The Devil’s Cage - บทที่ 443 คุณภาพที่แท้จริง

บทที่ 443 คุณภาพที่แท้จริง

บทที่ 443: คุณภาพที่แท้จริง

พลังงานเชิงลบกำลังส่งเสียงดังกึกก้องอย่างรุนแรงภายใต้ม่านสีดำ

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงคร่ำครวญ คลื่นแล้วคลื่นเล่าของวิญญาณก็เริ่มรวมตัวกันจากทุกทิศทาง

แขนขาหัก ใบหน้าบิดเบี้ยว และบางคนยังถือกะโหลกของตัวเอง วิญญาณในรูปแบบต่างๆ กำลังลอยมาหาจีหราน

ฉากอันโหดร้ายกับวิญญาณร้ายนั้นเพียงพอที่จะทำให้ผู้กล้าหวาดกลัว เขารู้สึกขนลุกขนพองโดยไม่รู้สึกหนาวเหน็บ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อวิญญาณจำนวนมากมายมารวมตัวกัน พลังงานด้านลบที่รวมตัวกันนั้นก็เปรียบเสมือนกระแสน้ำขึ้นสูงที่ซัดสาดและกัดกร่อนสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบๆ

แม้ว่าตัวของ สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่แท้จริงก็ตาม

แต่ สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา นั้นเป็นกลุ่มความปรารถนาตามสัญชาตญาณส่วนลึกของ จีหราน มันมีร่างกายที่สามารถแปลงร่างจากภาพลวงตาเป็นวัตถุได้ แต่ลึกๆ ในดวงตาของมัน มันยังคงเป็นการสะสมของความปรารถนาชั่วร้าย

มันเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความชั่วร้ายที่สามารถกลืนกินวิญญาณได้ ดังนั้น ภายใต้สภาพแวดล้อมพลังงานเชิงลบที่หนาแน่นเช่นนี้ มันจึงมีความสุขมากขึ้นกว่าเดิม

ปากที่กว้างและฟันที่แหลมคมเริ่มหมุนและบดขยี้วิญญาณที่อยู่รอบๆ

ไม่ว่าวิญญาณธรรมดาหรือวิญญาณอาฆาตจะน่ากลัวเพียงใด พวกมันก็ไม่สามารถต้านทานแรงดูดจากปากที่บดขยี้นี้ได้ พวกมันแต่ละตัวกำลังถูกกลืนเข้าไปในสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา

แขนขาจำนวนนับแสนของมันสั่นไหวและเต้นรำ แสดงความพึงพอใจให้กับจีหราน แต่เพียงวินาทีต่อมา ความพึงพอใจของมันก็ถูกแทนที่ด้วยความหิวอีกครั้ง

เหมือนกับชื่อของมัน ความปรารถนาของมนุษย์เป็นสิ่งที่ยากที่สุดที่จะเติมเต็ม

ดวงตานับพันคู่จ้องมองเหยื่อของมันด้วยแสงสีรุ้งอันเป็นเอกลักษณ์ ส่งสัญญาณไปยังจีหรานอย่างไม่หยุดหย่อนผ่านการเชื่อมโยงพิเศษว่ามันต้องการที่จะกินเหยื่อต่อไป

ขณะที่ยืมดวงตาของสิ่งมีชีวิตนี้ จีหราน ก็มองเห็น แบนนิ่งนรกดำ ได้ในที่สุด

ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือน จะใส่เสื้อคลุมคลุมศีรษะที่ขาดวิ่นอยู่ แต่จริงๆแล้วกลับมีตราอักษรรูนอันวิจิตรงดงามเป็นเอกลักษณ์ประทับอยู่ด้านบนผ้าคลุม

แม้ว่าระบบจะเบลอใบหน้า แต่พฤติกรรมของแบนนิ่ง ทำให้เขาต้องยกฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะเพื่อปกปิดใบหน้า

เสื้อคลุมยาวของเขาแตะพื้น แขนของเขาซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม และแขนเสื้อขนาดใหญ่ที่ปลายเผยให้เห็นฝ่ามือที่ผอมแห้งและบางคล้ายกับเล็บไก่

เขาถือไม้กางเขนกลับด้านที่เป็นสนิมและทำด้วยทองสัมฤทธิ์อยู่ในมือในลักษณะที่แปลกประหลาด

ฝ่ามือขวาของเขาถือส่วนที่ยาวกว่าของไม้กางเขนสำริดเหมือนกับถือมีดสั้น นิ้วก้อยและฝ่ามือของเขาวางซ้อนกันอย่างมั่นคงบนส่วนที่ราบของไม้กางเขน และส่วนที่สั้นกว่าหันลงสู่พื้น

ในขณะที่ จีหราน มองการแบนนิ่งนรกดำ ผ่านมุมมองของ สิ่งมีชีวิตแห่งความโลภ ทหารผ่านศึกผู้ได้รับฉายา ซูเปอร์โนวา ก็จ้องมอง จีหราน ผ่านวิธีการเฉพาะตัวของเขาเองด้วย

แบนนิ่ง เงยหน้าขึ้น จ้องมองตรงไปยังสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาอันน่าสะพรึงกลัว จากนั้นเขาก็แทงส่วนที่สั้นกว่าของไม้กางเขนกลับด้านลงบนฝ่ามือซ้าย

ชึก!

แม้ว่าปลายมันจะดูเหมือนเหลี่ยมแต่กลับแทงเข้าไปในฝ่ามือของเขาเหมือนมีดสั้นที่คมกริบ

เลือดสดย้อมไม้กางเขนด้านหลังทันที ส่วนที่เป็นสนิมของไม้กางเขนสัมฤทธิ์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

ลำแสงพุ่งทะลุสีแดงออกมาและส่งกลิ่นเหม็นเน่าอันน่ารังเกียจ

แม้ว่าทั้งสองจะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่กลิ่นยังคงลอยเข้าจมูกของจีหราน ทำให้เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะกลิ่นเหม็น แต่เป็นเพราะผ้าคลุมสีดำเหนือศีรษะของเขา

“งั้นนั่นคือไม้ตายที่ซ่อนอยู่ของเขาสินะ?”

จีหรานเงยหน้าขึ้นมองผ้าคลุมสีดำ ซึ่งปกคลุมไปทั่วราวกับเมฆฝนที่ปกคลุมพื้นที่เกือบร้อยเมตรด้วยความมืดมิด

จีหรานรู้ว่าการโจมตีของแบนนิ่งกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

โดยไม่ชักช้าอีกต่อไป จีหราน สั่งให้โจมตี สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา ผ่านจิตใจของเขา

วูม! วูม! วูม!

ดวงตาหลักพลังโจมตีขั้นสุด ทำหน้าที่เป็นการโจมตีหลัก และดวงตารองอีก 10 ดวงที่มีการโจมตีทรงพลังทำหน้าที่เป็นการโจมตีย่อย ร่วมกับดวงตาที่เล็กกว่าอีกหลายร้อยดวง ทั้งหมดสว่างขึ้นในทันที

แสงสีรุ้งอันแยงตาส่องสว่างจ้าท่ามกลางม่านสีดำทันใดนั้น

เพียงครู่เดียว ลำแสงอันร้อนแรงกว่าพันลำแสงก็ถูกยิงออกมาพร้อมๆ กัน!

แสงสว่างจากแสงที่ลุกโชนปรากฏเป็นรูปเป็นร่าง ราวกับว่าเป็นดาบสีรุ้งยาวที่ถูกแทงเข้าหาศัตรู คล้ายกับฝนดาวตกจากท้องฟ้าที่ฟาดฟันลงมาพร้อมกัน..

ผ้าคลุมสีดำแทงกางเขนทะลุลงไปอีกเมื่อเขาสัมผัสถึงการโจมตี มันฉีกขาดเหมือนกระดาษแผ่นหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้จางหายไปจริงๆ

“ได้โอกาส!”

แบนนิ่งเพิกเฉยต่อแสงรังสีนับพันที่ยิงมาที่ผ้าคลุมสีดำของเขา แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

จีหราน ไม่ได้ยินสิ่งที่ แบนนิ่ง พูดเพราะระยะทางและเสียงการโจมตีที่ดัง แต่ท่าทีดูถูกและเยาะเย้ยของ แบนนิ่ง นั้นเห็นได้ชัดเจนผ่านดวงตาของ สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา

ควับ!

ไม้กางเขนกลับด้านถูกดึงออกจากมือซ้ายของแบนนิ่ง เลือดไหลทะลักออกมาในขณะที่บาดแผลยังเปิดอยู่

จากนั้น พลังงานพิเศษชนิดหนึ่งก็พุ่งออกมาและหายไปจากมือของแบนนิ่งก่อนที่จะลอยอยู่ในอากาศ

ชั้นของแสงวาบสีเลือดที่ส่องประกายเจิดจ้า ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นอันน่ารังเกียจที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม มันแผ่กระจายออกมาจากไม้กางเขนด้านหลัง และเกาะติดลงบนร่างของแบนนิ่งราวกับโล่ที่ปกคลุมเขาไว้อย่างมิดชิด

คลืน! คลืน! คลืน!

รังสีแสงอันร้อนแรงจากดวงตาถูกยิงออกมาเหมือนแสงเลเซอร์ที่ไม่หยุดหย่อนหลังจากเคลื่อนที่มาเป็นระยะทางหนึ่งเพื่อโจมตีเป้าหมาย แต่เมื่อมันโจมตีแบนนิ่ง โล่ที่ส่องแสงโลหิตก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย

ในจุดที่อยู่ไกลออกไป ภายใต้ม่านหมอกสีดำที่ปกคลุมตัวเอง พลังงานเชิงลบที่ดังกึกก้องกำลังถูกส่งเข้าไปโดยแสงสีม่วงอันน่าหลงใหล เปลี่ยนพลังงานนั้นให้กลายเป็นสายฟ้าสีม่วง

มันแตกต่างจากสายฟ้าธรรมดาที่ส่องประกายอย่างสง่างามด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่อาจละเลยได้ สายฟ้าสีม่วงที่อยู่ตรงหน้าจีหรานนี้ดูเหมือนเป็นผลผลิตจากการดูหมิ่นศาสนา ไม่เพียงแต่ชั่วร้ายนอกรีตแต่ยังรุนแรงอีกด้วย

สายฟ้าสีม่วงฟาดลงมาจากม่านหมอกสีดำ เฉียดผ่านมุมอาคารหกชั้น

โดยที่ไม่พังทลายลงมา มุมอาคารก็หายวับไปในอากาศ ตัวอาคารเองก็กลายเป็นอาคารเก่าที่เหี่ยวเฉา ราวกับว่ามันมีอยู่มานานนับพันปี

สถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างกะทันหันทำให้ตัวอาคารสั่นคลอนราวกับว่าอาจพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

สายฟ้าสีม่วงฟาดลงมาที่สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา สิ่งมีชีวิตนั้นถูกทำลายเมื่อสัมผัสเข้ากับการโจมตี

มันตายลง ละลายหายไป และกลายเป็นรูปปั้นหินเมื่อสายฟ้าฟาดผ่าน จากนั้น สภาพที่แข็งเป็นหินของสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาก็ร่วมชะตากรรมกับสิ่งก่อสร้าง มันเริ่มเหี่ยวเฉาและพังทลาย

ฉากนี้ทำให้ จีหราน ชะงักไปเพราะเขาคุ้นเคยกับพลังนั้นเป็นอย่างดี

คำสาป! พลังแห่งคำสาป!

จีหราน ใช้เวลาเพียงครึ่งลมหายใจในการนึกถึงสิ่งที่เขาเจอในดันเจี้ยนที่ห้า [โล่ของราชินี]

พลังที่เขาจำได้กับพลังที่อยู่ตรงหน้าเขามีความเหมือนกันมาก

“งั้นนี่คือต้นกำเนิดที่แท้จริงของพลังงั้นสินะ? ส่วนที่เหลือก็แค่ปกปิดไว้?” จีหรานพึมพำ

แบนนิ่งนรกดำ เหมือนจะได้ยินสิ่งที่จีหรานพึมพำ เขาตอบกลับไปตรงๆ เสียงดัง

“ใช่แล้ว นี่คือพลังที่แท้จริงของผ้าคลุมสีดำ! แต่มันสายเกินไปแล้ว!”

แบนนิ่งอธิบายด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง พร้อมกับจ้องมองจีหรานอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาของเขาได้วาดภาพฉากที่จีหรานถูกล้อมรอบด้วยสายฟ้าสีม่วงนับร้อย

จากมุมมองของเขา จีหรานได้จบสิ้นไปแล้ว

ดังนั้น ก่อนที่ จีหราน จะพบกับความตาย การปล่อยให้ จีหราน ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนั้นถือเป็นความเมตตาอย่างหนึ่งไม่ใช่งั้นหรอ?

แบนนิ่งได้คิดไว้ว่าการตายของจีหรานจะมอบรางวัลและผลประโยชน์ให้กับเขามากเพียงใดกัน

สำหรับเป้าหมายอื่น ๆ ของเขา เขาก็จะทำลายพวกมันให้กลายเป็นเถ้าถ่านด้วยสายฟ้า โดยไม่ให้พวกมันพูดอะไร!

“แกมีศักยภาพมากทีเดียว น่าเสียดายที่แกขวางทางของฉัน เส้นทางแห่งของ แบนนิ่งนรกดำ หนึ่งในซูเปอร์โนวาคนนี้!”

แบนนิ่งพูดช้าๆ ในขณะที่เขาปล่อยสายฟ้าสีม่วงใส่จีหรานอีกครั้ง…

อย่างไรก็ตาม แบนนิ่งไม่ได้สังเกตเห็นเงาที่อยู่ข้างๆ เขา ซึ่งเป็นร่างสองร่างที่กำลังรอเขาอยู่

ความเย่อหยิ่ง และ ความโกรธ