The Devil’s Cage - บทที่ 447 กางเขนกลับด้าน

บทที่ 447 กางเขนกลับด้าน

บทที่ 447: กางเขนกลับด้าน

ถนนลองไพพ์ที่ 3 บ้านของแบนนิ่ง

หลังจากฆ่าแบนนิ่งแล้ว จีหรานก็ได้ที่อยู่และสิทธิ์เข้าห้องของเขาในเมืองใหญ่

ถนนหน้าจีหรานนั้นแคบ ขรุขระ และเต็มไปด้วยเศษหินและเศษซาก ทางเดินขรุขระและรก หากเดินบนทางขรุขระโดยไม่สวมรองเท้าหนัง เศษหินที่แหลมคมอาจทิ่มเท้าทะลุพื้นชั้นล่างได้

แม้ว่าจะสวมรองเท้าบูทหนังก็ต้องคอยระวังเช่นกัน

บนถนนมีแอ่งน้ำสีดำเหม็นอยู่เป็นจำนวนมาก หากไม่ระวังก็จะลื่นล้มได้ง่าย

จีหรานย่องไปบนเศษหินและขอบอิฐที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ล่องลอยไปตามทางราวกับนกที่แตะผิวน้ำในทะเลสาบ จีหรานเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและมั่นคง ก่อนจะไปถึงอาคารหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง

มันเป็นบ้านสองชั้นแต่ไม่มีสวนและทางเดิน มีเพียงประตูเดียวที่หันออกด้านนอก

แม้ว่าบ้านสองชั้นจะจมลงไปในพื้นดินครึ่งหนึ่ง แต่ก็ทำให้ตัวอาคารทั้งหมดดูเหมือนเตี้ยลงครึ่งชั้นเท่านั้น

จะต้องขึ้นจากด้านล่างเพื่อเข้าไปข้างใน

จีหรานเงยหน้าขึ้นมองและเห็นชั้นบัวบนหลังคา ดูเหมือนทำจากไม้ มีส่วนโค้งชันทอดลงมา มอสสีเขียวเข้มปกคลุมไปทั่วบัว แม้แต่ส่วนที่เป็นไม้ก็รู้สึกเหมือนจะพังทลายลงในเร็วๆ นี้

จีหราน ไม่มีไอเดียว่าระบบเกมแบ่งห้องของผู้เล่นอย่างไร แต่เขาไม่ชอบห้องที่อยู่ตรงหน้าเขาเลย

เพียงแค่มองดูที่นี้เพียงครั้งเดียวก็ทำให้เขารู้สึกอับชื้นและกวนใจ เบื่อหน่ายกับรูปลักษณ์นั้นได้อย่างง่ายดายภายในไม่กี่วินาที อีกทั้งกลิ่นเหม็นฉุนบนถนนยังทำให้จีหรานรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากอีกด้วย

เขารีบเดินต่อไปโดยผลักประตูเปิดแล้วเข้าไป

สิ่งที่เขาเห็นภายในทำให้เขาตกตะลึงทันที ภาพภายในห้องเกินจินตนาการอันล้ำเลิศของเขา

ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่ง หนังสือ หรือสิ่งของใดๆ ที่ควรจะอยู่ในห้องเลย มันว่างเปล่า เป็นเพียงพื้นที่ว่างๆ ที่มีเพียงไม้กางเขนกลับด้านอยู่กลางพื้น

จีหรานไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาจึงขึ้นไปชั้นสอง แต่ก็ยังคงเหมือนกับชั้นแรก ว่างเปล่า

สิ้นเนื้อประดาตัวโดยสิ้นดี!

นี้เป็นคำศัพท์เดียวที่ จีหราน พูดได้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฉากตรงหน้าเขา

จากนั้นความคิดอื่นๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา เขาเดินไปที่ไม้กางเขนด้านหลังแล้วหยิบมันขึ้นมา

ไม้กางเขนกลับสีบรอนซ์ที่มีสนิมเกาะอยู่ทั่วตัวนั้นหนักกว่าที่ จีหราน คิด และคุณลักษณะของมันก็ทำให้หัวใจของ จีหราน สั่นคลอนแม้ว่าเขาจะเตรียมใจไว้สำหรับสิ่งเลวร้ายที่สุดแล้วก็ตาม

[ชื่อ: กางเขนกลับด้าน]

[ประเภท: อุปกรณ์เสริม]

[ความหายาก: ตำนาน]

[โจมตี: รุนแรง]

[การป้องกัน: ขั้นสุด]

[คุณสมบัติ: 1. เสียงกระซิบแห่งปีศาจร้าย; 2. พิธีกรรมโลหิต; 3. ดูดกลืน]

[ผล: ไม่มี]

[ข้อกำหนดเบื้องต้น: ไม่มี]

[หมายเหตุ: การใช้สิ่งของต้องคำสาปนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย แต่ก็ยังดีกว่าตายไปใช่ไหมล่ะ?]

–

[เสียงกระซิบปีศาจร้าย: ใช้เวลาร่าย 20 นาที เรียกม่านสีดำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 100 เมตรออกมา คำสาปแห่งความชั่วร้ายจะถูกร่ายใส่เป้าหมายภายใน เป้าหมายที่ถูกสาปจะต้องผ่านการตรวจสอบค่า ร่างกาย และ วิญญาณ ระดับ A ขึ้นไป หากล้มเหลวในเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่ง จะถูกโจมตีด้วยพลังชีวิต 1 ครั้งต่อ 3 วัน]

[พิธีกรรมโลหิต: ได้รับเสื้อคลุมป้องกันที่ทำจากโลหิตแห่งความชั่วร้าย มีพลังป้องกันระดับสูง ระยะเวลา 30 วินาที 1 ครั้งต่อวัน]

[ดูดกลืน: คุณสามารถใช้แต้มเพิ่ม 10,000, 20,000 หรือ 30,000 แต้ม ตามลำดับ เพื่อเพิ่มระดับการยืนยันตัวตนของ [เสียงกระซิบปีศาจร้าย] ขึ้น +1, +2, +3 และใช้แต้มเพิ่ม 30,000 แต้ม เพื่อเพิ่มระดับป้องกันของ พิธีกรรมโลหิต ขึ้น +1 หากคุณใช้ แต้มทักษะทองคำ หรือ แต้มคุณสมบัติ 1 แต้ม คุณจะได้รับเอฟเฟกต์ เสียงกระซิบปีศาจร้าย หรือ พิธีกรรมโลหิต ใหม่ชั่วคราว ในกรณีที่ไม่มี แต้มทักษะทองคำ หรือ แต้มคุณสมบัติ คุณสามารถเลือกลดค่าสถานะอื่นๆ จาก 5 สถานะลง 1 ระดับ เพื่อให้ได้เอฟเฟกต์ที่คล้ายคลึงกัน!]

–

“ตามคาด!”

จีหราน ถอนหายใจยาวเมื่อเขาเห็นคำอธิบายของ [กางเขนกลับด้าน]

การคาดเดาของเขาเกี่ยวกับแบนนิ่งได้รับการยืนยันในที่สุด

เหตุผลที่แบนนิ่งอ่อนแอและยากจนก็เพราะ [กางเขนกลับด้าน]! อีกอย่างที่แบนนิ่งเห็นแก่ตัวก็เพราะ [กางเขนกลับด้าน] เหมือนกัน!

จีหราน สามารถนึกภาพได้เลยว่า แบนนิ่ง ได้รับไม้กางเขนนี้มาได้ยังไง และเขาถูกอุปกรณ์ดูดพลังไปได้อย่างไร ทำให้เขาต้องกลายเป็นอย่างที่เขาเป็นในตอนนี้

เขารู้ชัดเจนว่าแบนนิ่งต้องรู้ถึงอันตรายของการใช้ไม้กางเขน แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ แบนนิ่งคงถูกบังคับให้ใช้มัน

ด้วยอันตรายในโลกดันเจี้ยนหรือการเผชิญหน้ากับศัตรูในเมืองใหญ่ แบนนิ่งก็ไม่มีทางเลือกมากนัก

ท้ายที่สุดแล้ว แบนนิ่งก็ได้มีชีวิตอยู่ถึงช่วงปลายยุคของแม่มด ซึ่งเป็นยุคที่อันตรายกว่ายุคเกมปัจจุบันถึง 10 เท่า

แม้ว่าตามการคำนวณของโลกแห่งความเป็นจริง ยุคสมัยของแม่มดนั้นเพิ่งผ่านมาเพียงไม่กี่เดือน แต่ จีหราน จำได้ว่า ลอเลส ดูจริงจังและหนักแน่นมากเมื่อเขาพูดถึงช่วงเวลาดังกล่าว

จีหราน เลยไม่ได้ล้อเล่นเกี่ยวกับเรื่องนั้น เพราะสิ่งที่แม่มดทำในสมัยของเธอสมควรได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นยุคสมัยของเธอโดยเฉพาะ จากผู้รอดชีวิต

ในขณะที่แม่มดประสบความสำเร็จ ความเศร้าโศกก็ได้ก่อตัวขึ้นภายในเกม

ความเศร้าของผู้ทรงพลังที่ต้องติดอยู่ในยุคเดียวกันกับแม่มด!

ไม่ว่าผู้เล่นที่ทรงพลังจะพยายามมากแค่ไหนเพื่อไล่ตามแม่มด พวกเขาก็แทบจะมองไม่เห็นหลังของเธอเลย และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แม้ว่าจะมีซูเปอร์โนวาสิบคนที่ถูกจัดว่าเป็นรองเพียงแม่มด ที่ผู้เล่นทั่วไปชื่นชม แต่อีกด้านหนึ่งของความจริงล่ะ?

จีหรานสำรวจห้องของแบนนิ่งอีกครั้ง เขานึกไม่ออกเลยว่าแบนนิ่งจะรู้สึกยังไงเมื่อต้องอยู่ในห้องว่างเปล่าแบบที่เขาอยู่นี้

เขาจะทะนงตนหรือจะคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวังกัน? หรือเขาจะกอด [กางเขนกลับด้าน] ทั้งวันทั้งคืน เพื่อดับกระหายในความสมหวัง?

จิตใจของ จีหราน รู้สึกเหมือนถูกตีจนพัง เขาหันไปมอง [กางเขนกลับด้าน] อีกครั้ง ก่อนจะวางมันไว้ที่เข็มขัดในตำแหน่งที่เขาเอื้อมถึงได้ง่ายๆ แล้วหันหลังกลับเพื่อออกไป

เขาทนอยู่ในห้องนี้ไม่ไหวแล้ว จีหรานไม่อยากเสียเวลาอยู่ในนี้อีกแล้ว

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่ได้ไปที่ห้องของนักฆ่าผู้เล่นคนอื่น เพราะเขารู้ว่าโบรกเกอร์จะไม่ให้โอกาสเขาทำแบบนั้น แถมสถานะอ่อนแอตอนนี้ยังเป็นปัญหาสำหรับเขาอีกด้วย

ถ้าเกิดการต่อสู้ขึ้น เขาจะเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง

หลังจากออกมาจากถนนลองไพพ์แล้ว จีหรานก็ขึ้นยานพาหนะเพียงชนิดเดียวในเมืองใหญ่ นั่นก็คือรถไฟ

หลังจากถึงจุดหมายปลายทางในฐานะวอลล์เวย์สตรีทพร้อมกับพนักงานโดยสาร จีหรานก็เอนหลังพิงเบาะและหลับตาลงเล็กน้อย กระเป๋าเป้ใบใหญ่ของเขาถูกวางไว้ข้างขา

เขากำลังพักจิตใจและคิดว่าจะใช้คำพูดอะไรคุยกับสตาร์เบ็ค

ในที่สุด จีหรานก็เดินหมากทางตรง

–

2567: ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ

สตาร์เบ็ค: ?

2567: ลอเลส มีปัญหาใหญ่ในโลกแห่งความเป็นจริง เขาต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม ฉันช่วยเขาไม่ได้ แต่ฉันรู้ว่าคุณช่วยได้

สตาร์เบ็ค: คุณหมายถึงอะไร?

2567: หากคุณเต็มใจที่จะช่วยเหลือ ลอเลส ฉันสามารถช่วยให้คุณผ่านดันเจี้ยน 2 แห่งได้อย่างปลอดภัย

–

การลงดันเจี้ยนสองครั้งเป็นสิ่งที่ จีหราน คิดขึ้นมาได้หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่หลายครั้ง

มันไม่สามารถน้อยเกินไปหรือมากเกินไปได้ น้อยเกินไปจะทำให้เขาดูไม่จริงใจ และมากเกินไปจะส่งผลต่อความก้าวหน้าของเขา

จีหราน จึงเริ่มต้นด้วยการลุยดันเจี้ยนสองครั้งเป็นพื้นฐาน และเขาสามารถเพิ่มได้ถึงสามครั้งหากต่อรองได้

มันเป็นสิ่งที่ จีหราน ต้องการ แต่การตัดสินใจก็อยู่ในมือของ สตาร์เบ็ค เนื่องจาก จีหราน เป็นคนยื่นข้อเสนอก่อน

จีหรานก็ยังอยากได้เปรียบหากไม่มากเกินไป

แม้ว่าหลังจากผ่านไปประมาณยี่สิบวินาที สตาร์เบ็คก็ตอบกลับ แต่จีหรานกลับขมวดคิ้วอย่างหนักกับคำตอบนั้น