นางสาวซูแค่อยากถอนหมั้น - ตอนที่ 585 หนีงานเลี้ยงปิดกล้อง
นางสาวซูแค่อยากถอนหมั้น ตอนที่ 585 หนีงานเลี้ยงปิดกล้อง
ยวี๋น่าเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ฝีเท้าของเธอหนักผิดปกติ เธอลูบเด็กในครรภ์ของเธอ โดยไม่รู้ว่าเธอตัดสินใจถูกหรือผิดที่จะเก็บเด็กไว้
ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ ตอนนี้เธอคงกลับไปปารีสแล้ว ยังคงอุทิศตนให้กับงานที่เธอรัก ช่วยซูฉิงดูแลลีโอสตูดิโอ
แต่ตอนนี้ เธออยู่ที่บ้านตระกูลหลินและถูกรังแกอยู่ทุกวัน
ในวันแบบนี้ ยวี๋น่าไม่อยากทนเลยแม้แต่วันเดียว
แต่ว่าเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับตัวเอง
เมื่อยวี๋น่ารู้สึกหดหู่มาก โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก
ยวี๋น่าลังเลก่อนกดรับโทรศัพท์
“สวัสดีค่ะ นั่นใครคะ” ยวี๋น่าพูด
ปลายสายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เงียบลง
หัวใจของยวี๋น่าสั่นรัว
มีความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจของเธอ
เขาคืออู๋เทียนเหอ
เธอมีความรู้สึกว่าปลายสายอีกด้านคืออู๋เทียนเหอ?
“เทียนเหอ นั่นคุณหรือเปล่า?” เสียงของยวี๋น่าสั่นเล็กน้อย
แต่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ยังคงเงียบ
เงียบ เงียบ…
ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์มือถือของยวี๋น่าก็แบตหมด ดังนั้นยวี๋น่าจึงเก็บโทรศัพท์มือถือของเธอด้วยความสิ้นหวัง
เธอรู้ว่าเมื่อครู่นี้ต้องเป็นอู๋เทียนเหอที่โทรมา
ตอนนี้อู๋เทียนเหออยู่ที่ไหน?
ขาของเขาฟื้นตัวเต็มที่หรือไม่?
เขา… โอเคไหม?
……
วันนี้เป็นวันที่เฉินจุนเหยียนและทีมงานของหลิวเสี่ยวหนิงถ่ายทำเสร็จแล้ว ซูฉิง ไปเยี่ยมที่กองและเห็นว่าทีมงานถ่ายทำเสร็จแล้ว
เดิมที ผู้กำกับต้องการเชิญเธอไปงานเลี้ยง แต่ซูฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วปฏิเสธไป อย่างไรก็ตาม บริษัทยังคงมีเรื่องบางอย่างที่ต้องจัดการ
ก่อนออกเดินทาง ซูฉิงยังสั่งผู้จัดการของหลิวเสี่ยวหนิงให้หลิวเสี่ยวหนิงดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์น้อยลง อย่างไรก็เถอะความสามารถในการดื่มของหลิวเสี่ยวหนิงนั้นแย่มาก และปาปารัสซี่จะติดตามการถ่ายทำงานเลี้ยง หากมีข่าวใด ๆ จะเสียหายได้ . . .
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ซูฉิงไม่คาดคิดก็คือหลิวเสี่ยวหนิงคิดที่จะหลบหนีจากงานเลี้ยงปิดกองมานานแล้ว
เพราะเธอสัญญากับจินจิ่นหรานว่าจะออกไปกับเขา หลิวเสี่ยวหนิงได้ดื่มไวน์ไปสองสามแก้วแล้วไม่นานหลังจากงานเลี้ยงเริ่มขึ้น เมื่อผู้จัดการเห็นก็เข้าไปหยุด แต่หลิวเสี่ยวหนิงกลับขยิบตาให้แล้วนั่งอยู่ข้างๆแสร้งทำเป็นว่าเมา
เขาลุกขึ้นและพยุงตัวหลิวเสี่ยวหนิง ผู้จัดการกล่าวขอโทษกับคนที่อยู่ ณ ที่นี้: “ฉันขอโทษนะคะ การดื่มของเสี่ยวหนิงมันแย่เกินไป ตอนนี้เธออาจจะเมานิดหน่อย ฉันจะให้เธอกลับไปพักผ่อนก่อน”
โชคดีที่ทั้งผู้กำกับและโปรดิวเซอร์คุยด้วยง่าย เมื่อเห็นดังนี้ เจ้าหน้าที่จึงขอให้ผู้จัดการพาหลิวเสี่ยวหนิงกลับไปพักผ่อน ผู้จัดการก็รีบพาหลิวเสี่ยวหนิงออกจากห้องส่วนตัว
อย่างไรก็ตาม หลิวเสี่ยวหนิงใช้เวลาไม่นานในการฟื้นตัวและเงยหน้าขึ้นในทันใด
“คุณกล้าหาญมาก คุณกล้าที่จะหนีแม้กระทั่งงานเลี้ยงปิดกล้อง” ผู้จัดการจิ้มหน้าผากของหลิวเสี่ยวหนิงอย่างอดไม่ได้
หลิวเสี่ยวหนิงปิดหน้าผากของเขาด้วยรอยยิ้มและพยายามหลีกเลี่ยง เขายิ้มให้ผู้จัดการแล้วพูดว่า “ก็… นี่เป็นสถานการณ์พิเศษไม่ใช่เหรอคะ?”
เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้จัดการก็พ่นลมหายใจและเหลือบมองนาฬิกาเรือนนั้น “ไปเดทกันเถอะ จำไว้นะว่าอย่าไปเล่นกันจนดึกดื่นล่ะ พรุ่งนี้มีงานแถลงข่าวที่ต้องไปอีก”
“ฉันรู้ ฉันรู้” หลิวเสี่ยวหนิงหันกลับมาด้วยรอยยิ้ม ผู้จัดการมองมาที่เธอและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เธอไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ และพร้อมที่จะกลับไปที่โรงแรมเพื่อพักผ่อน
ในอีกด้านหนึ่งหลิวเสี่ยวหนิงได้แจ้งจินจิ่นหรานว่าจัดเลี้ยงที่ไหน เขากำลังรอหลิวเสี่ยวหนิงอยู่ในที่จอดรถและเขาเห็นหลิวเสี่ยวหนิงเดินออกมาในระยะไกล
ขณะที่จินจิ่นหรานยกเท้าขึ้นเพื่อพบกับเธอ หลิวเสี่ยวหนิงก็เห็นเขา แล้วรีบวิ่งเข้ามาหาเขาทันที พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างดุเดือด จินจิ่นหรานตกตะลึงครู่หนึ่ง เอื้อมมือออกและแตะศีรษะของหลิวเสี่ยวหนิง
“เราจะไปไหนกันคะ?” หลิวเสี่ยวหนิงมองขึ้นไปที่จินจิ่นหรานด้วยแก้มแดงระเรื่อ
จินจิ่นหรานก้มศีรษะลงและพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นว่าหลิวเสี่ยวหนิงทำปากมุ่ยและเดินเข้ามาราวกับหวังว่าจะได้จูบ
เมื่อเห็นสิ่งนี้จินจิ่นหรานก็เอื้อมมือออกไปและบีบแก้มขอหลิวเสี่ยวหนิง: “คุณดื่มมาเหรอ?”
หลิวเสี่ยวหนิงลืมตาและตอบอย่างคลุมเครือว่า “ก็ฉันอยากออกไปกับคุณเร็วๆนี่”
น้ำเสียงของเธอดูนุ่มนวลและน่าฟัง
“มันก็แค่แกล้งทำเป็นเมานี่ แต่คุณต้องดื่มจริงๆด้วย”
เมื่อเห็นสิ่งนี้จินจิ่นหรานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเคยได้ยินผู้จัดการของหลิวเสี่ยวหนิงพูดก่อนหน้านี้ว่าสกิลการดื่มแอลกอฮอล์ของหลิวเสี่ยวหนิงนั้นแย่มาก
อีกอย่างเธอออกมาเร็วแบบนี้ เกรงว่าเธอกำลังดื่มตอนท้องว่าง
เมื่อมองไปที่หลิวเสี่ยวหนิงอย่างกังวล จินจิ่นหรานต้องการพาเธอกลับไปทำให้มีสติ แต่หลิวสี่ยวหนิงส่ายหัวและพูดกับจินจิ่นหราน
“ฉันอยากกินอาหารที่ขายตามแผงขายอาหาร อาหารที่งานเลี้ยงปิดกล้องไม่อร่อยเลย”
จินจิ่นหรานพยักหน้าและต้องการซื้อยาแก้เมาค้างเพื่อให้หลิวเสี่ยวหนิง แต่หลิวเสี่ยวหนิงก็ปฏิเสธอย่างไม่พอใจ
“ฉันไม่ได้เมา ฉันมีสติดี แค่ไวน์ไม่กี่แก้ว ไม่เป็นอะไรหรอก”
แม้ว่าหลิวเสี่ยวหนิงจะพูดแบบนี้ แต่จินจิ่นหรานไม่เชื่อและขับรถตรงไปที่บ้านพักของเขา
แน่นอนว่าอาการของหลิวเสี่ยวหนิง ถ้าไม่อยู่ตามบนถนนคงไม่ค่อยดีนัก เธอพิงเวียนหัวจึงพิงคนขับ ปากก็ฮัมอะไรบางอย่าง
เธอหันศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่างและถามด้วยความสงสัย “นี่แผงขายอาหารอะไร?”
ไม่คาดคิดว่าหลิวเสี่ยวหนิงจะเมามากขนาดนี้ จินจิ่นหรานรีบพาเธอไปที่บ้านพักของเขาหลิวเสี่ยวหนิงก็เริ่มทำตัวเหมือนเด็กนิสัยเสียนั่งบนที่นั่งของเขาและเอื้อมมือไปหาจินจิ่นหราน
“กอด กอด” หลิวเสี่ยวหนิงพูด
จินจิ่นหรานจับหลิวเสี่ยวหนิงขึ้นมาและมองไปที่บ้านข้างหน้าเขา หลิวเสี่ยวหนิงเอียงศีรษะ “แผงขายอาหารนี้สวยงามมาก คุณไปเจอมันที่ไหนเหรอ?”
จินจิ่นหรานมองไปที่หลิวเสี่ยวหนิงอย่างช่วยไม่ได้: “นี่คือบ้านของผม”
หลิวเสี่ยวหนิงมองไปที่จินจิ่นหรานด้วยความประหลาดใจ: “ครอบครัวของคุณเปิดบริษัทไม่ใช่เหรอ เปิดแผงขายอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่?”
สิ่งที่หลิวเสี่ยวหนิงพูดถึงนั้นค่อนข้างน่าขำขัน จินจิ่นหรานทำได้เพียงตอบสนองต่อสิ่งที่เธอพูด
หลิวเสี่ยวหนิงอยู่บนโซฟา เมื่อจินจิ่นหรานกำลังมองหายาแก้เมาค้างที่บ้าน หลิวเสี่ยวหนิงก็นั่งอยู่บนโซฟาแล้ว กำลังคิดอย่างจริงจังว่าจะกินอะไรในแผงขายอาหารนี้
“พ่อค้า ฉันอยากกินปลาย่าง” หลิวเสี่ยวหนิงพูดกับจินจิ่นหราน
จินจิ่นหรานถือแก้วน้ำและยาแก้เมาค้างเดินไปหาหลิวเสี่ยวหนิงและพยักหน้า: “เอาล่ะ คุณกินยาก่อน อีกสักพักเราจะกินปลาย่างกิน”
อย่างไรก็ตามหลิวเสี่ยวหนิงก็ผลักมือของจินจิ่นหรานออกและส่ายหัว: “ฉันมาที่นี่เพื่อกินปลาย่างไม่ใช่เพื่อกินยา”
“ที่รัก คุณเมาอยู่นิดหน่อยนะ” จินจิ่นหรานพูดเบาๆ “เชื่อฟัง กินยาแก้เมาค้างแล้วพักผ่อนนะคะ”
“ฉันไม่เมา” หลิวเสี่ยวหนิงเม้มปากอย่างไม่พอใจ เอนศีรษะไปข้างหน้าและเข้าใกล้จินจิ่นหรานเล็กน้อย “จิน จิ่นหราน”
“แล้วคุณจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้เมา” จินจิ่นหรานกล่าว
เดิมทีเขาต้องการหลอกล่อหลิวเสี่ยวหนิงให้กินยาแก้เมาค้าง ผลกลับกลายเป็นว่าไม่อยากให้เธอโน้มตัวไปข้างหน้าสองสามนาที แล้วเธอก็ได้ริเริ่มที่จะจูบริมฝีปากของจินจิ่นหราน