My Vampire System – ระบบแวมไพร์พลิกชะตา - บทที่ 780

(ระบบแวมไพร์พลิกชะตา) – บทที่ 780

ลงไปในดาวเคราะห์ชั้นใน ที่ซึ่งท้องฟ้าถูกสร้างขึ้นจากคริสตัลที่ทำให้สถานที่นั้นสว่างไสวด้วยเฉดสีฟ้าเล็กน้อย ชายผมแดงพา Quinn ไปที่ถ้ำเล็กๆ ข้างๆ น้ำตกอย่างปลอดภัย

ควินน์ถูกวางบนเตียงที่มีใบไม้ขนาดใหญ่โดยที่ยังไม่รู้สึกตัว และสำหรับชายผมแดงนั้น เขาสงสัยว่าจะทำอย่างไร สถานที่ค่อนข้างโล่ง แต่ชายคนนี้พยายามทำให้ดีที่สุดในสถานการณ์ของเขา

ปัญหาคือเขาตรงกันข้ามกับช่างซ่อมบำรุง

มีพรมและโต๊ะที่ทำจากหนังสัตว์และกระดูกสัตว์ อย่างไรก็ตาม ไม่มีร่องรอยของเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ใช้อยู่ และตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะสร้างอะไรในลักษณะนี้ได้อย่างไร

อาศัยเทคโนโลยีที่คนอื่นทำมานานเกินไป เขาโชคดีที่รู้วิธีทำอาหาร

“อืม สงสัยคงต้องรอให้เขาตื่นก่อน” ชายคนนั้นพูดพร้อมกับมองที่ควินน์

เขาทำกิจวัตรประจำวันของเขาต่อไป ตั้งแต่เขาติดอยู่ที่นี่โดยไม่มีทางกลับมาที่ผิวน้ำ เขาก็ทำแบบเดิมทุกวัน เขาวางอาวุธไว้บนหลังของเขาบนพื้นและคว้ากริชเล็ก ๆ วางไว้บนโต๊ะ

เมื่อมองใกล้ ๆ กริชนั้นเป็นเพียงฟันของสัตว์ร้าย แต่การลากเส้น ตอนนี้เขาได้เพิ่มอันที่เจ็ดเข้าไปแล้ว

“วันที่เจ็ด อืม หน้าตาและท่าทางของฉัน บางคนอาจคิดว่าฉันอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว” เขาหัวเราะและพูดกับตัวเองเสียงดัง

ความเหงาส่งผลกระทบกับเขา และการพูดออกมาดังๆ มักจะทำให้เขารู้สึกเหงาน้อยลง ก้อนหินหนาขนาดใหญ่ที่ทำจากวัสดุคริสตัลเดียวกันที่ด้านนอกของดาวเคราะห์อยู่ภายในถ้ำตรงมุมด้านหลังสุด คว้ามันให้กว้างราวกับว่าเขากำลังกอดมันอยู่ ชายคนนั้นจึงใช้กำลังทั้งหมดของเขายกมันขึ้น

หลังจากวางลงบนหลังแล้ว เขาก็เริ่มทำท่าสควอท

“คราวนี้ไปกันเถอะ สามสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ บางทีสักวันหนึ่งฉันจะสามารถทำสิ่งนี้ได้โดยไม่ต้องช่วยอะไรเลย”

เขายังคงทำ squats ขณะที่เหงื่อหยดลงบนใบหน้าของเขาตกลงบนพื้น เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนที่จะโจมตีในหัวของเขา และเมื่อเขาทำสำเร็จ จู่ๆ ก้อนหินก็ดูเหมือนไร้น้ำหนักในขณะที่เขายกมันขึ้นอย่างง่ายดายแล้ววางลงบนพื้น

‘เด็กชายยังไม่ตื่น ฉันคิดว่าฉันสามารถฝึกมากกว่านี้’

ต่อมา ก้อนหินถูกโยนขึ้นไปในอากาศเล็กน้อย และเขาก็รีบลงไปอยู่ในตำแหน่งวิดพื้น หินตกลงบนหลังของเขา แต่เขาไม่สะดุ้งเมื่อตกลงมา ไม่ส่งผลกระทบต่อชายคนนั้นเลย

‘อีกสามสิบนาทีน่าจะดี’

และในไม่ช้า เขาก็เริ่มวิดพื้นมาราธอนเช่นกัน และเมื่อทำเสร็จแล้ว หินหนักๆ ก็ดูเหมือนเบาราวกับขนนกเมื่อเขาถอดมันออกจากตัวเขา เขาเช็ด

เหงื่อออกจากใบหน้าและมองที่ควินน์อีกครั้ง

“มาเร็ว!’ เขาตะโกน “คุณจะไม่ตื่นจริงๆเหรอ!”

ความสิ้นหวังกำลังมาถึงเขา เมื่อเขาลงมาที่นี่ เขาไม่รู้ว่าอุปกรณ์สื่อสารจะถูกขัดจังหวะ เขาคิดว่าถ้ามีสัตว์ร้ายอยู่บนผิวน้ำ แน่นอนว่ามีทางขึ้นไป แต่เขาไม่เคยพบมัน

เขาได้พยายามจับสัตว์มีปีกตัวหนึ่ง และบังคับมันให้เข้าไปในรอยแยกด้านบน แต่นั่นพิสูจน์ได้ยากกว่าที่เขาคิด เนื่องจากพวกมันดื้อรั้น และไม่ว่าเขาจะทำอะไร พวกมันก็จะไม่ยอมฟัง ในที่สุดเขาก็พยายามทำให้ดีที่สุดจากสถานการณ์ที่เลวร้าย ในที่สุดก็มีคนมาหาเขาใช่ไหม?

สิ่งที่เขาไม่รู้คือมนุษย์จะโหยหาการติดต่ออย่างรวดเร็วเพียงใด มีหลายครั้งที่เขาหายไปหลายสัปดาห์โดยไม่ได้เจอใครเลย แต่นั่นคือตอนที่เขามีรายการทีวีและอินเทอร์เน็ตเพื่อสื่อสารกับผู้คน

ไม่มีอะไรจะทำเลยนอกจากการล่า เขาก็บ้าไปแล้ว เขาไม่ใช่พระภิกษุ อย่างไรก็ตาม เขามีระเบียบวินัยและฝึกฝนอย่างต่อเนื่องทุกวัน โดยหวังว่าจะปรับปรุงร่างกายของเขา

ผิดหวังที่คนเดียวที่เขาพบเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนอนอยู่ที่นั่น เขาจึงตัดสินใจไปหาควินน์และดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาไม่มีบาดแผลตามร่างกายซึ่งน่าทึ่งมาก เขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน คิดว่าเขาตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น แต่ทำไมเขาถึงไม่ตื่นล่ะ?

‘บางทีปัญหาอาจอยู่ที่อื่น’ เขาคิดว่า.

เมื่อเขาเอื้อมมือไปสัมผัสควินน์ ภาพของสัตว์ประหลาดที่ปกป้องเขาผุดขึ้นมาในหัวของเขา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจคว้าดาบต่อสู้ของเขาจากผนังแล้วติดมันไว้กับหลังเปล่าของเขาด้วยสายรัด

อาวุธค่อนข้างหนาสำหรับดวลเบลดและหนาประมาณแปดนิ้ว แต่ละส่วนจะถูกแบ่งและมีฟันซี่เล็กที่ทำหน้าที่เป็นใบมีดคม ส่วนเหล่านี้ดำเนินต่อไปจนถึงด้านบนสุดซึ่งเป็นขอบแบน

เมื่อสัมผัสควินน์ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และตอนนี้เขารู้สึกปลอดภัยและเริ่มหลับตาลง

‘ตอนนี้ที่ไม่คาดคิด. ไม่น่าแปลกใจที่เขาออกไปนับ เด็กคนนี้ Qi ปฏิบัติตามหมดลง เขาต้องเกินขอบเขตของเขา ถ้าเขาสู้ต่อไปและใช้ตัวเองแบบนั้น มันอาจเป็นอันตรายได้มาก มันคงจะเริ่มกินพลังงานในชีวิตจริงของเขาแล้ว

‘ประเด็นคือ วิธีเดียวที่ Qi ของใครบางคนจะหมดฤทธิ์เช่นนี้หากพวกเขารู้วิธีใช้มัน’ จากนั้นชายคนนั้นก็มองหน้าของควินน์ เขาดูเด็กเกินไป

‘ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ ที่ได้พบคนอายุเท่านี้ที่รู้วิธีใช้ Qi ฉันไม่รู้จักเขาใช่ไหม ฉันแก่แล้วจริง ๆ เหรอ จนตอนนี้ฉันจำคนที่ฉันเคยเจอไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ…’

ถึงอย่างนั้น เขารู้ดีว่าควินน์เป็นเช่นไรในปัจจุบัน หากยังไม่ได้ดำเนินการใดๆ จะใช้เวลาสักครู่จนกว่า Qi ตามธรรมชาติของเขาจะได้รับการฟื้นฟู

‘เอาล่ะ มาแบ่งปันเรื่องของฉันกันสักหน่อย’ การส่ง Qi ที่ชนะของเขาไปยัง Quinn เขารู้สึกได้ว่ามันผ่านร่างกายของเขาค่อนข้างง่าย

ชายคนนี้ไม่ได้ใช้พลังชีวิต เขาแค่ใช้สิ่งที่ร่างกายของเขาสร้างขึ้นเองตามธรรมชาติ แม้ว่าเขาจะอยากคุยกับใครซักคน แต่เขาไม่อยากคุยกับคนเหล่านั้นอย่างหมดท่าว่าจะยอมสละชีวิตของตัวเอง

เขายังคงส่ง Qi ต่อไป และตอนนี้ก็มีเหงื่อไหลลงมาบนใบหน้าของเขาเล็กน้อย

‘คนนี้ต้องการ Qi มากแค่ไหน ฉันไม่ใช่น้ำพุ’

สิ่งที่น่าประหลาดใจมากกว่าสำหรับเขาก็คือความจริงที่ว่า Qi ในร่างกายของเขายังไม่ถึงขีดจำกัด จากนั้น ดวงตาของควินน์ก็เริ่มกะพริบช้าๆ

เขาสามารถมองเห็นถ้ำรอบๆ ตัวเขาและรู้สึกอบอุ่นภายในใจ เขาเริ่มมีกำลังใจขึ้น เมื่อมองไปที่มือที่วางอยู่บนหน้าอกของเขา เขาสามารถบอกได้ว่ากำลังส่ง Qi มาจากชายคนนั้น

คนที่ทำสิ่งนี้จะไม่ต้องการที่จะทำร้ายเขา

“ขอบคุณ…คุณ” ควินน์พูดเบาๆ

คำพูดง่ายๆ เหล่านั้นทำเอาชายคนนี้น้ำตาซึม

“ยินดีต้อนรับลูก ชื่อคริส ฉันคิดว่าฉันกับนายอาจจะอยู่ที่นี่ซักพัก ยินดีที่ได้รู้จักกัน”

ในตอนนี้ Quinn ไม่ได้กังวลว่าเหตุใดชายผู้นี้จึงรู้จัก Qi หรือว่าเขาเป็นใคร ถ้าเขาต้องการ ชายผู้นี้สามารถฆ่าเขาได้ในขณะที่ควินน์หมดสติ แต่แล้ว ความทรงจำบางอย่างก็เข้ามาในหัวของเขา ในอดีต มีอีกคนหนึ่งที่พยายามให้พลังปราณแก่ควินน์ และมันก็จบลงด้วยผลลัพธ์ที่เลวร้าย

ในขณะนั้น คริสเริ่มสัมผัสถึงพลังภายในของ Quinn อื่นนอกเหนือจาก Qi พลังงานสีแดงแปลก ๆ หมุนวนไปรอบ ๆ และกำลังมุ่งตรงไปหาเขา มันถึงแขนของเขาและเริ่มเข้าสู่ร่างกายของเขา คริสดึงแขนออกจากควินน์ทันที เขาสามารถบอกได้ว่าพลังงานจากต่างประเทศกำลังพยายามเข้ายึดครอง

“เลขที่!” ควินน์ตะโกนเมื่อรู้ว่าเขาอาจทำอะไรกับผู้ช่วยชีวิตของเขาเป็นครั้งที่สอง

‘เขากำลังจะเปลี่ยนไปเหมือนกับที่เกิดกับลีโอหรือเปล่า’