ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 359 มีตาแต่ไร้แวว
หานชิงอวี่เปิดดูแฟ้มเอกสาร แล้วพบว่าด้านในเป็นแผ่นเหล็กดามกระดูกที่ถูกแกะออกจากบรรจุภัณฑ์
แพทย์หนุ่มหยิบออกมาหนึ่งชิ้น และตรวจสอบมันอย่างละเอียด พบว่าแผ่นเหล็กเหล่านี้มีโลโก้ของหาน เทคโนโลยีประทับอยู่
เขาหยิบมันมาวางไว้บนมือ ก่อนจะเริ่มพินิจมันอย่างระมัดระวัง
จากพื้นผิวด้านนอก ไม่พบอะไรที่ผิดปกติเกี่ยวกับสารเคลือบเลย
เขาหักมันออกเป็นสองส่วนเบา ๆ แล้วก็ค้นพบว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน
แผ่นเหล็กดามกระดูกจำเป็นต้องมีความแข็งแรงและความเหนียวเพียงพอ เพื่อทนต่อแรงและการเปลี่ยนแปลงในระหว่างการผ่าตัด
นอกจากนี้ ความสามารถในการงอ บิด และการทนแรงของแผ่นเหล็กต้องเป็นไปตามความต้องการของการผ่าตัดด้วย
เห็นได้ชัดว่าจากแรงที่เขาใช้ แผ่นเหล็กนี้ไม่มีคุณสมบัติเหล่านั้นอย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย
นั่นทำให้หานชิงอวี่รู้สึกสงสัย
“ดูที่การออกแบบสิ คุณภาพของแผ่นเหล็กดามกระดูกจะต้องตรงตามมาตรฐานความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เพื่อป้องกันอุบัติเหตุที่อาจส่งผลกระทบต่อผู้ป่วย แล้วลองมองดูขอบของแผ่นเหล็กนี้สิ รูปแบบโค้งรอบนั้นไม่ได้ตรงตามมาตรฐานของการผลิต การทำแบบนี้อาจทำให้เกิดอันตรายต่อผู้ป่วยได้ง่ายมาก!”
ไป๋ปิงมองหานชิงอวี่ที่มีสีหน้าเคร่งขรึม ยื่นนิ้วเรียวบางชี้ไปที่ขอบของแผ่นเหล็กในมือเขา
“ใช่ ของแบบนี้ไม่ควรมีอยู่ในบริษัทของเราเลย สินค้าไม่ได้มาตรฐานแบบนี้ไม่ควรหลุดรอดออกมาจากห้องตรวจสอบคุณภาพของโรงงานเราด้วยซ้ำ แต่มันกลับมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไง?”
หานชิงอวี่ขมวดคิ้ว ขบกัดฟันแน่น ก่อนจะหยิบมือถือออกมากดโทรหาพ่อของเขา
หลังจากเสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นพักหนึ่ง หานเหวินซานก็รับสาย
[ว่าไงลูกชาย คิดถึงพ่อกับแม่แล้วเหรอ?]
หานเหวินซานรับสายแล้วบอกให้ลูกชายเปลี่ยนเป็นโหมดวิดีโอคอล
จากพื้นหลังของทั้งสองคน สามารถบอกได้ทันทีเลยว่าตอนนี่พวกเขากำลังไปพักร้อนที่ชายหาด
“พ่อ ผมมีเรื่องสำคัญจะรายงาน ช่วยหานที่เงียบ ๆ คุยกันก่อนได้หรือเปล่า?”
หานชิงอวี่ทักทายผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าจริงจัง และเตือนให้อีกฝ่ายเปลี่ยนที่คุย
[เกิดอะไรขึ้น? ทำไมลูกดูวิตกกังวลขนาดนั้นล่ะ?]
หลังจากได้ยินคำพูดของลูกชาย สีหน้าของหานเหวินซานก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังพร้อมกับมองลูกชายตนในหน้าจอด้วยท่าทางเคร่งขรึม
“มีบางอย่างผิดปกติกับสินค้าของเรา มีใครบางคนนำเข้าสินค้าไม่ได้มาตรฐานไปใช้ในโรงพยาบาล”
หานชิงอวี่รีบเล่าเรื่องราวให้คนเป็นพ่อฟัง
[ลูกชาย ลูกแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้อยู่แล้ว พ่อของลูกกับแม่เพิ่งจะออกมาพักร้อนกันเองนะ เรายังสนุกกันไม่เต็มที่เลย]
ก่อนที่หานเหวินซานจะได้พูดอะไร อวี๋ฟางก็ปรี่เข้ามากดวางสายไปเสียแล้ว
พวกเขาไม่ได้มีอารมณ์มานั่งฟังหานชิงอวี่สาธยายเรื่องพรรค์นี้ให้ฟังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
สิ่งนี้ทำให้ไป๋ปิงที่อยู่ด้านหลังเขาฉุกคิดขึ้นมา
หรือว่าลุงหานกำลังทดสอบหานชิงอวี่?
เขาเอาจริงเอาจังกับเรื่องงานเสมอมา แต่กลับวางสายใส่หน้าหานชิงอวี่ทันทีโดยไม่ถามอะไรสักคำ ทั้งที่เรื่องราวมันใหญ่โตถึงขนาดนี้
“เฮ้อ… เอาล่ะ ฉันคงต้องไปที่บริษัทก่อน”
หานชิงอวี่ถอนหายใจ ก่อนจะหันไปบอกลาไป๋ปิง “ไว้เจอกันนะ”
เขารีบไปที่ลานจอดโดยไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะขับรถตัวเองออกไปด้วยความเร็วสูงตลอดทาง
หลังจากจอดรถ เขาก็รีบวิ่งไปที่สำนักงาน
ทว่าเมื่อมาถึงโถงที่อยู่หน้าประตู ก็พบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งโดนไล่ออกมา
เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก รีบเดินเข้าไปโดยไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง
“หยุด!”
ก่อนที่หานชิงอวี่จะก้าวขาเข้าไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็ขวางเขาไว้
“คนที่คัดเลือกผู้สมัครงานกลับกันไปหมดแล้ว พรุ่งนี้คุณค่อยมาใหม่!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคนโบกมือไล่เขา บอกเป็นนัยว่าให้เขากลับไป
“ฉันไม่ได้มาสมัครงาน ฉันมาหาคนคนหนึ่ง”
หานชิงอวี่ส่ายหน้าพร้อมกับอธิบาย
“มาหาคน? คุณนัดไว้หรือเปล่า นี่ใกล้จะเลิกงานแล้ว คุณจะมาหาใคร!”
เจ้าหน้าที่คนเดิมจ้องมองหานชิงอวี่อย่างไม่สบอารมณ์พลางพูดว่า “อย่ามาหาเรื่อง รีบไสหัวไป!”
“เรียกหวงปินออกมา ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขา!”
หานชิงอวี่เริ่มรู้สึกไม่พอใจที่ถูกขวางทางโดยชายทั้งสอง
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเข้าใจอีกฝ่าย อย่างไรนี่ก็เป็นหน้าที่ของพวกเขา
“ผู้จัดการหวงไม่ใช่คนที่คุณจะมาเรียกหาได้ง่าย ๆ คุณคงไม่ได้แค่ได้ยินชื่อเขามาแล้วจะมาทำอวดเบ่งหรอกนะ! พวกเราเห็นคนแบบคุณมามากแล้ว ไสหัวไปซะ!”
“พวกนายทำแบบนี้ได้ยังไง? มีคนมา แค่จะให้แจ้งให้เขาทราบก็ไม่ได้หรือไง? ถ้าพวกนายพลาดเรื่องสำคัญไปใครจะรับผิดชอบ?”
หานชิงอวี่อารมณ์ตกต่ำสุดขีดเพราะยามพวกนี้
เขาเองก็รีบอยู่แล้ว ยังจะมาถูกพวกนี้หาเรื่องไม่พอ ยังถูกมองเป็นพวกอันธพาลอีก
“นี่คุณแกล้งโง่หรือโง่จริงเนี่ย พวกเราบอกแล้วว่าเลิกงานแล้ว! ไม่มีใครอยู่แล้ว!”
“ถ้าไม่ไสหัวไปล่ะก็ คุณจะโดนโยนออกไป!”
“ตาบอดรึไง รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหนถึงได้มาอาละวาด!”
“…”
เสียงเอะอะโวยวายตรงนี้ดึงดูดยามคนอื่น ๆ ที่ไม่มีงานแล้วให้เดินมาอย่างรวดเร็ว
พวกเขามองเห็นว่ามีคนกำลังโต้เถียงกับเพื่อนร่วมงานของตัวเอง จึงรีบกรูกันเข้ามาช่วย
ในขณะเดียวกัน หวงปินซึ่งกำลังตรวจสอบเอกสารอยู่ในออฟฟิศชั้นบน ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากชั้นล่าง จึงหันไปถามเลขาสาวเสียงเข้มว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“คุณหวง มีคนบอกว่าจะมาพบคุณ แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขวางไว้ เลยเกิดการปะทะกันค่ะ”
เลขาสาวซึ่งเพิ่งเข้ามาในห้องเมื่อครู่ ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา จึงอธิบายให้หวงปินฟัง
“อยากพบฉันงั้นเหรอ?”
ขณะนั้นเอง คุณหวงปินเพิ่งตรวจดูเอกสารเสร็จและกำลังจะเลิกงานพอดี เมื่อได้ยินเลขาสาวรายงาน จึงเกิดความสงสัยและเดินตรงไปยังทางเดินก่อนจะมองลงไปที่ห้องโถงใหญ่
เขาพบว่าเจ้าหน้าที่หลายคนกำลังล้อมนายน้อยของตัวเองเอาไว้พลางตะโกนโหวกเหวกโวยวาย
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที เขารีบสาวเท้าก้าวยาวด้วยความรวดเร็ว และตรงรี่ลงไปยังเบื้องหน้าของทุกคน
ทันทีที่ยามคนหนึ่งกำลังจะลงมือ หวงปินก็พุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับตะโกนว่า “หยุดนะ!”
“คุณหวง ไอ้เด็กนี่มันกล้าพูดจาอวดอ้างที่นี่ บอกว่ามันเป็นเจ้านายของพวกเราครับ!”
หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยผู้ซึ่งกำลังจะลงมือ เห็นว่าหวงปินเข้ามาจึงรีบรายงานเสียงดังฟังชัด
“พวกนายตาบอดกันรึไง! แม้แต่คุณชายผู้ที่เป็นทายาทบริษัทของเรายังจำไม่ได้! คู่มือพนักงานสอนพวกแกแบบนี้รึไง!?”
หวงปินจ้องเขม็งไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านั้นด้วยความโกรธ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “หัวหน้าพวกนายฝึกอบรมกันแบบนี้รึไง?”
ในที่สุด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มนั้นก็เพิ่งเข้าใจว่า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือคุณชายหานนั่นเอง
“พวกเราผิดไปแล้วครับ พวกเรามีตาหามีแวว ขอโทษคุณหวังด้วย! คุณชายหาน! ขอโทษครับ!”
“ขอโทษด้วยครับคุณชาย พวกเราเข้าใจผิดไป ขอคุณชายโปรดยกโทษให้ด้วย”
“พวกเราช่างตาบอดจริง ๆ…”
ยามหลายคนที่เพิ่งโวยวายหนักที่สุดเมื่อครู่ ต่างรีบร้อนขอโทษทันที
ในใจพวกเขารู้สึกขมขื่นยิ่งนัก
คุณชายน้อย ทำไมไม่ยอมเปิดเผยฐานะที่แท้จริง!
อยากปลอมตัวมาเยี่ยมแบบคนธรรมดาอย่างนี้หรือ?
ซวยจริง!
“หวงปิน จะปล่อยไปไม่ได้นะ พวกเขามีท่าทีแบบนี้ แล้วเราจะเปิดประตูทำธุรกิจกับคนอื่นได้อย่างไร?”
ส่วนหานชิงอวี่นั้น กลับไม่ได้ใส่ใจที่พวกเขาจำเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้เปิดเผยตัวตน แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำแบบนี้กับคนอื่นได้
“ใช่ ใช่แล้ว… คุณชายสั่งสอนถูกต้องแล้ว”
“พวกเรานี่ตาต่ำจริง ๆ!”
หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยได้ยินดังนั้นจึงรีบกล่าวขอโทษ
“ไปเถอะครับ พวกเรากลับขึ้นไปคุยกันข้างบน!”
หวงปินจ้องมองทุกคนอย่างดุดัน ก่อนจะหันไปเชิญหานชิงอวี่