ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2120 เราจะตัดหัวเจ้า！
บทที่ 2120 เราจะตัดหัวเจ้า！
ภายในราชวงค์ต้าเซี่ยที่หลอกลวง ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมองของจ้าวอู่เจียง
น้ำยาพันธุกรรม กู่? ความฝันก่อนตาย? และอื่น ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนมาอีกครั้ง
A1 จ้าวอู่เจียง ผลักดันการทำลายล้างสิ่งมีชีวิต เพื่อค้นหาสิ่งที่ขาดหายไปลำดับที่สิบ และเพื่อสร้างดาวปราณมรณะเพื่อดูดซับมาเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง
ในดาวปราณมรณะบรรจุพลังของซากอารยธรรมจากยุคต่าง ๆ ของดวงดาว
พลังจากซากอารยธรรมสามารถตกตะกอนอยู่บนร่างเพื่อเป็นเกราะคุ้มกายและอาวุธให้กับตนเอง นี่คือการสืบทอด ไฟแห่งอารยธรรมที่ไม่ดับของสรรพชีวิตนับไม่ถ้วนตลอดกาลนานที่ผ่านมา!
เมื่อไฟแห่งอารยธรรมเหล่านี้สืบทอดมาอยู่บนร่างกาย เขาก็ไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง!
เหมือนกับจางมู่โจว…
เหตุผลที่จางมู่โจวแข็งแกร่งขนาดนั้น เป็นเพราะจางมู่โจวแบกรับไฟแห่งอารยธรรมมากมายที่เขาค้นหามาตั้งแต่ยุคสมัยที่สองจนถึงยุคสมัยที่แปด
ประกายไฟสามารถลุกลามเป็นไฟป่า ไฟของสรรพชีวิตสามารถเผาผลาญสวรรค์!
ตอนนี้ไฟแห่งอารยธรรมบนตัวจ้าวอู่เจียง แม้จะยังไม่กว้างใหญ่ไพศาล แต่ก็เริ่มมีรูปร่างแล้ว
เขาตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ นั่งตัวตรงบนเตียง
จิ้งเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน มองเขาด้วยความสงสัย
เขาก็มองดูจิ้งเอ๋อร์เช่นกัน
แม้ว่าตอนนี้เขาจะสมบูรณ์และตื่นรู้แล้ว แต่จิ้งเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้าในความรู้สึกของเขา ยังคงเป็นจิ้งเอ๋อร์ที่แท้จริง
จิ้งเอ๋อร์ได้ตายไปแล้วในยุคโบราณกาล สามจิต เจ็ดวิญญาณกระจัดกระจายไปนานแล้ว สิ่งที่จ้าวอู่เจียงผู้ใจดีรวบรวมได้ในที่สุด ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากภาพลวงตาที่เทพมรรคามอบให้เขา ทำให้เขาเข้าใจผิดว่าวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์ยังสมบูรณ์ เพียงแต่ถูกทำให้แตกกระจายเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
และเทพมรรคาเอง ได้ยึดเอาวิญญาณหลักหนึ่งดวงของจิ้งเอ๋อร์ไปนานแล้ว!
ดังนั้นไม่ว่าจ้าวอู่เจียงผู้ใจดีจะพยายามแค่ไหนในภายหลัง ก็ไม่มีทางรวบรวมสามจิต เจ็ดวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์ให้ครบได้เลย
เทพมรรคารอคอยวันนี้มานาน ใช้หลี่ฉวนจวินปลอมทั้งสี่คนมาหลอกจ้าวอู่เจียงผู้ใจดี คำพูดที่พูดออกมาดูเหมือนจะแตกต่างกัน แต่แท้จริงแล้วมีแก่นเดียวกัน ล้วนบอกจ้าวอู่เจียงผู้ใจดีว่า…เจ้าได้หลงทางอยู่ในความฝันเสียแล้ว!
ในวินาทีที่จ้าวอู่เจียงผู้ใจดีเชื่อ ไม่ว่าจะเชื่อคำพูดแบบไหนของทั้งสี่คน ก็จะถูกดึงเข้าสู่ความฝัน เริ่มหลงทาง
หนึ่งชั้น อีกหนึ่งชั้น และอีกหนึ่งชั้น จ้าวอู่เจียงผู้ใจดีแยกแยะความจริงเท็จส่วนใหญ่อาศัยความจริงของจิ้งเอ๋อร์จนถึงชั้นสุดท้าย เมื่อวิญญาณหลักของจิ้งเอ๋อร์ที่ตามหามาตลอดปรากฏขึ้น จ้าวอู่เจียงผู้ใจดีจะยังแยกแยะความจริงเท็จได้หรือไม่? ยังอยากแยกแยะความจริงเท็จหรือไม่?
แม้ว่าตอนนี้จ้าวอู่เจียงสามดวงจิตกลับมารวมเป็นหนึ่ง สมบูรณ์แล้วนานแล้ว ความโหดเหี้ยมเย็นชา ความเด็ดขาดและแน่วแน่ได้กลับคืนสู่บุคลิกของเขาอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงมีความสละสลวยใจไม่อยากจะแยกแยะความจริงกับความลวงนี้เลย
เขาอยากมองดูจิ้งเอ๋อร์ให้ดีอีกครั้ง
จิ้งเอ๋อร์ทำปากยื่นมองเขาด้วยความสงสัย ทั้งสองสบตากันนาน จิ้งเอ๋อร์สังเกตเห็นความผิดปกติของจ้าวอู่เจียงในช่วงนี้มานานแล้ว นางถามว่า
“ฝันร้ายหรือ?”
จ้าวอู่เจียงพยักหน้า แววตาลึกล้ำ มีความอาลัยอาวรณ์บ้าง เขาหายใจเข้าลึก ๆ แสดงรอยยิ้มขมขื่น
“จิ้งเอ๋อร์ เธอรู้หรือไม่ว่าตอนที่ข้าหลับไปก่อนหน้านี้ ข้าฝันถึงอะไรบ้าง?”
จิ้งเอ๋อร์เอาใบหน้าสวยเข้ามาใกล้
“ฝันถึงอะไรกัน?”
จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ เล่าถึง “ความฝัน” ของตัวเอง ความกังวลของเทพเจ้าที่อยู่เหนือศีรษะสามศอกต้าเซี่ยถูกศัตรูโจมตีจากทั้งสี่ทิศ จนกระทั่งสงครามปะทุขึ้น ดินแดนทางตะวันออกแตกพ่ายก่อน
จากนั้นหนี่ผูซาและ “เทพเจ้า” อื่น ๆ ตื่นขึ้น เขา จ้าวอู่เจียง ต้องจบชีวิตลง
จากนั้นเขาก็ตื่นขึ้นมาในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ที่ไม่คุ้นเคย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นั่น ทั้งดินแดนลับเต๋อเหลียน ราชวงศ์เซียนต้าโจว การถูกกระจกทองสัมฤทธิ์เซวียนหยวนดูดกลืนกลับไปยังยุคบรรพกาล กลายเป็นเทพปีศาจ จนกระทั่งถึงค่ำคืนที่หิมะโปรยปรายซึ่งคนรักของเขาอย่างเซวียนหยวนจิ้งต้องตายจากไป…
และหลังจากนั้น เขาก็ได้ส่งต่อเหล่าสรรพชีวิตข้ามพ้นวิกฤต ส่วนตัวเองกลับไม่ได้ขึ้นเรือ ต้องไปยังอาณาเขตพันดาราและเผชิญกับเรื่องราวที่เลื่อนลอยสับสนมากมาย…
สุดท้าย เขาตื่นขึ้นมาจากเสียงเรียกของจิ้งเอ๋อร์
จิ้งเอ๋อร์ฟังเขาเล่าจนจบอย่างเงียบ ๆ แล้วใช้ข้อศอกกระแทกเขาแรง ๆ หนึ่งที พร้อมหัวเราะเบา ๆ
“ฝันเยอะเสียจริงนะ ในฝันน่ะ เจ้าได้เจอผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ได้เอ่ยถึงด้วยใช่ไหมล่ะ?”
จ้าวอู่เจียงยิ้มนิดหน่อย มองด้วยแววตาอ่อนโยน
“ข้าจะพาเจ้าไปนะ พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ…”
“เอ๊ะ จ้ายังไม่ตอบข้าเลยนะ” จิ้งเอ๋อร์ทำท่าทางน่ารักซุกซน ในดวงตาอันใสราวน้ำใสนั้นมีหมอกน้ำลอยขึ้นมา เธอยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ลู่เสี่ยวจิ่นซูอวิ๋นเหยา แม่นางเหล่านี้ ทำไมเจ้าถึงไม่พูดถึงล่ะ?”
จ้าวอู่เจียงมองดูจิ้งเอ๋อร์อย่างงุนงง แล้วคว้ามือของจิ้งเอ๋อร์ไว้แน่น
“ข้าเองก็ฝันเห็นเหมือนกัน…” จิ้งเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก ยิ้มอย่างเบิกบาน
“หลังจากที่ข้าตื่นขึ้น ข้าก็กลับมาที่นี่…
“ข้ายังจำทุกอย่างในฝันได้ จนกระทั่งวันที่ข้าตายลงท่ามกลางพายุหิมะนั้น…”
“ตอนนี้เจ้ามาบอกเล่าความฝันที่เหมือนกันให้ข้าฟัง มันยิ่งทำให้ข้าแน่ใจในความสงสัยของข้า…”
“นี่คือความฝัน! ความฝันเป็นของปลอม แต่เจ้าคือเรื่องจริง ความรักคือเรื่องจริง…”
“ข้าเองก็ไม่อยากจะบอกลาเจ้าไปเลย เพียงแต่ข้าถูกลิขิตไว้แล้วว่าไม่อาจไปจากที่นี่ได้”
“ฝันนี้เริ่มขึ้นเพราะข้า ก็ควรจะดับสลายไปเพราะข้าเช่นกัน”
ฝันนี้เริ่มขึ้นเพราะนาง และเป็นขีดจำกัดสุดท้ายที่เทพมรรคาใช้เพื่อพันธนาการจ้าวอู่เจียงเอาไว้ หากฝันสลาย… นางจะต้องสิ้นชีพ
“ข้าต้องพาเจ้าไปให้ได้….” จ้าวอู่เจียงกำมือของจิ้งเอ๋อร์แน่น มั่นคงยิ่งนัก หยาดน้ำตาเม็ดโตเท่าเมล็ดถั่วไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้
“คนโง่…” จิ้งเอ๋อร์เช็ดน้ำตาให้จ้าวอู่เจียงยิ้มกว้าง เต็มไปด้วยความเอ็นดูและเจ็บปวด
“เจ้ายังจำได้ไหมว่าในฝันนั้น ข้าเคยพูดอะไรกับเจ้าไว้บ้าง?”
“ไม่ว่าเมื่อใด…ไม่ว่าที่ไหน… ข้าเซวียนหยวนจิ้ง จะรักเจ้า จ้าวอู่เจียง ตลอดไป…”
ดวงวิญญาณหลักของจิ้งเอ๋อร์ยิ้มพร้อมกับน้ำตา กำลังค่อย ๆ สลายไป เธอทันใดนั้นก็แผ่อำนาจอันน่าเกรงขามและบารมี กลับมาเป็นฮ่องเต้หญิงผู้ครองแผ่นดินอีกครั้ง
“บุรุษของข้า ใครก็กักขังไม่ได้!”
“เทพมรรคา! ข้า…จะตัดหัวเจ้า!”