสให้แก ไม่อย่างนั้น แกจะหายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง เชื่อฉันเถอะ ไม่มีใครสนใจการตายอันไร้ความหมายของแกหรอก!” น้ำเสียงของสภาอาวุโสหลัวเหมียนเย็นชาอย่างไม่น่าเชื่อ
ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยชั้นของความมืดและความตาย สภาอาวุโสที่เคยสวมรอยยิ้มอ่อนโยนต่อหน้าสาธารณชนเสมอ ได้กลายเป็นแวมไพร์ที่โลภและไร้ความปรานี!