ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 352 แสดงละครเก่งงั้นเหรอ?
ฮั่วหัวฉวีมองดูหัวเฉียวจากไป ภายในใจเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอัดแน่นจนแทบระเบิด
“หัวหน้า ไอ้เด็กนั่นมันเกินไปแล้ว พวกเราต้องสั่งสอนมันให้หลาบจำนะครับ!”
ลูกน้องคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ พูดด้วยความโกรธ
“พวกแกหายหัวไปไหนกันมา”
ฮั่วหัวฉวีมองไปทางลูกน้องอีกกลุ่มหนึ่ง ยกขาขึ้นเตะคนละที “ไอ้พวกงี่เง่า รอจนพวกมันไปแล้วถึงจะโผล่หัวมา!”
ลูกน้องทั้งกลุ่มโดนเขาเตะไปคนละทีโดยไม่ทันตั้งตัว ทว่าก็ได้แต่กล้ำกลืนความโกรธไว้
“แค้นนี้ต้องชำระ คอยดูเถอะ!”
ฮั่วหัวฉวีกัดฟันแน่น จ้องมองไปยังทั้งสองคนที่จากไปด้วยความโกรธ
…
หลังจากจัดการเรื่องยุ่งยากเสร็จแล้ว หานชิงอวี่ก็กลับบ้านทันที
เขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในบ้าน ก็เห็นว่าแม่นั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชากับพ่อ กำลังปรึกษาอะไรบางอย่างกันอยู่
“ลูกชาย กลับมาแล้วเหรอ!”
อวี๋ฟางเห็นหานชิงอวี่เข้ามา ก็รีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเพื่อจะถอดเสื้อคลุมให้ ท่าทางราวกับแม่ผู้แสนดี
“ขอบคุณครับแม่”
หานชิงอวี่ยิ้มและกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
“ลูกกลับมาได้ถูกเวลาพอดี! พวกเรากำลังมีเรื่องจะคุยกับลูก”
เมื่อหานชิงอวี่เดินมาถึง หานเหวินซานก็ผายมือเชิญเขานั่งลงก่อน
หานชิงอวี่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพ่อ เขาก็รู้สึกใจหาย รีบหาข้ออ้างทันที “แม่ครับ ผมนึกขึ้นได้ว่าที่โรงพยาบาลยังมีเคสผ่าตัดสำคัญรออยู่ ผมไปก่อนนะครับ”
“ถ้าลูกกล้าก้าวขาออกจากบ้านหลังนี้ไปล่ะก็ ลูกก็ไม่ต้องใช้นามสกุลหานอีก!”
หานเหวินซานเห็นหานชิงอวี่ทำท่าจะหนี เลยทุบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความโมโห
อวี๋ฟางตกใจสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือด “คุณจะทำให้ลูกตกใจตายหรือไง”
“คุณนั่นแหละอย่าพูด! ตามใจลูกจนเสียคน! ทุกครั้งที่ผมจะสั่งสอนลูก คุณก็ต้องมาขัดคอผมทุกที!”
ครั้งนี้หานเหวินซานโมโหจนแทบเต้น แม้แต่อวี๋ฟางเขาก็ไม่กลัวอีกต่อไป พูดจบก็หันไปเรียกหานชิงอวี่ “มานี่! เซ็นชื่อซะ!”
“ครับ… ครับพ่อ! พ่อใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ!”
หานชิงอวี่ สัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุ ราวกับดินปืนที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
“มานี่! เซ็นชื่อ!”
หานเหวินซาน โยนเอกสารบนโต๊ะใส่หน้าหานชิงอวี่ เสียงดังเพียะ!
“อย่าเซ็นนะ! หานเหวินซาน คุณคิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนกัน?!”
อวี๋ฟางเห็นดังนั้นจึงรีบลุกขึ้นยืนด้วยความหวงลูกชายพร้อมกับพับแขนเสื้อขึ้น
“คุณอย่ามาเข้าข้างลูกนะ! วันนี้ไม่เซ็นก็อย่าเซ็น! ดูสิว่าผมจะสั่งสอนเขายังไง!”
หานเหวินซานพูดพลางปลดเข็มขัดออก ทำท่าจะตี
“ได้ คุณคิดจะรังแกพวกเราแม่ลูกใช่ไหม! ฉันขอสู้ตาย!”
อวี๋ฟางเห็นดังนั้นก็ทนไม่ไหว เอื้อมมือไปจับคนเป็นสามี
“แม่! พ่อ! อย่าเพิ่งทะเลาะกัน! ผมเซ็น! ผมเซ็นก็ได้!”
หานชิงอวี่เห็นดังนั้น จากที่ทำเป็นวางท่าก็รีบคว้าปากกาขึ้นมาแล้วเซ็นชื่อลงไปทันใด
หานเหวินซานเห็นดังนั้น จึงเขย่งเท้าขึ้นมองดู พอเห็นว่าเขาเซ็นชื่อแล้ว จึงค่อยรัดเข็มขัด
“นามบัตรนี่เป็นของผู้ช่วยลูก เขาชื่อหวงปิน ต่อไปนี้เรื่องงานที่นี่และเรื่องบริษัท ปล่อยให้เขาช่วยจัดการไป ลูกค่อย ๆ เรียนรู้แล้วค่อยรับช่วงต่อก็แล้วกัน”
หานเหวินซานยื่นนามบัตรให้หานชิงอวี่ จากนั้นก็ส่งสายตาให้กับอวี๋ฟาง
“เหวินซาน งั้นพวกเราไปกันเถอะ!”
อวี๋ฟางพูดพลางหยิบเอกสารที่หานชิงอวี่เซ็นไป ทำท่าจะออกไปกับหานเหวินซาน
“ลูกชาย! ตั้งใจทำงานนะ! ต่อไปนี้ครอบครัวเราต้องฝากไว้ที่ลูกแล้ว! พ่อกับแม่ยังมีธุระ ไว้เจอกันใหม่นะ!”
หานเหวินซานมองหานชิงอวี่แวบหนึ่ง จากนั้นก็โบกมือเรียกอวี๋ฟาง
ทั้งสองคนเดินออกจากห้องไปต่อหน้าต่อตาหานชิงอวี่ ราวกับจูงมือกันไป
การกระทำนี้ทำให้หานชิงอวี่รู้สึกเหมือนถูกหลอกอย่างไรอย่างนั้น
หลังจากสามีภรรยาคู่นี้ออกจากบ้านไปแล้ว อวี๋ฟางก็ตบหน้าอกตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ “เหล่าหาน ฉันเกือบจะทนไม่ไหวแน่ะ ตอนที่เห็นลูกชายของเรา ฉันก็เกิดกลัวขึ้นมาแทบแย่!”
“คุณก็แสดงได้ดีนี่ พวกเราไม่ได้หลอกเขาสักหน่อย!”
หานเหวินซานยิ้มกว้าง จากนั้นก็พูดต่อว่า “ให้หวงปินไปช่วยเขาก็วางใจได้! อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องลงมือทำเอง พอทำไปนาน ๆ ซึมซับประสบการณ์ไปเรื่อย ๆ ต่อให้ไม่อยากเป็น ก็เป็นไปเอง!”
“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ!”
อวี๋ฟางถอนหายใจเบา ๆ แล้วชี้นิ้วไปที่เงาร่างของคนคนหนึ่งที่อยู่ไกล ๆ พร้อมกับพูดว่า “เหล่าหาน ดูสิ นั่นหวงปินหรือเปล่า?”
“ใช่แล้ว!”
ทันทีที่หานเหวินซานเห็นดังนั้น เขาจึงโบกมือเรียกชายหนุ่มวัยราวสามสิบปีที่กำลังเดินตรงมาแต่ไกล “หวงปิน!”
“ท่านประธานหาน!”
เมื่อหวงปินเห็นหานเหวินซานเรียกเขา จึงรีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับกล่าวตอบอย่างสุภาพ
“ขึ้นไปข้างบนสิ พอดีเขาก็อยู่ข้างบน ไปคุยกับเขาก่อนแล้วกัน! ถือว่าพวกนายได้รู้จักกันไว้ก่อนนะ พวกเรามีธุระ ขอตัวก่อนล่ะ”
หานเหวินซานชี้ไปที่ชั้นบนพลางพูดกับหวงปินอย่างเร่งรีบ
“ครับท่านประธานหาน ผมจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้เลย!”
หวงปินตอบรับ จากนั้นจึงหันไปพูดกับอวี๋ฟางอย่างสุภาพว่า “ท่านประธานอวี๋ ผมขอตัวก่อนนะครับ!”
“ตกลง ตกลง ช่วยเหลือเขาเยอะ ๆ นะ มีอะไรก็สอนเขาให้ทำด้วยล่ะ!”
อวี๋ฟางพอเริ่มเรื่องก็คุยไม่หยุด…
“พอได้แล้ว ลูกยังอยู่ข้างบนนะ!”
หานเหวินซานเห็นดังนั้นจึงดุภรรยาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะโบกมือไล่หวงปิน “ไปได้แล้ว!”
“ครับ!”
หวงปินไม่รีรอ ตอบรับแล้วรีบขึ้นไปชั้นบน
ส่วนทางด้าน หานชิงอวี่
ตอนนี้เขายังไม่รู้อะไรเลย และกำลังเปิดดูเอกสารที่เพิ่งเซ็นไป
ดูได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงออดดัง ติ๊ง ด่อง
หานชิงอวี่ลุกขึ้นมองผ่านตาแมวออกไป
เขาไม่รู้จักคนที่ยืนอยู่นอกประตู แต่อีกฝ่ายมีหน้าตาเหมือนกับคนในนามบัตรเมื่อครู่
ถ้าอย่างนั้น เขาก็น่าจะเป็นหวงปิน
เมื่อหานชิงอวี่มั่นใจว่าเป็นหวงปิน จึงเปิดประตูพร้อมกับยื่นมือออกไป “สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับ ผมหวงปิน”
หวงปินไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่หานชิงอวี่รู้จักเขา จึงแนะนำตัวเองพอเป็นพิธี
“เชิญครับ เชิญด้านในเลย” หานชิงอวี่พูดขณะที่ขยับให้เขาเข้ามา
หวงปินพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปอย่างสุภาพ
“เชิญนั่งครับ” หานชิงอวี่ ชี้ไปที่โซฟาแล้วเดินไปที่ตู้เย็น “จะรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?”
“ไม่เป็นไรครับคุณชาย ผมขอน้ำเปล่าก็พอ”
หวงปินยิ้มรับน้ำใจของหานชิงอวี่พลางตอบกลับไป
“ตกลงครับ”
หานชิงอวี่พูดพลางรินน้ำร้อนจากกระติกให้เขา “พ่อเป็นคนส่งคุณมาใช่ไหมครับ?”
“ครับ คุณชาย! ต่อจากนี้ไป ผมจะเป็นผู้ช่วยของคุณครับ!” หวงปินตอบรับอย่างหนักแน่นพร้อมกับยิ้มให้เขา “สิ่งที่ผมรู้ ผมจะสอนคุณทุกอย่างเลยครับ”
“เรื่องนั้นค่อยว่ากัน ที่พวกท่านให้คุณมา ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยผมหรือเปล่า?” หานชิงอวี่พูดพลางนั่งลงด้วยท่าทางสงสัย
สองคนนั้นไม่มีทางปล่อยให้เขาอยู่เฉยแน่!
คงเป็นเรื่องให้เขารับช่วงต่อมรดกนี่แหละ!
“ใช่ครับคุณชาย บ่ายพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงสังสรรค์ของบริษัทที่จัดขึ้นในเมือง จะมีคนมาร่วมงานมากมาย คุณชายไปกับผมนะครับ!”
หานชิงอวี่พยักหน้าเบา ๆ เป็นการตอบรับ