บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ - บทที่ 1311 เปลี่ยนราชวงศ์และรัชศก

บทที่ 1311 เปลี่ยนราชวงศ์และรัชศก

ฉินเฟิงไม่ปรานีอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาได้ตระหนักถึงความเป็นจริง หากไม่โค่นล้มฮ่องเต้ต้าเหลียง สงครามก็จะดำเนินต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด

ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนถัดมา ฉินเฟิงมุ่งมั่นทำสิ่งเดียวคือ นั่นคือกำจัดศัตรูทั้งหมดภายในดินแดน

ผู้ที่ยอมจำนน จะถูกจับกุมคุมขังทั้งหมด ส่วนผู้ที่ดื้อรั้นต่อต้าน ก็จะถูกกำจัดอย่างไร้ความปรานี

หลังจากจัดการภัยแฝงภายในดินแดนเสร็จสิ้น ฉินเฟิงก็เริ่มฟื้นฟูความเป็นอยู่ของประชาชนที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม

ประชาชนที่อพยพออกไปต่างกลับคืนสู่บ้านเกิดของตนเอง

เพื่อให้ประชาชนกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติโดยเร็ว ฉินเฟิงจึงส่งขุนนางและทหารจำนวนมากไปช่วยประชาชนสร้างบ้านเรือนใหม่ รวมถึงให้ความช่วยเหลือด้านเสบียงอาหารโดยตรง

ภายใต้การทุ่มเทอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของฉินเฟิง ความเป็นอยู่ของประชาชนในชายแดนเหนือที่ได้รับความเสียหาย ก็ฟื้นตัวกลับมาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

ในทางกลับกัน ฝั่งต้าเหลียงกลับอยู่ในสภาพย่ำแย่

ข่าวการสิ้นชีพของจ้าวอวี้หลงได้แพร่ไปถึงเมืองหลวงแล้ว จ้าวหลีผู้เป็นบิดาต้องส่งบุตรชายไปก่อน ย่อมเสียใจจนล้มป่วยอยู่บ้าน ไม่เข้าร่วมประชุมราชสำนักอีก

เพราะขาดการสนับสนุนจากจ้าวหลี สถานการณ์ของฮ่องเต้ต้าเหลียงจึงตกอยู่ในภาวะถูกล้อมรอบด้วยศัตรูจากทุกด้าน

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกขุนนางกดดันให้สละบัลลังก์ ฮ่องเต้ต้าเหลียงไม่ออกว่าราชการมาครึ่งเดือนแล้ว พระองค์พยายามคิดหาวิธีกู้สถานการณ์ แต่น่าเสียดายที่ไร้ผล

ส่วนเฉินเจิ้งกลับมีแผนการอื่น

เขารู้ดีว่าฉินเฟิงไม่มีความตั้งใจจะให้หลี่ยงขึ้นครองราชย์ แต่เฉินเจิ้งก็ไม่ยอมให้หลี่จาง บุตรชายของอ๋องขึ้นครองราชย์เด็ดขาด เพราะจะทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสีย

ดังนั้นเฉินเจิ้งจึงตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลม ด้วยการสถาปนาหลี่ยงขึ้นครองราชย์โดยตรง เพื่อให้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้

เฉินเจิ้งร่วมมือกับเหล่าขุนนางและทหารรักษาพระองค์ ล้อมวังหลวงในยามค่ำคืน แล้วเข้าไปยังที่ประทับของฮ่องเต้ต้าเหลียงด้วยตนเอง เพื่อบังคับให้ฮ่องเต้ต้าเหลียงสละราชสมบัติในทันที

ฮ่องเต้ต้าเหลียงรู้ว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว จึงเสด็จออกจากต้าหนักภายใต้การคุ้มกันของทหารรักษาพระองค์

เมื่อทอดพระเนตรเหล่าขุนนางเบื้องหน้า และทหารรักษาพระองค์ที่จ้องมองอย่างดุดัน ฮ่องเต้ต้าเหลียงรู้สึกทั้งสลดใจและไม่ยอมจำนนต่อสถานการณ์ในยามนี้

พระองค์จ้องมองเฉินเจิ้ง แล้วตรัสเสียงต่ำ “เฉินเจิ้งเจ้าอวดอ้างว่าเป็นขุนนางผู้ซื่อสัตย์ แต่กลับสามารถทำเรื่องบีบบังคับให้สละบัลลังก์เช่นนี้ได้ เจิ้นมองคนผิดไปจริงๆ”

เมื่อเผชิญกับคำตำหนิของฮ่องเต้ต้าเหลียง เฉินเจิ้งกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม เฉินเจิ้งตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สถานการณ์สิ้นหวังแล้ว แต่ฝ่าบาทยังไม่ยอมสละราชสมบัติ หรือจะรอให้ไฟสงครามลุกลามทั่วต้าเหลียงเสียก่อน พระองค์ถึงจะพอพระทัยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“จ้าวอวี้หลงได้สละชีพเพื่อแผ่นดินแล้ว สงครามครั้งนี้ไม่ใช่แค่แนวหน้าพ่ายแพ้อย่างที่คิด แต่กองพลาธิการก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ต้าเหลียงของพวกข้าบอบช้ำยิ่งนัก”

“และกองทัพของฉินเฟิงก็ใกล้เมืองหลวงเข้ามาทุกที”

“ฝ่าบาทกลับทรงหลบซ่อนอยู่ในวัง ไม่ยอมเผชิญหน้ากับความจริง เมื่อฝ่าบาทไม่อาจตัดสินพระทัย ข้าน้อยก็จำต้องแบกรับคำครหานี้”

“ขอฝ่าบาททรงสละราชสมบัติ ให้องค์ชายเจ็ดขึ้นครองราชย์เถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ต้าเหลียงทรงถอนพระทัยยาว พระองค์จะยกราชบัลลังก์ให้หลี่ยงก็ได้ แต่ปัญหาคือ ฉินเฟิงจะยอมหรือไม่

กองทัพของฉินเฟิงกำลังเคลื่อนพลเข้าใกล้เมืองหลวง หากรู้ว่าหลี่ยงจะขึ้นครองราชย์ ด้วยนิสัยของฉินเฟิงแล้ว เขาคงไม่ลังเลที่จะบุกตีเมืองหลวงและโค่นล้มหลี่ยงลงจากบัลลังก์ด้วย

เพราะฉินเฟิงจะไม่ยอมให้มีฮ่องเต้ต้าเหลียงคนที่สองเกิดขึ้น

“เฉินเจิ้งแม้เจ้าจะเป็นขุนนางที่เก่งกาจ แต่ก็ยังดูไร้เดียงสาเกินไป”

“ความแค้นระหว่างเจิ้นกับฉินเฟิงไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัว แต่เป็นความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอมระหว่างอำนาจฮ่องเต้กับอำนาจปกครองตนเอง”

“ต่อให้เปลี่ยนเป็นผู้ใดขึ้นครองบัลลังก์ ก็ไม่มีทางยอมให้คนอย่างฉินเฟิงคงอยู่”

“เจ้าไม่รู้หรือว่า ใต้แท่นบรรทมของเจิ้น จะยอมให้ผู้อื่นมานอนหลับใหลได้อย่างไร?”

ฮ่องเต้ต้าเหลียงต้องรับผิดชอบต่อราชวงศ์ทั้งหมด หากไม่จัดการกับฉินเฟิง อนาคตอิทธิพลของฉินเฟิงจะยิ่งเติบโต จนทำให้อำนาจของฮ่องเต้กลายเป็นเพียงนามธรรม

พระองค์ไม่มีทางทิ้งภัยคุกคามใหญ่หลวงเช่นนี้ ไว้ให้ลูกหลานในภายภาคหน้าได้

“ที่ฉินเฟิงหวังให้หลี่จางขึ้นครองราชย์ ก็เพราะความสัมพันธ์ระหว่างหลี่จางกับเขา เมื่อถึงตอนนั้น ชายแดนเหนือจะปกครองตนเองอย่างสมบูรณ์ แม้ในนามจะยังเป็นดินแดนของต้าเหลียง แต่ความจริงแล้วได้แยกตัวออกไปแล้ว”

“นี่หรือคือสิ่งที่พวกเจ้าอยากเห็นใช่หรือไม่?”

เผชิญหน้ากับคำถามของฮ่องเต้ต้าเหลียง เฉินเจิ้งตอบกลับอย่างหนักแน่น

“นั่นเป็นเพียงความคิดฝ่ายเดียวของฝ่าบาท หากฝ่าบาทไม่ลงมือกับตระกูลฉิน ฉินเฟิงจะมาเป็นศัตรูกับต้าเหลียงได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

“ฉินเฟิงมักจะถือว่าตนเองเป็นขุนนางมาตลอด แต่ฝ่าบาทนั่นเองที่ค่อย ๆ บีบให้ฉินเฟิงกลายเป็นอ๋องแห่งชายแดนเหนือทีละก้าว”

ฮ่องเต้ต้าเหลียงสูดหายใจลึก “แม้จะเป็นความผิดของเจิ้น แต่ตอนนี้มันจะมีความหมายอะไรอีก?”

“การที่เจ้าสนับสนุนหลี่ยงขึ้นสู่บัลลังก์ ก็เป็นเพียงแค่การดื่มยาพิษเพื่อดับกระหายเท่านั้น”

“นอกเสียจากเจ้าจะสนับสนุนให้หลี่จางขึ้นครองราชย์ มิเช่นนั้นเมื่อฉินเฟิงกลับมายังเมืองหลวงไม่เพียงแต่จะไม่ซาบซึ้งในบุญคุณเจ้า แต่ยังจะมองเจ้าเป็นศัตรูอีกด้วย”

เฉินเจิ้งกัดฟัน “หากถึงวันนั้นจริง ๆ กระหม่อมก็ยอมรับพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฮ่องเต้ต้าเหลียงหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ ๆ เจ้าช่างปล่อยวางเสียจริง แต่กลับเอาราชวงศ์ทั้งหมดมาเป็นเดิมพัน”

“คำพูดที่ว่าบัณฑิตทำลายบ้านเมืองนั้นถูกต้องทุกประการ”

“หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าไม่มั่นคงในจุดยืน คอยระแวงไปเสียทุกเรื่อง สงครามที่แนวหน้าก็คงไม่พ่ายแพ้ย่อยยับถึงเพียงนี้”

“หากพวกเจ้าทุ่มเทสุดกำลัง ถึงแม้สงครามปราบปรามทางเหนือจะพ่ายแพ้ กองทัพของฉินเฟิงก็คงไม่สามารถบุกถึงเมืองหลวง ตลอดเส้นทางที่มีการเกณฑ์ทหารและซื้อม้า ผู้คนมากมายที่ตอบรับนั้น แน่นอนว่าส่วนหนึ่งมาจากบารมีส่วนตัวของฉินเฟิง แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือการไม่ลงมือทำอะไรของพวกเจ้า”

เฉินเจิ้งไม่ปฏิเสธว่าตนไม่ได้ทุ่มเทเต็มที่ในการต่อกรกับฉินเฟิง แต่สงครามครั้งนี้ตั้งแต่เริ่มต้นก็ขัดกับความปรารถนาของทุกคนอยู่แล้ว

มาถึงจุดนี้ เฉินเจิ้งนอกจากจะต้องฝืนเดินหน้าต่อไป ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

“มาถึงตอนนี้แล้ว ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้จะมีประโยชน์อันใดพ่ะย่ะค่ะ?”

“ขอฝ่าบาท สละราชสมบัติเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าขุนนางที่ติดตามเฉินเจิ้งเข้าวังต่างคุกเข่าคำนับ พร้อมเปล่งเสียงพร้อมกันว่า “ขอฝ่าบาท สละราชสมบัติพ่ะย่ะค่ะ”

แม้เหล่าขุนนางจะยังคงคุกเข่าคำนับ ดูเหมือนจะอ่อนน้อมถ่อมตน แต่พวกเขาไม่ได้ให้โอกาสฮ่องเต้ต้าเหลียงเลือกแต่อย่างใด คืนนี้ไม่ว่าฮ่องเต้ต้าเหลียงจะยอมหรือไม่ก็ต้องสละราชบัลลังก์

บัดนี้ เหลือเพียงทหารองครักษ์รักษาพระองค์อยู่เคียงข้างฮ่องเต้ต้าเหลียง พระองค์กลายเป็นผู้โดดเดี่ยวอย่างแท้จริง

ภายใต้การบีบบังคับของเหล่าขุนนาง ฮ่องเต้ต้าเหลียงทอดพระเนตรไปทางชายแดนเหนือ แล้วแย้มพระสรวลอย่างขมขื่น “ฉินเฟิงสุดท้ายเจิ้นก็แพ้เจ้าจนได้”

……

สองเดือนต่อมา กองทหารม้าสองหมื่นนายที่ฉินเฟิงส่งมา ได้เพิ่มจำนวนเป็นสี่หมื่นนายแล้ว เพิ่มขึ้นถึงสองเท่า

ประชาชนและกองทัพที่ต่อต้านฮ่องเต้ต้าเหลียงจากที่ต่าง ๆ ทยอยเข้าร่วมอย่างต่อเนื่อง ทำให้กองกำลังเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ตามเส้นทางมุ่งสู่เมืองหลวงจะมีทหารประจำการอยู่มากมาย แต่ไม่มีกองทัพใดขัดขวางการเคลื่อนพลของกองทัพฉินเฟิง

แม้แต่จ้าวเจิ้นไห่ก็ยังรีบมาร่วม รับหน้าที่บัญชาการ นำทัพมุ่งตรงสู่เมืองหลวง

เมื่อกองทัพมาถึงอำเภอฝูอวิ้น หน่วยองครักษ์ชุดดำนายหนึ่งที่รออยู่ก่อนแล้ว รีบส่งจดหมายผ่านคนกลางมาถึงจ้าวเจิ้นไห่

“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยได้รับบัญชาจากฮ่องเต้องค์ใหม่ ให้มาต้อนรับกองทัพของฉินอ๋องขอรับ”

จ้าวเจิ้นไห่ทราบมาก่อนแล้วว่าฮ่องเต้ต้าเหลียงได้สละราชสมบัติ และองค์ชายเจ็ดหลี่ยงได้ขึ้นครองราชย์ กลายเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่แห่งต้าเหลียง