ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 373 ยกเลิกการแต่งงาน
ณ เขตบ้านพักหรู ฝั่งตะวันออก เมืองจิน
ภายในบ้านพักหลังเดี่ยว
หลินเหม่ยเสวี่ยเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์คุกรุ่น เธอมุ่งตรงเข้าห้องนอนและปิดประตูขังตัวเองทันที
อู๋เชี่ยนฮั่วผู้เป็นแม่ เห็นลูกสาวมีท่าทางเหมือนคนถูกทำร้ายจิตใจ จึงรีบวิ่งตามขึ้นไปบนชั้นสอง เธอเคาะประตูเบา ๆ “ลูกจ๋า ทำไมกลับมาถึงขังตัวเองอยู่ในห้องแบบนี้ล่ะลูก เกิดอะไรขึ้น? บอกแม่มาสิ”
มีเพียงความเงียบงัน…
ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
ในเวลานั้น หลินเหม่ยเสวี่ยกำลังปลดปล่อยอารมณ์คุกรุ่นอยู่ภายในห้อง
สำหรับการหลอกลวงของเสี้ยวจ้านอีนั้น เธอไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นหรือเสียใจมากนัก
เพราะแท้จริงแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็เป็นเพียงเรื่องของผลประโยชน์ที่ผูกมัดพวกเขาไว้ด้วยกันเท่านั้น
พูดตรง ๆ เรื่องนี้ไม่ควรว่าใครเลย
ที่เธอยอมรับไม่ได้ คือตัวเองกำลังจะเสียรู้ต่างหาก
เดิมทีเธอคิดว่า หากแบ่งหุ้นร้านเสริมสวยให้กับเสี้ยวจ้านอีสักหน่อย คงจะทำให้เขาพอใจ
แบบนี้ เสี้ยวจ้านอีก็จะยอมลงทุนกับเธอ
แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ในวิดีโอที่หานชิงอวี่ส่งมาให้ เสี้ยวจ้านอีกลับคิดจะฮุบร้านเสริมสวยของเธอไปทั้งร้าน
ถ้าหานชิงอวี่ไม่ทันสังเกตเห็น แล้วถ่ายวิดีโอมาให้เธอดูล่ะก็
ร้านเสริมสวยของเธอคงจะถูกเสี้ยวจ้านอีหลอกเอาไปฟรี ๆ แล้ว
“ลูกสาว! ลูกกำลังทำอะไรอยู่! เกิดอะไรขึ้น! บอกพ่อกับแม่มาสิ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ!”
ทันใดนั้น พ่อของหลินเหม่ยเสวี่ยอย่างหลินชุนกังก็รีบวิ่งมาที่หน้าห้อง แล้วช่วยอู๋เชี่ยนฮั่วพังประตู
แต่ทว่าประตูถูกล็อคจากด้านใน พวกเขาไม่สามารถพังเข้าไปได้…
ตอนนี้ทั้งสองคนที่อยู่นอกห้อง เดินวนไปวนมาราวกับมดบนกระทะร้อน
อู๋เชี่ยนฮั่วใกล้จะเป็นบ้าอยู่แล้ว “ลูกสาวต้องถูกทำอะไรไม่ดีแน่ ๆ คุณรีบหาวิธีสิ!”
หลินชุนกังมองภรรยาที่กระวนกระวายใจก็รู้สึกปั่นป่วนไปหมด เขารู้ดีว่าลูกสาวของเขาเป็นคนดื้อรั้น เมื่อตัดสินใจอะไรไปแล้ว จะเปลี่ยนใจได้ยากนัก
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์แล้วพูดกับอู๋เชี่ยนฮั่ว”เธอใจเย็น ๆ ก่อน พวกเราให้เธออยู่คนเดียวสักพัก ปล่อยให้เธอได้สงบสติอารมณ์ ฉันเชื่อว่าเสี่ยวเสวี่ยเป็นเด็กดี เธอจะต้องเข้าใจ”
อู๋เชี่ยนฮั่วฟังคำพูดของหลินชุนกัง แม้ในใจจะยังคงเป็นห่วง แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ ได้แต่เก็บความกังวลในใจไว้ และรอให้ลูกสาวเปิดประตูออกมาเอง
ในเวลาเดียวกัน หลินเหม่ยเสวี่ยที่อยู่ในห้องก็กำลังครุ่นคิดถึงสถานการณ์ของตัวเอง
เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรจะถูกเสี้ยวจ้านอีหลอกได้ง่าย ๆ แบบนี้ เธอต้องหาวิธีทวงคืนความสูญเสียของตัวเองกลับมา
แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร นั่นทำให้เธอรู้สึกหมดหนทาง
ขณะที่หลินเหม่ยเสวี่ยกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากหานชิงอวี่ [หลินเหม่ยเสวี่ย ผมอัพโหลดวิดีโอนั้นลงอินเทอร์เน็ตแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานจะต้องได้รับความสนใจจากสังคม ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องทำคือตั้งสติให้มั่น รอจังหวะในการโต้กลับ]
เมื่อเห็นข้อความจากหานชิงอวี่ หลินเหม่ยเสวี่ยก็เบิกตากว้าง นี่เป็นโอกาสเดียวของเธอ
เธอสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับตัวเอง
หลังจากลังเลอยู่นาน หลินเหม่ยเสวี่ยก็ตัดสินใจเปิดประตูออกไป
เมื่อเห็นลูกสาวออกมา อู๋เชี่ยนฮั่วและหลินชุนกังก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขารีบเข้าไปถามหลินเหม่ยเสวี่ยว่าเกิดอะไรขึ้น โดนรังแกหรือเปล่า?
หลินเหม่ยเสวี่ยมองแววตาเป็นห่วงของพ่อแม่ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอรู้ว่าเพราะมีพ่อแม่คอยสนับสนุน เธอจึงมีกำลังใจเผชิญหน้ากับเรื่องราวทั้งหมดนี้
เธอตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อแม่ฟัง ให้พวกเขารับรู้ถึงเรื่องที่เธอเผชิญ และร่วมกันหาทางแก้ไข
“เสวี่ยเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น? บอกแม่มาเถอะลูก!”
อู๋เชี่ยนฮั่วประคองหลินเหม่ยเสวี่ยนั่งลงบนโซฟา พลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“แม่ ดูนี่แล้ว…ก็จะเข้าใจเองค่ะ” หลินเหม่ยเสวี่ยหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดวิดีโอในมือถือให้แม่ดู
หลินชุนกังเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว รีบเดินเข้าไปดูวิดีโอกับอู๋เชี่ยนฮั่ว
ไม่กี่นาทีต่อมา หลินชุนกังก็ขบกรามแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “นี่…นี่มันเกินไปแล้ว! คนตระกูลเสี้ยวพวกนี้จะรังแกกันเกินไปแล้ว! ไร้ยางอายสิ้นดี!”
“ลูกสาว อย่าเสียใจไปเลยนะลูก เรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดของแม่เอง ที่ตอนนั้นดึงดันให้ลูกหมั้น…”
“แม่ทำให้ลูกสาวสุดที่รักของแม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แม่ขอโทษนะลูก…”
อู๋เชี่ยนฮั่วเริ่มปลอบโยนหลินเหม่ยเสวี่ย
ในขณะที่หลินชุนกังโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
เขารู้จักเสี้ยวจ้านอีเป็นอย่างดี เคยได้ยินเรื่องเลวร้ายที่เขาก่อเอาไว้มาก่อน แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำกับลูกสาวของตนได้ถึงขนาดนี้
หลินชุนกังตบไหล่ลูกสาวอย่างให้กำลังใจ “เสวี่ยเอ๋อร์ ไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะทวงความยุติธรรมให้ลูกเอง”
อู๋เชี่ยนฮั่วกำมือลูกสาวแน่น และบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกต้องเข้มแข็งนะ พวกเราจะร่วมกันฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้ไปด้วยกัน อย่าคิดมากนะลูก”
หลินเหม่ยเสวี่ยรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมากเมื่อได้รับกำลังใจและการสนับสนุนจากพ่อแม่
หลินเหม่ยเสวี่ยรู้ดีว่าตราบใดที่ครอบครัวยังเป็นหนึ่งเดียวกัน ก็ไม่มีอุปสรรคใดที่พวกเขาจะเอาชนะไม่ได้ และเธอก็จะไม่มีวันยอมให้เสี้ยวจ้านอีรังแกเธอฝ่ายเดียว เธอจะต้องต่อสู้เพื่อสิทธิของตัวเอง!
“พ่อ! แม่! เราไปกันเถอะ! ไปที่บ้านตระกูลเสี้ยว ไปถอนหมั้นกัน!” หลินเหม่ยเสวี่ยกัดฟันกรอดและพูดกับพ่อแม่ด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
ทุกคนในครอบครัวเห็นพ้องต้องกัน พวกเขาออกจากบ้านและขับรถมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเสี้ยวอย่างรวดเร็ว
ระยะทางที่ปกติใช้เวลา 20 นาที ด้วยฝีมือการขับรถของหลินชุนกัง ใช้เวลาเพียง 15 นาทีก็ถึงจุดหมาย
ทั้งสามคนลงจากรถและเดินมาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเสี้ยวภายใต้การนำทางของแม่บ้าน พวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน
เมื่อเข้าไปในห้องรับแขก พวกเขาก็เห็นเจ้าบ้านตระกูลเสี้ยวนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ข้าง ๆ เขามีเสี้ยวเล่ย พ่อของเสี้ยวจ้านอี นั่งอยู่ด้วย
“หลานชายหลิน! นี่…จะพาครอบครัวมาทั้งครอบครัวแบบนี้ทำไมไม่บอกล่วงหน้าเลยล่ะ ฉันจะได้ให้คนเตรียมน้ำชาขนมไว้ต้อนรับ!” เจ้าบ้านตระกูลเสี้ยวรีบลุกขึ้นต้อนรับทันทีที่เห็นทั้งสามคนเดินเข้ามา
แม่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้าไปประคองเจ้าบ้านตระกูลเสี้ยวเมื่อเห็นเขาลุกขึ้นยืน
“พี่หลิน เชิญ ๆ หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ ลมอะไรพัดคุณมาถึงนี่ได้ล่ะ!”
เสี้ยวเล่ยรู้สึกงุนงง จึงเดินตามหลังพ่อของเขาไปต้อนรับแขก
หลินชุนกังมองหน้าเจ้าบ้านตระกูลเสี้ยวอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะพูดเปิดประเด็นทันที “คุณเสี้ยว วันนี้พวกเรามาที่นี่เพื่อมาขอยกเลิกการแต่งงาน”
เจ้าบ้านตระกูลเสี้ยวถึงกับชะงัก ก่อนจะหันไปมองหลินเหมยเสวี่ยพลางถาม “เสี่ยวเสวี่ย พวกเธอ…ทะเลาะกันหรือ?”
หลินเหมยเสวี่ยพยักหน้าแล้วพูดอย่างหนักแน่น “ใช่ค่ะ คุณปู่ เสี้ยวจ้านอีไม่เหมาะสมกับหนู หนูไม่อยากแต่งงานกับเขา”
เสี้ยวเล่ยได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที
เขาผุดลุกขึ้นยืน จ้องหน้าหลินเหมยเสวี่ยด้วยความโมโห “หลินเหมยเสวี่ย เธอหมายความว่ายังไง? เสี้ยวจ้านอีของพวกเราไปทำอะไรให้เธอ?”
หลินเหมยเสวี่ยไม่ได้หวั่นไหวต่อท่าทีข่มขู่ของเขา กลับพูดอย่างหนักแน่นกว่าเดิม “หนูไม่ชอบนิสัยและการกระทำของเสี้ยวจ้านอี หนูจะไม่แต่งงานกับเขาเด็ดขาด”
เสี้ยวเล่ยโกรธจนตัวสั่น และชี้หน้าหลินเหมยเสวี่ย “เธอ…เธอกำลังล้อเล่นกับตระกูลของพวกเรางั้นหรือ?”