The Devil’s Cage - บทที่ 432 กัดกินตัวเอง

บทที่ 432 กัดกินตัวเอง

บทที่ 432: กัดกินตัวเอง

ท่ามกลางเสียงคำรามอันดัง ปากใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือดก็กลืน อัตตา ลงไปทั้งตัวจนหมด

ในจุดที่อยู่ห่างไกลออกไป…

บู้ม บู้ม บู้ม!

ระเบิดอย่างรวดเร็วหลายระลอก ปากมหึมาเหล่านี้ระเบิดออกมาจากใต้ดิน ราคะ โลภ ตะกละ เกียจคร้าน โทสะ และริษยาถูกกลืนกินลงไป

บางปากก็กลืนไปหนึ่ตัวตน ในขณะที่บางปากก็กลืนไปสองตัวตนพร้อมกัน

จากนั้นพื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ร่างใหญ่โตที่สามารถสร้างความกลัวให้กับหัวใจได้ โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน พร้อมกับนำพากลิ่นเหม็นเน่าอันน่ารังเกียจของปลามาด้วย

พระจันทร์สว่างไสวสาดแสงลงบนร่างอันมหึมา เกล็ดสีดำของมันสะท้อนแสงจันทร์ราวกับแผ่นโลหะแวววาว งูยักษ์ห้าหัวกำลังแลบลิ้นแฉก เผยให้เห็นแววตาดุร้าย

ไฮดราห้าหัว! พวกมันยาวกว่าร้อยเมตร แต่นั่นก็ยังไม่ใช่จุดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด จุดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงคือบนหัวงูขนาดใหญ่ขนาดเท่าเกวียนนั้น ดวงตางูสีเหลืองเข้มห้าคู่จ้องมองอย่างเยาะเย้ยและดูถูก ดูเหมือนจะไม่ต่างอะไรจากมนุษย์

นอกจากนี้ ยังมีเสียงกระทบกันอันน่าหดหู่ใจดังมาจากภายในหัวงู

“ถึงจะเป็นเชื้อพระวงศ์ก็ตายได้อย่างไร้ร่องรอย! บัดนี้ยุคสมัยของขุนนางมาถึงแล้ว พวกแกเป็นเพียงเศษซากจากอดีต! และฉัน… โมซอร์ค จะเป็นกษัตริย์แห่งยุคใหม่! ฉันจะปกครองทุกสิ่ง!”

คำพูดเย่อหยิ่งยังคงพรั่งพรูออกมาจากหัวงู

จีหรานที่ยืนอยู่ในเงามืดขมวดคิ้วเมื่อเขาเห็นไฮดราและได้ยินสิ่งที่มันพูด

“เป้าหมายของโมซอร์คคือการปลดปล่อยผนึกของกษัตริย์องค์นั้นจากราชวงศ์นีกอร์ไม่ใช่เหรอ? นี้เป็นความคิดของเขาเองคนเดียวหรือเปล่า? หรือว่ามนุษย์กลายพันธุ์คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็มีความคิดแบบเดียวกับเขา?”

ความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้จีหรานต้องหายใจเข้าอย่างต่อเนื่อง

เขาคุ้นเคยกับชื่อโมซอร์คเป็นอย่างดี ผ่านทางสเวนและเรนผู้ถูกควบคุม เขาจึงรู้จักโมซอร์คดี เขาเป็นผู้นำเผ่ากลายพันธุ์อีกคนหนึ่งนอกเหนือจากเบนซ์

เขาไม่เพียงแต่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่เขายังมีชื่อเสียงที่ดีในหมู่เผ่ากลายพันธุ์อีกด้วย

หลังจากได้รู้จักตัวตนของเขาแล้ว จีหรานก็ปฏิบัติต่ออีกฝ่ายราวกับเป็นศัตรูตัวฉกาจ ในภารกิจหลัก จีหรานไม่คาดคิดว่าเป้าหมายของโมซอร์คจะไม่ใช่การปลดปล่อยกษัตริย์จากผนึก แต่คือการเข้ามาแทนที่เขา

“ถ้าเป็นแบบนี้ การคาดเดาของฉันทั้งหมดก็ผิดหมด!”

จีหรานยืนอยู่ในเงามืดและเงยหน้าขึ้นมองสัตว์เลื้อยคลานขนาดมหึมา หัวงูทั้งห้าของไฮดรากำลังดิ้นไปมาใต้แสงจันทร์ ส่งเสียงฟ่อดังลั่นปนกับภาษาที่คุ้นเคย

“ฉันแข็งแกร่งที่สุด!”

“ฉันคือกษัตริย์โดยชอบธรรม!”

โมซอร์คเป็นบ้าไปแล้ว!

“เขาเสียสติไปแล้วเหรอ?”

จีหรานหรี่ตาลง เขาแน่ใจว่าไม่ใช่เพราะบาปที่ไฮดรากลืนกินเข้าไปจนส่งผลต่อจิตใจของเขาทั้งหมด แต่เป็นตัวเขาเองต่างหากที่สูญเสียสติตัวเองไปเพราะมัน

อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ทำให้ จีหราน หยุดสถานการณ์เลวร้ายนี้

แม้ว่า จีหราน จะผิดพลาดในการคาดเดาของเขา แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า โมซอร์ค เป็นศัตรูที่เขาต้องเอาชนะ และเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งมาก

ดังนั้น จีหราน จึงไม่มีความคิดที่จะควบคุมบาปมหันต์ ราคะ โลภ ตะกละ เกียจคร้าน โทสะ อิจฉา และอัตตา ในตอนนี้ แต่กลับปลดปล่อยมันแทน

ออร่าปีศาจปะทุขึ้นทันที

พระจันทร์ที่สว่างและแจ่มใสถูกทำให้พื้นที่มืดลงด้วยรัศมีที่แผ่ขยายไปทั่วทุ่ง

หมอกออร่าจางๆ ปกคลุมร่างไฮดราขนาดมหึมาโดยที่มันไม่ทันสังเกตเห็น

โมซอร์ค ซึ่งอยู่ในร่างไฮดราตกตะลึงกับหมอกที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้น เขาคำรามเสียงดังขึ้นทันที ทำตัวราวกับสัตว์ป่าบนท้องฟ้า

“ของๆฉัน! ทุกอย่างเป็นของๆฉัน!”

“ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้จะตกอยู่ภายใต้ฉัน!”

สิ่งที่จีหรานเห็นหลังจากนั้นทำให้เขาตกใจ เขาจ้องมองหัวงูห้าหัวของไฮดราอย่างตกตะลึง ซึ่งมันเริ่มกัดและฉีกกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เสียงที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ได้แยกออกเป็นห้าเสียง

“ของๆแกเป็นของฉันทั้งหมด!”

“คำพูดของฉันจะเป็นความจริง! คงฟังฉัน! เชื่อฟังซะ!”

“ไม่ ฉันตั้งหากที่ควรจะเป็นคนขึ้นครองบัลลังก์!”

หัวงูห้าหัวกัดและบดขยี้กันเอง ฉีกเนื้อและเลือดของร่างมหึมาออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที ร่างที่สั่นไหวของมันสั่นสะเทือนพื้นดิน สั่นสะเทือนไปทั่วภูเขาและเนินเขาโดยรอบ

แม้แต่จีหรานก็ต้องหลบหนีออกจากเงาที่เขาซ่อนตัวอยู่เพื่อไม่ให้โดนคลื่นกระแทกจากร่างของไฮดรา

โมซอร์คเห็นจีหรานขยับหนี แต่เขาไม่สนใจ อีกฝ่ายกัดกินเนื้อและเลือดตัวเองไม่หยุด

“มันถูกความปรารถนาของตัวเองกลืนกินงั้นหรอ?” จีหรานพึมพำเบาๆ และยกระดับความระมัดระวังขึ้นในใจ

ภาพเบื้องหน้า มันสร้างความตื่นตระหนกให้กับหัวใจของเขาอีกครั้ง

แม้ว่าการกระทำของบาปพวกนี้จะเป็นสิ่งที่ดี แต่การก้าวพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจก่อให้เกิดผลเสียร้ายแรงต่อตัวจีหรานเองได้เช่นกัน

หากจีหรานไม่อยากถูกความปรารถนาของตัวเองกลืนกิน เขาจะต้องเฝ้าระวังบาปให้มากขึ้น

มิฉะนั้นแม้ว่าเขาจะทรงพลังเท่ากับโมซอร์ค เขาก็ไม่สามารถหลีกหนีจากความพินาศไปได้

โมซอร์คคนนี้ทรงพลังจริงๆ ด้วยความจริงที่ว่าเขาสามารถแปลงร่างเป็นไฮดรา 5 หัวยาวร้อยเมตรได้นั้นก็พิสูจน์ให้เห็นได้แล้ว

แม้ว่าไฮดราห้าหัวจะไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ แต่มันสามารถพึ่งพาร่างกายอันใหญ่โตและเกล็ดอันแข็งแกร่งของมันเพื่อปกป้องตัวเองได้ และมันสามารถแช่แข็งใครก็ตามที่จ้องมองมันได้ทันที

จากการคำนวณของจีหราน พลังของไฮดราอย่างน้อยก็ต้องระดับ S ขึ้นไป พลังป้องกันของมันก็อย่างน้อยก็ต้องระดับพลังสูงเช่นกัน

เขาพิสูจน์ความคิดของตัวเองเมื่อฟันเกล็ดอันหนึ่งที่พุ่งเข้ามาทางเขาด้วย [วาจาเย่อหยิ่ง] แม้แต่ [วาจาเย่อหยิ่ง] ที่มีการโจมตีระดับทรงพลังก็ยังรู้สึกถึงแรงปะทะเมื่อฟันเกล็ดนั้น เขาเชื่อว่าหากดาบใหญ่ของเขาไม่ได้มีระดับการโจมตีอันทรงพลัง การป้องกันนั้นคงเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงแน่

อย่างไรก็ตาม ด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งและเกล็ดอันทรงพลัง มันจะมีประโยชน์อะไร หากต้องเจอกับการโจมตีของตนเอง?

สุดท้ายแล้ว โมซอร์คก็ได้หลงทางในความปรารถนาของตัวเอง!

“เมื่อไม่มีจิตใจแข็งแกร่งที่สามารถต่อสู้กับความปรารถนาของตัวเองได้ จุดอ่อนนั้นก็จะถูกแทรกซึมเข้าไปได้ง่าย และด้วยความปรารถนาตัวเองมันก็จะจู่โจมเขาจากภายใน…”

จีหรานเห็นไฮดราค่อยๆ เปลี่ยนจากสถานะบ้าคลั่งไปสู่สถานะอ่อนแอลง กระนั้นมันก็ยังคงกัดตัวเองอย่างสุดกำลัง จีหรานอดนึกถึงโมซอร์คไม่ได้

อะไรกันที่โจมตีโมซอร์คจากข้างใน แล้วทำให้เขาเป็นแบบนี้? คงเป็นเพราะอะไรบางอย่างหรือใครบางคนที่ไฮดรากลืนลงไปแน่ๆ ที่ทำให้จีหรานแทบจะไม่มีเวลาคิดให้ดี

เขาคว้าปลายดาบ [วาจาเย่อหยิ่ง] ไว้แล้วกระโดดออกมา ดาบใหญ่สีแดงเข้มมีคมกริบ ส่องประกายแวววาวน่าหลงใหลภายใต้แสงจันทร์

ชิ่ง!

หัวงูที่ยังสมบูรณ์ในบรรดางูทั้งห้าตัวนั้นถูกตัดหัวด้วยดาบใหญ่ที่คอซึ่งเนื้อหายไปเกือบครึ่งชิ้นแล้ว

กลิ่นเหม็นเน่าเหม็นปะทุขึ้นมาพร้อมกับเลือดของไฮดรา จีหรานหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่หลบเลือดที่กระเซ็น แต่ยังเหวี่ยง [วาจาเย่อหยิ่ง] ไปยังเป้าหมายต่อไปด้วย

ฟับ!

หัวอีกข้างก็ถูกตัดออกไป

หลังจากสูญเสียหัวไปสองหัว โมซาร์กก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้ทำให้เขาตื่นจากภวังค์ กลับทำให้เขาดูดุร้ายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ไอ่พวกทรยศ! ทรยศ! กล้าดียังไงมาท้าทายฉัน ฉันคือราชาของแก!”

“ฉันจะประหารแกทีละคน!”

หัวงูที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาหัวงูที่เหลือสามหัวส่งเสียงคำรามอย่างดัง หัวงูอีกสองหัวตอบโต้ด้วยการโจมตีที่คอของมันพร้อมกัน

แกร๊ก แกร๊ก ! ก๊าสสสส

เสียงกัดที่ดังจนกระดูกแหลกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมเสียงแหลมคม ทำให้หัวงูที่อ่อนแอที่สุดหลุดออกไป

จีหราน รีบตามไปซ้ำ ด้วยการชาร์จพลังของเขาด้วย [วาจาที่เย่อหยิ่ง] โดยฟันหัวงูที่เหลือทั้งสองหัว

ฟั๊บ! ฟั๊บ!

หัวงูสองหัวสุดท้ายถูกตัดหัว และบินขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะตกลงสู่พื้นอย่างแรง

วัตถุสีทองเรืองแสงปรากฏขึ้นบนร่างอันใหญ่โต

เมื่อไฮดราตัวใหญ่ถูกสังหาร ร่างแห่งบาปที่เหลือก็ถูกปลดปล่อยออกจากร่างของมัน

จีหรานก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้าไอเทมเรืองแสงสีทองนั้นไว้ ก่อนที่ความโลภ ความตะกละ และอิจฉาจะเอื้อมถึง จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ของที่ปล้นมาได้ที่เหลืออยู่ข้างๆ ร่างไฮดราขนาดมหึมา และสิ่งที่เหลืออยู่ของร่างดวงตาปีศาจ เขาพูดว่า “นั่นเป็นของพวกแก!”

ทันใดนั้น ร่างบาปที่ปลดปล่อยก็พุ่งเข้าไปเหมือนลมแรง ทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ในสนามรบ

มีเพียงอัตตาเท่านั้นที่ยังอยู่ข้างหลัง จ้องมองจีหรานโดยไม่ขยับเขยื้อน

จีหรานไม่สนใจการจ้องมองของอัตตา

ติง ติง ติง!

การแจ้งเตือนของระบบสแปมการมองเห็นของ จีหราน อยู่ตลอดเวลา