ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 399 ยาพิษ?
“อิ๋นซู่เหลียนมาที่นี่น่ะสิ” หลีเหมิงกล่าวด้วยสีหน้าจนปัญญา
“หึ ๆ ฉันเดาไว้แล้ว เธอพูดว่าอะไรบ้างล่ะ?” หานชิงอวี่พยักหน้าและถามด้วยรอยยิ้ม
“เธอให้ผมเอาขวดเครื่องดื่มนี้ไป บอกให้ผมหลอกให้คุณดื่ม”
หลีเหมิงพูดพร้อมกับหยิบขวดเครื่องดื่มออกมาวางบนโต๊ะทำงานของตัวเอง
หานชิงอวี่มองขวดนั้นด้วยความสงสัย แล้วจึงเปิดขวดและยกมาจ่อที่จมูกเพื่อดมกลิ่น
“หานชิงอวี่ ทำยังไงดี?” หลีเหมิงเห็นดังนั้นจึงรีบถามอย่างรวดเร็ว
“แค่ยาสลบธรรมดา ไม่ใช่พิษ” หานชิงอวี่ตอบอย่างมั่นใจ จากนั้นก็ถามต่อว่า “เธอบอกให้คุณทำยังไง?”
“เธอบอกให้ผมให้คุณดื่มขวดนี้ซะ พอคุณหมดสติแล้วให้ผมโทรหาเธอทันที” หลีเหมิงรีบตอบทันทีเมื่อได้ยินคำถาม
“อืม ดี คุณโทรหาเธอได้เลยตอนนี้” หานชิงอวี่พยักหน้าแล้วบอกกับหลีเหมิงว่า “พอโทรเสร็จ ผมจะแกล้งทำเป็นว่าดื่มมันเข้าไปแล้ว”
“แล้วคุณ…”
หลีเหมิงรู้สึกกังวล แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
“ไม่ต้องห่วงผม คุณแค่ติดต่อเธอตามที่บอกก็พอ”
หานชิงอวี่ยกมือห้ามไม่ให้หลีเหมิงพูดอะไรอีก
เมื่อเห็นว่าหลีเหมิงกำลังโทรหาอิ๋นซู่เหลียน หานชิงอวี่ก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาโทรหาหัวเฉียวและบอกแผนการของเขาให้อีกฝ่ายฟัง
จากนั้นเขาก็วางสาย
ไม่นานนัก หลีเหมิงก็เปิดประตูเข้ามา หานชิงอวี่ถามด้วยความสนใจ “โทรแล้วหรือยังครับ?”
“โทรแล้วละ เธอบอกว่าจะมาภายในสิบนาที” หลีเหมิงตอบพร้อมกับพยักหน้า
“ก็คงจะสิบโมง ดูเหมือนว่าเธออยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ”
หานชิงอวี่พยักหน้า จากนั้นเขาเทเครื่องดื่มของอิ๋นซู่เหลียนออกมาครึ่งขวดต่อหน้าหลีเหมิง
จากนั้นก็เอนตัวลงบนโต๊ะ “โอเค ผมหมดสติแล้ว คุณแค่เล่นตามบทให้เป็นธรรมชาติก็พอ”
“เอ่อ… ก็ได้”
หลีเหมิงตอบด้วยความงุนงง แต่ก็ยอมทำตาม
เขาคิดว่าอิ๋นซู่เหลียนคงจะรีบร้อนมาที่นี่ แต่รอไปสิบนาที กลับได้รับโทรศัพท์จากอิ๋นซู่เหลียนแทน
“อิ๋นซู่เหลียน ทำไมคุณยังไม่มา” หลีเหมิงรับสายและเร่งเธอเสียงเข้ม
“พาไอ้บ้านั่นมาที่นี่ ที่โรงแรมฝูหรง ห้อง 501 ฉันจะรอคุณอยู่ที่นั่น”
เสียงของอิ๋นซู่เหลียนดังมาตามสาย
สถานการณ์นี้ทำให้หลีเหมิงตกใจ
ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงเปลี่ยนแผน?
“อะ…โอเค!”
หลีเหมิงยังคงสงสัย แต่ปากก็ยอมตอบรับไปตามนั้น
“ดูเหมือนว่าเธอกำลังทดสอบคุณเหมือนกันนะ”
ตอนนั้นเอง หานชิงอวี่ก็ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสาย
“แล้วจะทำยังไงดี?” หลีเหมิงมองไปที่หานชิงอวี่พลางขมวดคิ้วถาม
“ไปกันเถอะ คุณช่วยแบกผมขึ้นรถของคุณก่อน ผมคิดว่าคนของเธอคงกำลังจับตาดูเราอยู่”
หานชิงอวี่หัวเราะเล็กน้อย แล้วกระโดดขึ้นหลังหลีเหมิง
หลีเหมิงที่มีกำลังมากพอจึงแบกหานชิงอวี่ขึ้นมา และมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถของเขา
ตลอดทาง มีคนแอบมองการเคลื่อนไหวของเขาอยู่ตลอด แม้กระทั่งตอนที่ขึ้นรถแล้ว ก็ยังมีคนจับตาดูอยู่
หลังจากที่ทั้งคู่ขึ้นรถแล้ว หานชิงอวี่ก็โทรหาหัวเฉียวอีกครั้ง
“เป็นยังไงบ้าง ต้องการให้ฉันช่วยอะไรไหม?” หัวเฉียวถามอย่างเร่งรีบทันทีที่รับสาย
“ที่โรงแรมฝูหรง ห้อง 501 ของนายน่ะ ฉันเดาว่าอิ๋นซู่เหลียนคงวางแผนบางอย่างไว้ที่นั่นแล้ว นายพาคนไปเตรียมตัวหน่อย”
“เราน่าจะถึงที่นั่นประมาณสิบห้านาที” หานชิงอวี่เตือน
“หึ ยังจะกล้าเลือกทำเรื่องในร้านของฉันอีก ช่างไม่กลัวตายจริง ๆ ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!”
หัวเฉียวหัวเราะด้วยความหงุดหงิด แต่น้ำเสียงกลับฟังดูมุ่งมั่น
หลีเหมิงที่ได้ยินบทสนทนาของหานชิงอวี่กับหัวเฉียวก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง
เขาบังคับพวงมาลัยขับรถมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว
ในคืนที่มืดมิด รถเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาถึงหน้าโรงแรมฝูหรงในไม่ช้า
หลีเหมิงหยุดรถ มองไปที่หานชิงอวี่ด้วยความกังวล “คุณแน่ใจนะว่าจะเข้าไปจริง ๆ?”
หานชิงอวี่ยิ้มและตบไหล่หลีเหมิงเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าจะต้องทำยังไง”
“ให้ผมแบกคุณขึ้นไปไหม?” หลีเหมิงถาม
“ไม่ต้องหรอก โทรหาเธอแล้วให้เธอส่งคนลงมารับคุณดีกว่า” หานชิงอวี่ยกมือขึ้นแล้วชี้ไปข้างหน้า “เห็นไหม คนพวกนั้นคือคนของหัวเฉียว! พวกเราพร้อมแล้ว!”
“ดี ๆ งั้นผมจะโทรหาอิ๋นซู่เหลียน ให้เธอส่งคนมารับคุณ”
หลีเหมิงรับคำแล้วต่อสายหาอิ๋นซู่เหลียนทันที
“มาถึงเร็วดีนี่ รอเดี๋ยวนะ ฉันจะให้ลูกชายของฉันพาคนไป” อิ๋นซู่เหลียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อรับสายเขา
“รีบมาเถอะ ผมกลัวว่ายาจะหมดฤทธิ์ไว” หลีเหมิงเร่งด้วยเสียงหนักแน่นแล้ววางสายไป
ไม่นานหลังจากวางสาย เสี้ยวจ้านอีก็มาพร้อมกับพรรคพวก
“คนอยู่ไหน?”
เสี้ยวจ้านอีมองไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบความปลอดภัย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อยู่ในรถน่ะ” หลีเหมิงตอบขณะเปิดประตูรถออกมา
“ดีมาก ทำได้ดี!”
เสี้ยวจ้านอีเอ่ยชม สายตาจับจ้องหานชิงอวี่ซึ่งเป็นศัตรูที่เขาเกลียดขี้หน้า
“ดี! คุณพาคนของคุณขึ้นไปเถอะ ส่วนที่เหลือผมไม่ขอยุ่งด้วยแล้ว!”
หลีเหมิงพูดพร้อมกับพยายามปัดความรับผิดชอบออกไปจากตัวเอง
“คุณไปได้เลย!”
เสี้ยวจ้านอีไม่ได้มีท่าทีลำบากใจอะไร เขายกมือให้หลีเหมิงไปได้
บอดีการ์ดของเขาก็เตรียมพร้อมแล้ว
พวกเขาช่วยกันยกหานชิงอวี่ขึ้น แล้วพาไปขึ้นลิฟต์มุ่งหน้าสู่ชั้นห้า
การเคลื่อนไหวทุกอย่างของพวกเขาในตอนนี้ถูกหัวเฉียวจับตามองอยู่
พวกเขายังไม่รู้ว่า ใกล้ ๆ ห้องที่พวกเขาจะไปนั้น หัวเฉียวได้จัดเตรียมคนไว้หนึ่งถึงยี่สิบคน เพื่อแอบดูการกระทำของพวกเขาในห้อง
เมื่อเสี้ยวจ้านอีพาหานชิงอวี่เข้าไปในห้อง อิ๋นซู่เหลียนก็จ้องหานชิงอวี่ด้วยความเกลียดชัง
“แม่ครับ ไอ้เวรนี่มันทำร้ายใบหน้าของแม่ เราควรเอากรดซัลฟิวริก*[1] เทราดหน้ามันซะ ให้มันไม่กล้าออกไปพบใครอีกเลยในชีวิตนี้”
เสี้ยวจ้านอีหยิบกรดซัลฟิวริกเข้มข้นออกมา เพื่อเตรียมจะลงโทษหานชิงอวี่
“แม่ว่านั่นมันง่ายเกินไปสำหรับเขา ให้แม่แทงเขาด้วยมือเองดีกว่า เพื่อระบายความแค้นที่สุมอยู่เต็มอก!”
อิ๋นซู่เหลียนพูดพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วดึงมีดสั้นออกมาจากกระเป๋า
เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะฆ่าหานชิงอวี่
อิ๋นซู่เหลียนถือมีดสั้นเดินเข้าไปหาหานชิงอวี่ทีละก้าว
เสี้ยวจ้านอีเห็นแบบนี้ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่กล้าขัดขวาง
เขารู้ว่าแม่ของเขารู้สึกว่าถูกข่มเหง แต่เขาไม่คิดว่าแม่จะมีความคิดที่จะฆ่าคน
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
เสี้ยวจ้านอีขมวดคิ้วและส่งสัญญาณให้บอดีการ์ดไปตรวจสอบ
แต่คนของพวกเขาไม่สามารถป้องกันได้ บอดีการ์ดสองคนเพิ่งเข้าไปใกล้ประตูก็ถูกบุกเข้ามาและถูกจัดการอย่างง่ายดาย
“เสี้ยวจ้านอี อิ๋นซู่เหลียน พวกแกกล้ามากนะที่คิดจะฆ่าคนในสถานที่ของตระกูลหัว!”
หัวเฉียวโกรธจัด เดินเข้ามาชี้หน้าสองแม่ลูกพร้อมตะโกนออกมาดังลั่น เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อประเมินสถานการณ์
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่มีดสั้นระหว่างเสี้ยวจ้านอีกับอิ๋นซู่เหลียน สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
“นายได้บันทึกภาพไว้หมดแล้วใช่ไหม?”
ทันใดนั้น หานชิงอวี่ที่ทำท่าหมดสติก็ลุกขึ้นมานั่งและถามด้วยรอยยิ้ม
“แน่นอน! ฉันเตรียมการไว้หมดแล้ว!”
หัวเฉียวหัวเราะเยาะ ขณะมองแม่ลูกตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
[1] สารเคมีชนิดหนึ่ง เป็นกรดแร่เข้มข้นและมีฤทธิ์กัดกร่อนสูง มีลักษณะเป็นของเหลวใสไม่มีสี สามารถทำให้เกิดการไหม้หรือละลายเนื้อเยื่อได้หากสัมผัสกับผิวหนังหรืออวัยวะอื่น ๆ และยังเป็นอันตรายต่อระบบทางเดินหายใจหากสูดดม