ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 356 โดนตีท้ายทอย
ขณะที่หานชิงอวี่และคนอื่น ๆ กำลังชนแก้วแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนานในงานเลี้ยง
ทางด้านฮั่วหัวฉวีที่เพิ่งเสียหน้าจนต้องหนีออกมา ก็กำลังนั่งรถออกจากสถานที่จัดงานไปแล้ว
“เป็นไงบ้าง สืบมาได้รึยัง?”
ฮั่วหัวฉวีเหลือบมองบอดี้การ์ดข้าง ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“นายครับ สืบมาได้แล้วครับ!”
บอดี้การ์ดตอบรับคำอย่างเร่งรีบ ก่อนจะรายงานว่า “ไอ้สารเลวนั่นที่อยู่กับหัวเฉียวเมื่อครู่ คือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหาน แล้วผมก็สืบมาได้ว่าจริง ๆ แล้วหัวเฉียวไม่ได้รู้จักกับเจียงหลานหยวนเลยครับ! ที่เขาช่วยก็เพราะหานชิงอวี่มาขอร้อง พี่ชายของเจียงหลานหยวนได้รับบาดเจ็บเพราะไอ้หมอนี่ เขาเลยไปขอให้หัวเฉียวช่วยเคลียร์วิกฤตหนี้นอกระบบของเจียงหลานหยวนให้!”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! หานชิงอวี่! ฉันกับแกไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน แกกล้าดียังไงมาเล่นงานฉันแบบนี้!”
“ได้! ได้! งั้นเรามาดูกัน!”
หลังจากสืบเรื่องราวจนกระจ่างแล้ว ฮั่วหัวฉวีก็พูดด้วยความแค้น “ให้คนไปจับตาดูมันไว้ ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่! ก็ให้มันได้ลิ้มรสความร้ายกาจของพวกเราบ้าง!”
“ตกลงครับนาย!”
บอดี้การ์ดได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างตอบรับ
ฮั่วหัวฉวีกำลังหมายตาหานชิงอวี่
แน่นอนว่า เรื่องนี้เจ้าตัวไม่รู้เลย
ตอนนี้เขากำลังอยู่ที่งานเลี้ยง สลับกันทำความรู้จักกับหุ้นส่วนของหวงปิน และเพลิดเพลินกับอาหารรสเลิศในงานกับหัวเฉียว
การเข้าสังคมแบบนี้ทำให้หานชิงอวี่รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย
ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะหาทางจบงานอย่างไร ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
เมื่อเขารับสาย ก็ได้ยินเสียงร้อนรนของพยาบาลสาว
[คุณหมอหาน มีคนไข้โดนเศษแก้วแทงเข้าไปในช่องอก ตอนนี้ถูกส่งตัวมาที่แผนกฉุกเฉินอย่างเร่งด่วน ต้องได้รับการผ่าตัด…]
คำพูดของเธอทำให้ดวงตาของหานชิงอวี่เป็นประกาย
เขาจงใจเปิดลำโพงแล้วเดินมาหาหวงปิน “ใจเย็นก่อน เรื่องมันเป็นยังไง”
[คืนนี้คุณหมออิงเข้าเวรค่ะ แต่ตอนนี้มีคนเจ็บมา แล้วยังติดต่อเขาไม่ได้เลย… คนไข้สาหัสมากค่ะ รบกวนคุณหมอหานมาดูให้หน่อยนะคะ…]
เสียงพยาบาลขาด ๆ หาย ๆ ฟังดูแล้วเธอคงกำลังตกใจ
“ได้! ฉันกำลังไป เธอทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นไปก่อน อย่าเพิ่งตื่นตระหนก!”
หานชิงอวี่รับปาก จากนั้นก็หันไปบอกกับหวงปินว่า “มีเคสฉุกเฉินน่ะ ฉันต้องไปดูหน่อย”
“ได้ครับ ขับรถดี ๆ นะครับ”
หวงปินเองก็ฟังออกว่าเรื่องนี้มันฉุกเฉิน จึงไม่ได้รั้งเขาไว้
“เจอกัน!”
หานชิงอวี่โบกมือให้หวงปิน จากนั้นก็รีบไปทันที
เขารีบขับรถไป
ตั้งแต่ขับรถออกมา หานชิงอวี่ก็โทรหาอิงชื่อจ้งไม่หยุดพัก
แต่โทรศัพท์ของเขาก็เหมือนจะโดนระเบิดถล่ม โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสาย
อิงชื่อจ้งเป็นคนมีความรับผิดชอบมาก เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?
ถ้าเขาไม่อยู่ก็ไม่เป็นไร แต่ทำไมถึงติดต่อไม่ได้เลยล่ะ?
ยิ่งคิดหานชิงอวี่ก็ยิ่งกังวล เขาจึงเหยียบคันเร่งให้รถเร็วขึ้น
…
ภายในห้องฉุกเฉิน
พยาบาลหลายคนกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือคนไข้
“หมออิงหายไปไหน! บอกว่าจะเตรียมผ่าตัดให้คนไข้ แต่หาตัวไม่เจอแล้ว!”
พยาบาลคนหนึ่งร้อนใจจนต้องกระทืบเท้า
“เราหาทุกที่ที่เขาควรจะอยู่แล้ว แต่ไม่เจอเขาเลย!”
“โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ ตอนนี้ติดต่อได้แค่หมอหานคนเดียว!”
“เขาต้องรีบมาโดยด่วน ไม่อย่างนั้นกว่าจะมาถึง ดอกไม้ก็คงโรยหมดแล้ว*[1]…”
“อย่าพูดไร้สาระ! เร็วเข้า! พวกเราเตรียมตัวให้พร้อม ถ้าคนไข้มา พวกเราจะได้เริ่มกันได้ทันที!”
“…”
มีผู้หญิงสามคนก็เหมือนมีละครหนึ่งเรื่อง ห้องฉุกเฉินเล็ก ๆ ในตอนนี้มีพยาบาลสาวราวเจ็ดแปดคนส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
ในที่สุดก็ได้ข้อสรุป นั่นคือเตรียมทุกอย่างให้พร้อม ไม่ว่าใครจะมาถึงก่อน รับรองว่าจะได้ผ่าตัดทันที
“เสี่ยวซ่ง! ไปเอาชุดอุปกรณ์พยาบาลตรงนั้นมา!”
พยาบาลคนหนึ่งสั่งพยาบาลรุ่นน้องข้าง ๆ พร้อมกับชี้ไปที่อุปกรณ์ชุดหนึ่งที่วางอยู่ตรงมุมห้อง
“ได้เลย!”
พยาบาลซ่งรับคำอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งออกไป
ด้วยความรีบร้อน เธอจึงไม่ได้ทันสังเกตเห็นเงาร่างของคนที่กำลังจะเดินเข้ามา
“อ๊ะ!”
ในตอนที่เธอกำลังจะชนเข้ากับร่างนั้น เขาก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมารับร่างของเธอไว้ได้ทัน พร้อมกับเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ระวังหน่อย”
“หลี… หลีเหมิง… ไม่… หมอหลี!”
พยาบาลสาวมองเห็นใบหน้าของหมอที่อยู่ตรงหน้า ก็รู้สึกทั้งดีใจทั้งประหลาดใจจนพูดไม่ออก
“อย่ามัวชักช้า เริ่มผ่าตัดกันได้แล้ว!”
หลีเหมิงปล่อยมือจากพยาบาลซ่ง จากนั้นก็หันไปสั่งให้พยาบาลและผู้ช่วยเริ่มลงมือปฏิบัติงาน
ในห้องน้ำด้านนอกห้องผ่าตัด อิงชื่อจ้งยืนนวดศีรษะของตัวเองอยู่
โอ๊ย!
เจ็บ!
แม่งเอ๊ย ใครมันเกลียดชังฉันนักหนาถึงได้ลงมือหนักขนาดนี้!
อิงชื่อจ้งค่อย ๆ ผงกหัวขึ้น รู้สึกเพียงมึนงงไปหมด
เขาพยุงตัวเองกับกำแพงลุกขึ้น เดินออกไปนอกประตู มุ่งตรงไปยังห้องผ่าตัด
เมื่อมาถึงหน้าห้องผ่าตัด เห็นไฟที่ส่องสว่างอยู่ด้านบน เขารู้ว่ามีคนกำลังผ่าตัดอยู่ข้างใน จึงค่อยวางใจ
ก่อนหน้านี้เขาแค่คิดว่าจะแวะเข้าห้องน้ำก่อนไปห้องฉุกเฉิน
แต่ขณะที่กำลังจะทำธุระส่วนตัว ก็โดนใครบางคนฟาดเข้าที่หลังหัว แล้วก็สลบไป…
เมื่อเขากลับมาอีกครั้ง ก็พบว่ากลับมาช้าเสียแล้ว
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มยังคงรู้สึกไม่สบายใจ จึงตัดสินใจอ้อมไปทางประตูหลัง และเดินตรงไปยังห้องผ่าตัด
อิงชื่อจ้งเห็นว่าหลีเหมิงกำลังผ่าตัดอยู่
เขาอดรู้สึกสงสัยไม่ได้
“อิงชื่อจ้ง! นายเข้ามาทำอะไรอีก รีบไปอธิบายกับผู้อำนวยการก่อนเถอะ” หลีเหมิงซึ่งเห็นอิงชื่อจ้งกลับมาแล้วพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น ขณะที่ยังคงผ่าตัดต่อ
เขายังไม่ลืมที่จะเตือนอิงชื่อจ้งอีกด้วย
เมื่ออิงชื่อจ้งได้ยินดังนั้น เขาก็ไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่าไม่ควรรบกวนการผ่าตัด ในที่สุดเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ
ระหว่างนั้นหานชิงอวี่ก็รีบกลับมาถึงแล้ว
และในตอนนั้นเอง การผ่าตัดของพวกเขาก็เสร็จสิ้นลง
หานชิงอวี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู พบกับพยาบาลคนหนึ่ง จึงรีบเอ่ยถามด้วยความร้อนใจว่า “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”
“คุณหมอหาน เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณหมอหลีมาเป็นศัลยแพทย์หลัก ตอนนี้ผู้ป่วยถูกส่งไปที่ห้องพักฟื้นแล้ว…” พยาบาลสาวตอบรับคำ ก่อนจะกล่าวอย่างเร่งรีบว่า “ฉันขอตัวไปดูอาการก่อนนะคะ”
“แล้วหมออิงล่ะ?”หานชิงอวี่เพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก จึงรีบถามออกไป
“เขาอยู่ในห้องทำงานของคุณหมอสวี่ค่ะ!” พยาบาลตอบกลับมาแต่ไกล ก่อนจะจากไป
เมื่อรู้ว่าอิงชื่อจ้งอยู่ที่ใด หานชิงอวี่จึงตรงไปยังห้องทำงานของคุณหมอสวี่ทันที
เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงาน เขาพบว่าอิงชื่อจ้งและหลีเหมิงต่างก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
“ผู้อำนวยการครับ ผมโดนใส่ร้ายจริง ๆ เรื่องนี้ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน อยู่ดี ๆ ก็โดนเล่นงานในห้องน้ำ!”
อิงชื่อจ้งรีบพูดอธิบายด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“มีคนเล่นงานนายงั้นเหรอ? หมออิง อย่ามาตีหน้าซื่อใจคด โกหกหน้าด้าน ๆ แบบนี้!”
สวี่คุนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเยาะ “พวกนายรู้ไหมว่าการผ่าตัดทุกวินาทีมีค่าแค่ไหน?”
“รู้ครับ”
“เข้าใจครับ!”
“…”
สวี่คุนพยักหน้าพอใจกับคำตอบ ก่อนจะขมวดคิ้วหันไปมองอิงชื่อจ้ง
“ผู้อำนวยการครับ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ผมโดนทำร้ายจริง ๆ”
เขาพูดพลางหันหลังให้ทุกคนดูแผลที่ท้ายทอย
“หมออิง! คุณปล่อยปละละเลยห้องฉุกเฉิน แล้วยังมาตอแยที่นี่อีก ไม่รู้สึกอายบ้างรึไง!” หลีเหมิงเยาะเย้ย ก่อนจะก้าวเข้ามาต่อว่า
[1] ดอกไม้โรยหมดแล้ว หมายถึง สายเกินไป ไม่ทันการ