ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2084 มุ่งเป้ามาที่เขา

จ้าวอู่เจียงกับเสี่ยวหงพุ่งเข้าไปข้างในอาคาร

ภายในอาคารรูปทรงพีระมิดสามเหลี่ยมแห่งนี้ไม่มีอะไรเลย นอกจากกระจกที่รูปร่างแปลกประหลาดนับไม่ถ้วนรอบทิศทาง ซึ่งสะท้อนเงาร่างของเขาซ้อนทับกันไปมา

ที่ปลายสุดของอาคาร จ้าวอู่เจียงเห็นเงาร่างของชายชราเจ็ดคนที่มีสีหน้าท่าทางแตกต่างกันออกไป

ในบรรดาชายชราทั้งเจ็ดคน จ้าวอู่เจียงเคยเจอแค่สองคนเท่านั้น คือเซวียนหยวนซวิ่นกับเฟิงฉางอี้…

ส่วนอีกห้าคนที่เหลือ จ้าวอู่เจียงไม่มีความทรงจำเลย แต่การที่สามารถมาพร้อมกับเซวียนหยวนซวิ่นและเฟิงฉางอี้ได้ พวกเขาต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับแถวหน้าแน่นอน

“ฉันขอแนะนำหน่อยแล้วกัน…” เเซวียนหยวนเฉียนสะบัดมือวูบหนึ่ง กระจกประหลาดรอบตัวก็หายไป เปลี่ยนฉากกลายเป็นลานบ้านเล็ก ๆ แทน

ชายชราทั้งเจ็ดนั่งล้อมวงอยู่ที่โต๊ะกลม ซึ่งบนโต๊ะนั้นมีพิกัดดวงดาวฉายจำลองขึ้นมา

“ตาแก่สองคนอย่างเซวียนหยวนซวิ่นกับเฟิงฉางอี้ ฉันคงไม่ต้องแนะนำแล้วล่ะ นายเคยเจอพวกเขาแล้ว….”

“แล้วก็ฉันด้วย ไม่ต้องแนะนำเหมือนกัน…” อีกร่างหนึ่งโผล่พรวดขึ้นมาที่หน้าโต๊ะกลมอย่างกะทันหัน เขาเป็นชายชราผมขาวโพลนแต่ใบหน้ากลับดูวัยรุ่นอย่างน่าประหลาด เขาหยิบแหวนหญ้าบนมือขึ้นมาลูบพลางหัวเราะแล้วพูดว่า

“จ้าวอู่เจียง จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสิ่งที่พวกเขากำลังจะพูดในวันนี้มันจะเป็นเรื่องจริงรึเปล่า…นายต้องลองเอาไปคิดดูให้ดี ๆ เองนะ…”

คนที่มาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นจูกัดเซี่ยวไป๋นั่นเอง เพียงแต่เมื่อเทียบกับตอนที่จ้าวอู่เจียงเพิ่งเจอไปไม่นานนี้ ตอนนี้ผมของจูกัดเซี่ยวไป๋กลายเป็นสีเงินขาวไปหมดแล้ว บางทีเขาอาจจะถึงคราวที่อายุขัยจะสิ้นสุดลงจริง ๆ จนไม่สามารถกดทับกลิ่นอายความตายในร่างกายเอาไว้ได้อีกต่อไป

เซวียนหยวนเฉียนเหลือบมองจูกัดเซี่ยวไป๋แวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า

“เรียงตามลำดับนะ จากทางซ้ายมือของฉัน เฉินหัว ประมุขแห่งสำนักงานปราบปีศาจเทพสายฟ้าห้าทิศ กงจิ้ง ผู้นำสูงสุดแห่งสำนักงานน้ำ หมี่เทียนหยาง ผู้นำตระกูลร่วมของทั้งแปดตระกูลในสายเลือดเทพเพลิงจู้หรง และผู้พิทักษ์ที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหลของสายเลือดจู๋จิ่วหยิน จู๋คงและจู๋เฉิน”

“แล้วก็ยังมีพวกคนเก่าคนแก่อีกหลายคน แต่บังเอิญวันนี้ไม่ได้มา…”

“จ้าวอู่เจียง พวกเราไม่เคยมีเจตนาร้ายกับนายเลย” เซวียนหยวนซวิ่นขมวดคิ้วแล้วพูดโพล่งออกมาตรง ๆ ว่า

“ท่าทีเย็นชาของนายมันมีมาตั้งแต่เริ่มออกเดินทาง และไม่เคยจางหายไปเลยนะ มันไม่ควรเป็นแบบนี้!”

“ต่อให้นายจะระแวงพวกเรา แต่นายก็ไม่น่าจะระแวงจูกัดเซี่ยวไป๋ด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“เฮ้อ พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ?” จูกัดเซี่ยวไป๋ส่ายหน้าพลางมองไปที่จ้าวอู่เจียง

“จ้าวอู่เจียง นายต้องระแวงทุกคนเอาไว้! จำใส่ใจไว้ซะ!”

“นั่งเถอะ” เซวียนหยวนเฉียนผายมือให้จ้าวอู่เจียงแล้วก็นั่งลงเอง ที่ด้านหลังของเขาเดิมทีไม่มีเก้าอี้ แต่พอเขานั่งลง เก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งก็จำลองขึ้นมากลางอากาศ

จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงเล็กน้อย คนทั้งเก้าคนที่อยู่ตรงหน้าล้วนมีพลังเหนือกว่าเขาทั้งนั้น ถ้าไม่ผิดคาด ทุกคนคงเป็นยอดฝีมือระดับขอบเขตดาราใหญ่ที่มีผลแห่งมรรคาสองหรือสามลูก และเป็นกลุ่มคนที่แข็งแกร่งที่สุดของมรรคาตะวันออกในตอนนี้

เขานั่งลงตามมารยาท พลันมีต้นอ่อนงอกออกมาจากดินเบื้องล่าง และเติบโตเป็นพุ่มดอกไม้ในชั่วพริบตาเพื่อรองรับตัวเขาไว้

“พวกคุณพูดมาได้เลย” น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

คนทั้งสิบคนที่อยู่ในที่นี้ไม่มีใครโง่ มีคำพูดตั้งมากมายที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถาม

“งั้นก็ได้…” เซวียนหยวนเฉียนพยักหน้า

“เข้ามาเถอะ…”

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว ยังมีคนอื่นอีกเหรอ?

ภายในลานบ้าน พื้นที่จุดหนึ่งถูกกรีดแยกออกจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนผลักมิติให้เปิดออกแล้วก้าวเข้ามา

ชั่วขณะถัดมา ร่างสองร่างเดินทางจากมิติอีกแห่งมาถึงที่นี่

พอจ้าวอู่เจียงเห็นคนที่มาถึง รังสีฆ่าฟันก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

แขกผู้มาใหม่ทั้งสองคน คนหนึ่งรูปร่างกำยำล่ำสัน ที่เอวเหน็บมีดฆ่าหมูเอาไว้ ส่วนอีกคนมีทรวดทรงอ้อนแอ้นสวมชุดคลุมสีแดง

สองคนนี้คือชายกำยำถือมีดชำแหละหมูและหงหลวน หนึ่งในตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดเหตุการณ์พลิกผันในตอนนั้น

“ผู้น้อยหลินสุ่ยเซิง…” ชายกำยำถือมีดชำแหละหมู พอเห็นจ้าวอู่เจียงก็รีบก้มหัวลงทันทีพร้อมกับประสานมือคารวะ

“ผู้น้อย…” หงหลวนสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของจ้าวอู่เจียง ถึงแม้จะมีผู้อาวุโสหลายคนอยู่ในที่นี้ แต่เธอก็กลัวว่าจ้าวอู่เจียงจะลงมือขึ้นมาจริง ๆ เธอจึงก้มหัวลงเช่นกัน

“หงหลวน… ขอคารวะท่านจ้าวอู่เจียง”

สีหน้าของจ้าวอู่เจียงมืดมนลงถึงขีดสุด ที่แท้เหตุการณ์พลิกผันในปีนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด แต่มันคือการวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าอย่างยาวนาน ทุกอย่างมันพุ่งเป้ามาที่เขาโดยเฉพาะ

แต่ทำไม?

ทำไมถึงต้องมุ่งเป้ามาที่เขา?