ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 350 อาศัยความแก่อ้างว่าเก่ง
“เมื่อกี้ฉันเหมือนเห็นคุณฮั่วหัวฉวี เขาแวะมาที่นี่เหรอ?”
ขณะที่พี่น้องสองคนกำลังนั่งขมวดคิ้วด้วยความกังวล
หานชิงอวี่ก็ผลักประตูเข้ามา
เขาเดินมาทางเจียงหวู่ เอ่ยถามพลางจับมืออีกฝ่ายขึ้นเพื่อตรวจชีพจร
“ไม่เลว ฟื้นตัวได้ดี เป็นเพราะร่างกายนายแข็งแรงดี ถ้าเป็นคนอื่นคงแย่ไปแล้ว”
หานชิงอวี่ตรวจชีพจรเจียงหวู่สักพักก็วางมือลงแล้วพูดต่อว่า “ต่อไปถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก ต้องระวังตัวให้มาก โทรหาฉันหรือไม่ก็น้องสาวนายก็ได้ ครั้งหน้าอาจจะไม่มีโชคแบบนี้ก็ได้!”
“หมอหานพูดถูก ผมจะจำไว้ครับ!” เจียงหวู่รับฟังคำพูดของหานชิงอวี่อย่างตั้งใจ
เพราะยังไงซะ เขาก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาไว้
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง! เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?” หานชิงอวี่รวบรวมสติกลับมาได้ แล้วถามย้ำถึงเรื่องที่คุยค้างไว้
พอเขาถามแบบนี้ เจียงหวู่ก็ทำหน้าสลดลงทันที
เรื่องแบบนี้มันเล่าให้คนอื่นฟังยาก เขาได้แต่เก็บเรื่องน่าอายไว้กับตัวตลอด
“ตอนที่ผมเรียนมหาวิทยาลัย พี่ชายผมไปกู้เงินนายทุนนอกระบบจากเถ้าแก่ฮั่วมา เพื่อหาเงินส่งผมเรียน”
“ก่อนหน้านี้ พวกเราหาเงินได้ทุกเดือน ก็เลยผ่อนจ่ายเขาตรงเวลาตลอด แต่หลังจากที่พี่ชายผมประสบอุบัติเหตุจนโคม่า พวกเราก็ขาดรายได้…”
“เถ้าแก่ฮั่วก็เลยมาหาเรื่องถึงที่…” เจียงหลานหยวน รู้ดีว่าเรื่องนี้ปิดไม่มิด จึงไม่คิดปิดบัง เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หานชิงอวี่ฟัง
“พวกนายยืมเงินเขามาเท่าไหร่?” หานชิงอวี่ขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน
“นี่สัญญากู้ยืมเงินค่ะ…” เจียงหลานหยวนพูดพลางหยิบสัญญากู้ยืมเงินในกระเป๋าออกมายื่นให้หานชิงอวี่ดู
เธอรู้ว่าหานชิงอวี่กับพี่ชายของเธอค่อนข้างสนิทกัน จึงไม่ได้ปิดบังอะไร
หานชิงอวี่รับสัญญากู้ยืมเงินมาอ่านอย่างละเอียด
คิ้วของเขาค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน “นี่มันไม่ใช่สัญญากู้ยืมเงินธรรมดา นี่มันสัญญากู้ยืมเงินนอกระบบ! ดอกเบี้ยขนาดนี้มันโหดกว่าปล่อยเงินกู้นอกระบบอีก!”
“แค่ไม่กี่หมื่นหยวน ผ่านไปไม่ถึงสามปี กลายเป็นหลายแสนหยวน พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้… ในเมื่อเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว…” เจียงหลานหยวนถอนหายใจอย่างจนใจ บนใบหน้าสะสวยปรากฏแววสิ้นหวัง
“เธอไปดูแลพี่ชายของเธอเถอะ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง!” หานชิงอวี่ยื่นสัญญากู้ยืมเงินคืนให้เธอ พร้อมกับสั่งเจียงหลานหยวนว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันจะต้องทวงความยุติธรรมกลับมาให้พวกเธอเอง”
“เอ่อ… หมอหาน คุณชายฮั่วหัวฉวีเป็นนักเลง… แบบนี้มัน…”
เจียงหวู่ได้ยินที่หานชิงอวี่พูด ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมา
“ไว้ใจฉันได้เลย พวกนายรออยู่ที่นี่เถอะ!”
หานชิงอวี่โบกมือแล้วพูดต่อว่า “ฉันจะไปหาวิธีเอง พวกนายอยู่เฉย ๆ ก็พอ!”
หลังจากทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ เขาก็รีบจากไป แล้วมุ่งหน้าไปที่แผนกแพทย์แผนจีน
ขณะที่เขากำลังเดินอยู่ที่ทางเดินด้านนอก ก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากห้องทำงานของแผนกแพทย์แผนจีน
“หัวเฉียว! ทำใบสั่งยานี่มันไม่ได้นะ จ่ายยาสุ่มสี่สุ่มห้าให้คนไข้แบบนี้ ระวังจะเกิดเรื่องใหญ่!”
ผู้อำนวยการแผนกแพทย์แผนจีนกำลังถือใบสั่งยาในมือคืนให้กับหัวเฉียว
“ผู้อำนวยการครับ ใบสั่งยานี้ผมเคยจ่ายให้คนไข้คนอื่นมาก่อน ไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย ทำไมพอมาถึงที่นี่ถึงใช้ไม่ได้ล่ะครับ?”
หัวเฉียวเองก็ไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ เมื่อถูกคนอื่นมาปฏิเสธใบสั่งยาต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ใบหน้าของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
หัวเฉียวเริ่มโต้แย้งกับผู้อำนวยการแผนกแพทย์แผนจีนของเขาอย่างดุเดือด
“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้! จะต้องอธิบายอะไรอีก?”
สีหน้าของผู้อำนวยการแผนกแพทย์แผนจีนบึ้งตึงทันทีเมื่อถูกซักถาม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกใครซักถามต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้
การกระทำของหัวเฉียวทำให้เขาเสียหน้าอย่างมาก
“หลีกไป! แยกย้ายกันไปได้แล้ว ไม่มีอะไรน่าดูหรอก!”
ทันใดนั้นเอง หานชิงอวี่ก็ฝ่าฝูงชนเข้ามาพร้อมกับพูดเกลี้ยกล่อมว่า “พวกเราต่างก็เป็นคนในห้องแผนกเดียวกัน ไม่เห็นต้องมาแตกหักกันเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลยนี่ครับ! ยังไงทุกคนก็ต้องเจอหน้ากันทุกวันอยู่แล้ว”
สิ่งที่เขาพูดนั้นถูกต้อง เพราะในความเป็นจริงแล้วมันก็เป็นเช่นนั้น
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนผู้อำนวยการแผนกผู้นั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ
การที่เขาทำให้ฉันเสียหน้าต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหมากขึ้น
“ฉันบอกไปแล้วว่าตำรับยานี้มีอยู่ที่บ้านฉันอยู่แล้ว ฉันใช้แบบนี้มาตลอด แต่เขากลับบอกว่านี่เป็นวิถีของคนชั่ว”
หัวเฉียวเห็นเพื่อนสนิทมาช่วยพูดให้ เขาก็เริ่มโต้เถียงขึ้น
“หัวเฉียว! ออกไปให้พ้น!”
ผู้อำนวยการแพทย์แผนจีนเห็นหัวเฉียวยังเถียงอยู่ ก็โกรธจนแทบระเบิด
“ไปก็ได้! ฮึ่ม!”
หัวเฉียวส่งเสียงเย็นชา ถอดเสื้อกาวน์ออกแล้วเดินออกไป
“นายอย่าไปถือสาเลย คนแบบนั้นเป็นยังไง นายก็รู้ดีอยู่แล้ว จะไปทะเลาะด้วยทำไม?”
หานชิงอวี่เดินตามหัวเฉียวออกมาพลางบ่น
พวกเขาเป็นคนที่มาจากโรงพยาบาลอื่น โรงพยาบาลนี้จึงไม่ได้ต้อนรับพวกเขาดีเท่าไหร่
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเขาเป็นคนใหม่กันล่ะ?
“แต่ฉันทนไม่ได้! ตั้งแต่เขามา เขาก็ขัดแย้งกับพวกเรามาตลอด!”
หัวเฉียวส่ายหน้า ใบหน้าเผยความหนักอึ้งออกมา
“อย่าไปถือสาคนแบบนี้เลย พวกเราแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ คนเลวแบบนี้เดี๋ยวก็มีคนจัดการเอง” หานชิงอวี่มองไปที่หัวเฉียวพร้อมกับเริ่มพูดเกลี้ยกล่อม
“คนแบบนี้ ชีวิตก็คงมีแค่นี้แหละ!” หัวเฉียวฟังแล้วรู้สึกดีขึ้น รีบพูดเสริมทันที
“หัวเฉียว นายช่วยปรุงยาคันให้ฉันได้ไหม?”
ทันใดนั้น หานชิงอวี่ก็เปลี่ยนเรื่องพูด หันไปมองหน้าหัวเฉียว
“ยาคันเหรอ? หมายถึงยาแก้คันใช่ไหม?”
หัวเฉียวไม่ได้ตั้งใจฟัง พอได้ยินหานชิงอวี่พูด ก็เลยถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจว่า “นายโดนหมากัดมาเหรอ?”
“เปล่าสักหน่อย พูดอะไรของนายเนี่ย จะช่วยพูดอะไรดี ๆ ให้ฉันไม่ได้เลยหรือไง”
หานชิงอวี่ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดติดตลกของหัวเฉียว
“รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปผสมยาให้”
ตอนนี้หัวเฉียวอารมณ์ดีขึ้นมาก เขาจึงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
ผ่านไปสิบนาทีกว่า ๆ หัวเฉียวก็วิ่งออกมา
“เร็วขนาดนี้เลย? ผสมยาเสร็จแล้วเหรอ?”
หานชิงอวี่มองดูหัวเฉียวที่ขึ้นมาพร้อมกับอาการเหนื่อยหอบ จึงรีบถามออกไป
“เสร็จแล้ว! ว่าแต่นายจะเอาไปทำอะไร?”
หัวเฉียวพับผงยาที่เขาเพิ่งปรุงเสร็จแล้วส่งให้หานชิงอวี่
“นายยังมีธุระอะไรอีกรึเปล่า” หานชิงอวี่มองไปที่หัวเฉียวพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่มีอะไรแล้ว ต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า?” หัวเฉียวตอบรับ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนชาย
“งั้นไปกันเถอะ พวกเรารีบไปรับเจียงหลานหยวนกัน!”
หานชิงอวี่ไม่ได้อธิบายอะไรมากความ เขาพาหัวเฉียวตรงไปยังหน้าห้องพักของพี่น้องตระกูลเจียงทันที
“เจียงหลานหยวน! พร้อมรึยัง ไปกันเถอะ” หานชิงอวี่ยืนอยู่ที่หน้าประตูร้องถามขึ้น
“คุณหมอหาน นี่คุณทำอะไรคะ?”
เจียงหลานหยวนไม่รู้แผนการของหานชิงอวี่ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังพาคนมาด้วยอีกคนหนึ่ง จึงเปิดประตูให้พวกเขา
คุณชายตระกูลหัว เธอเคยได้ยินชื่อเสียงของเขามาบ้าง
การสามารถร้องขอให้เขามาช่วยได้ คงเป็นเพราะหานชิงอวี่ลงทุนลงแรงไปมากแน่ ๆ
ใบหน้าอันงดงามของเจียงหลานหยวนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ถ้าพวกเขาช่วยสะสางเรื่องหนี้สินให้ได้ พวกเธอสองพี่น้องก็คงจะโล่งอกกันเสียที