ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 392 ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมแพ้
วันนี้ดูท่าว่าคงจะมีปัญหาแน่…
ไป๋เสวี่ยรู้จักนิสัยของหัวเฉียวดี ส่วนจินจือเฟิงเองก็เป็นคนที่เธอรู้จักดีเช่นกัน เขาเป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่องการปกป้องลูกน้อง
เสวียไคเจี๋ยคนนี้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ลูกน้องของเขาจริง ๆ หรอก แต่จากคำพูดที่เขาพูดออกไปนั้น คงจะทำให้พวกเขาต้องได้รับผลกระทบแน่นอน
“หึ รู้แล้วก็ดี มานี่! มาร้องเพลงให้พี่ฟังหน่อยน่า! มาสร้างความสนุกให้พี่หน่อยสิคนสวย!”
วันนี้เสวียไคเจี๋ยอารมณ์ไม่ดีนัก เพราะถูกหานชิงอวี่ทำให้ขุ่นเคืองใจ
“พี่เสวีย เอ่อ…งั้นฉันไปเรียกคนมาให้ก่อนดีไหมคะ รอฉันแป๊บนะคะ!”
ไป๋เสวี่ยเห็นท่าแล้วก็ไม่สามารถขัดเขาได้ จึงต้องถอยหลังไปเล็กน้อย
เธอรู้ดีว่าเสวียไคเจี๋ยตั้งใจที่จะแกล้ง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก
เพราะนี่คือหน้าที่ของเธอ…
ดวงตาของหญิงสาวเผยประกายวาบผ่าน ข่มกลั้นอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา
เธอรู้ดีว่าพวกคุณชายเหล่านี้ชอบเห็นพวกเธอในสภาพน้ำตาคลอ
“ไม่ได้หรอก! ถ้าเธอกล้าออกไปจากห้องนี้ ก็เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติลูกพี่ฉันนะ แล้วอย่ามาหาว่าฉันไปฟ้องเจ้าของคลับนี้ก็แล้วกัน!”
เสวียไคเจี๋ยเห็นไป๋เสวี่ยดื้อดึงจะออกไป สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
ทั้งสองคนพูดจาถกเถียงกันไปมาภายในห้องส่วนตัว สุดท้ายไป๋เสวี่ยก็ต้องยอมกลับมานั่งลงตามเดิม
เธอไม่สามารถเอาชนะเสวียไคเจี๋ยได้ จึงต้องยอมอดทนข่มกลั้นและทำตามที่เขาต้องการ
เธอกลัวว่าเสวียไคเจี๋ยจะก่อเรื่อง และเธอรู้ดีว่าหัวเฉียวคงจะไม่ยอมแน่ ๆ หากรู้เรื่องนี้
เป็นดังคาด ในที่สุดเรื่องนี้ก็แพร่ไปถึงห้องข้าง ๆ
หัวเฉียวที่กำลังรอไป๋เสวี่ยอยู่ขมวดคิ้วขึ้นแล้วลุกขึ้นยืนทันที
“หัวเฉียว นายจะทำอะไร?” หานชิงอวี่หันไปมองหัวเฉียวพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย นายอย่าใช้อารมณ์สิ มันจะทำให้เกิดปัญหาโดยไม่จำเป็น”
“ชิงอวี่ นายไม่เข้าใจ นี่มันเรื่องของศักดิ์ศรีเชียวนะ ไปกันเถอะ! ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครที่มันกล้าขนาดนี้ กล้ามากที่มาหาเรื่องฉัน!”
พูดเสร็จเขาก็สั่งพนักงานทันที “นายน่ะ นำทางไป!”
“ได้ครับ คุณชายหัว!”
พนักงานรับคำ แล้วนำทางหัวเฉียวออกไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่หานชิงอวี่เห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้แล้วก็จำต้องตามไปด้วย
หัวเฉียวตามพนักงานไปจนถึงหน้าห้องของเสวียไคเจี๋ย จากนั้นก็เตะประตูเปิดเข้าไปอย่างแรง
ไป๋เสวี่ยกำลังถูกบังคับให้ร้องเพลง ส่วนชายอีกสองคนกำลังจะบังคับให้เธอดื่มเหล้า
หัวเฉียวกัดฟันกรอด ก่อนจะตะโกนด้วยความโกรธพลางจ้องไปยังกลุ่มเพื่อนของเสวียไคเจี๋ย
“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
“ใครกันที่มันกล้าขนาดนี้ บังอาจมาทำตัวอวดดีที่นี่!”
เสวียไคเจี๋ยที่กำลังบังคับไป๋เสวี่ยให้ร้องเพลง พอได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นก็สะดุ้งขึ้นมา “คุณชายหัว!”
หัวเฉียวเดินเข้ามาใกล้ จ้องเสวียไคเจี๋ยด้วยความโกรธ
“โอ้ คุณชายหัว จะเข้ามาก็เข้ามาสิ จะเตะประตูทำไม!”
เสวียไคเจี๋ยรู้จักหัวเฉียวดี พอเห็นอีกฝ่ายบุกเข้ามาก็รู้ทันทีว่าใครที่เป็นคนตามตัวไป๋เสวี่ย
“ที่แท้ก็หมอเสวียนี่เอง ส่งคนมาซะ แล้วฉันจะทำเป็นว่าไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้น”
หัวเฉียวพูดกับเสวียไคเจี๋ยด้วยน้ำเสียงดุดัน
“โธ่ คุณชายหัว จะทำอะไรก็ต้องทำตามลำดับนะ ผมมาก่อน! ถ้าผมยังใช้บริการไม่เสร็จ คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทวงคนไป!” เสวียไคเจี๋ยกล่าวด้วยท่าทีไม่แยแส
“นาย!” หัวเฉียวตะคอกพลางง้างหมัดขึ้น
“คุณชายหัว อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามน่า เพื่อนผมมองอยู่นะ ถ้าคุณลงมือที่นี่ ผมจะไปบอกสื่อแน่!”
“แล้วก็นะ ผมจะทำให้คุณต้องออกจากงานที่โรงพยาบาลให้ได้เลย! ไม่เชื่อก็ลองดูสิ”
เสวียไคเจี๋ยท้าทายด้วยรอยยิ้มกว้าง วางมาดด้วยความภาคภูมิใจ
หัวเฉียวได้ยินดังนั้นก็เริ่มลังเล เพราะเขาสนใจการแพทย์แผนจีนมากจึงเข้าไปเรียนที่นั่น แต่ตอนนี้เสวียไคเจี๋ยกลับขู่เขาต่อหน้าทุกคน มันทำให้เขารู้สึกเสียหน้า!
“อะไร กลัวแล้วเหรอ? ไม่กล้าทำอะไรผมแล้วละสิ!”
เสวียไคเจี๋ยเห็นหัวเฉียวชะงักและเริ่มลังเลก็ยิ่งได้ใจ เดินเข้ามาใกล้เพื่อยั่วให้อีกฝ่ายลงมือ
โครม!
หัวเฉียวเตะเสวียไคเจี๋ยอย่างแรงจนร่างถึงกับลอยกระเด็น
เสวียไคเจี๋ยหมดสภาพเหมือนซากหมาตาย ร่างของเขาลอยไปกระแทกกับโต๊ะ ทำให้เหล้าและเครื่องดื่มต่าง ๆ บนโต๊ะกระจัดกระจายไปทั่ว
“ไป๋เสวี่ย! เราไปกันเถอะ!”
หัวเฉียวเดินไปคว้ามือไป๋เสวี่ยแล้วออกจากห้องไปทันที
เหลือเพียงลูกน้องของเสวียไคเจี๋ยที่รีบเข้าไปดูอาการเจ้านาย
“หัวเฉียว แบบนี้ไม่เท่ากับว่านายไปมีเรื่องกับคนตระกูลจินเหรอ” หานชิงอวี่ถามหัวเฉียวด้วยความกังวล
เขารู้ดีว่าหัวเฉียวมีนิสัยหัวร้อน
วันนี้มีปัญหากับคนนี้ ส่วนพรุ่งนี้ก็ไปกวนกับคนโน้น นี่เป็นเรื่องปกติ
“ไม่เป็นไรหรอก ครอบครัวฉันกับมันเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว เพิ่มเรื่องนี้ไปก็ไม่ต่างกัน”
หัวเฉียวโบกมืออย่างไม่แยแสแล้วพูดต่อ “นี่เป็นเรื่องของรุ่นพ่อเราด้วยซ้ำ! ในเมืองจิน เราแต่ละฝ่ายครองอาณาเขตของตัวเอง เป็นธรรมดาที่จะมีปัญหากันบ้าง พอเวลาผ่านไป การต่อสู้ระหว่างพวกเราก็มีแพ้มีชนะ พอมาถึงรุ่นของฉัน มันก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม!”
“เอาเถอะ! มีเรื่องน้อยลงได้ก็ยิ่งดี ปัญหาเยอะไปก็ไม่ดีหรอกนะ”
ช่วงนี้หานชิงอวี่รู้สึกแบบนี้จริง ๆ
มีเรื่องต่าง ๆ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และมันทำให้เขารู้สึกอึดอัด
“นายพูดถูก หลังจากนี้ฉันจะระวังให้มากขึ้น” หานชิงอวี่พยักหน้าตอบรับอย่าว่าง่าย
“นายเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ!”
“ไป๋เสวี่ย เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หัวเฉียวยิ้มแย้ม หันไปมองไป๋เสวี่ยด้วยความห่วงใย
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณชายหัวต้องลำบาก” ไป๋เสวี่ยส่ายหน้าเล็กน้อย ใบหน้าสวยเผยความรู้สึกผิด
หญิงสาวจ้องมองหัวเฉียว ในแววตาเผยประกายแห่งความซาบซึ้งตื้นตันใจ เธอรู้ดีว่าหัวเฉียวมีปัญหากับเสวียไคเจี๋ยเพราะปกป้องเธอ
หัวเฉียวยิ้มร่า โบกไม้โบกมือปฏิเสธ “ไม่เป็นไร ๆ ใครที่มันกล้าแกล้งเธอ ฉันจะไม่ปล่อยพวกมันไว้แน่!”
ความอบอุ่นพลันวาบขึ้นมาในใจของหญิงสาว เธอรู้ว่าหัวเฉียวห่วงใยเธอด้วยใจจริง
เรียกได้ว่าเขาไม่สนใจผลที่จะตามมาเลย!
เธอมองหัวเฉียวด้วยความซาบซึ้ง พูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณนะคะ คุณชายหัว”
หัวเฉียวยิ้มและยังคงโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องเกรงใจ ไป๋เสวี่ย! เราเป็นเพื่อนกัน! การช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องปกติ!”
น้ำเสียงของเขาฟังดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง ราวกับว่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา
ปัง!
เดิมทีทั้งสองคนยังอยู่ในบรรยากาศที่อบอุ่น
ทว่าจู่ ๆ ประตูห้องของพวกเขาก็ถูกเตะเปิดออก ตามมาด้วยกลุ่มคนมากมายที่กรูกันเข้ามา
ทุกคนล้วนมีท่าทางดุดันโหดเหี้ยม ทำเอาไป๋เสวี่ยตกใจจนหน้าซีด
“หัวเฉียว! แกทำร้ายน้องชายฉัน เรื่องนี้จะเอายังไง!”
หัวหน้ากลุ่มคนที่บุกเข้ามาก็คือจินจือเฟิง
“ลูกพี่ ไอ้เวรนี่แหละที่ทำร้ายผมแล้วก็ยังมาท้าทายพวกเราอีก!”
เสวียไคเจี๋ยก้าวออกมา ชี้ไปที่หัวเฉียวแล้วเริ่มฟ้องอีกครั้ง
หัวเฉียวหัวเราะเยาะ มองจินจือเฟิงด้วยความไม่เกรงกลัว “ที่แท้ก็นายนี่เอง หัวหน้าพวกกลุ่มเศษสวะ จะทำยังไงงั้นเหรอ อยากแก้แค้นให้ลูกน้องตัวเองงั้นสิ?”
จินจือเฟิงเบิกตากว้างด้วยความโกรธ “แกกล้าทำร้ายคนของฉัน วันนี้ฉันจะทำให้แกต้องชดใช้!”
เขาพูดพลางหยิบมีดออกมา แล้วชี้ไปที่หัวเฉียวเพื่อข่มขู่
“คุกเข่าขอร้องฉันสิ แล้วฉันจะปล่อยแกไป!”