ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 334 ข้อตกลงใหม่

บทที่ 334 ข้อตกลงใหม่

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา…

ในที่สุด เจี๋ยเป่าก็เดินออกมาจากห้องทำงานของหลินหม่านซาง คำตำหนิที่ยาวนานถึงครึ่งชั่วโมงทำให้เขาปวดหัวตุบ ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืนทำให้เขารู้สึกอ่อนล้า

ตอนนี้ไม่ใช่แค่หานชิงอวี่ ที่ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ

แต่เขายังไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้กับจินจื่อเฟิงอย่างไรดี

ก่อนที่เขาจะมา เขาตั้งใจจะปฏิเสธข้อเสนอของจินจื่อเฟิง แต่เมื่อเห็นเงินเต็มสองกล่อง เขาก็อดใจไม่ไหว

ตอนนี้ เขาแค่อยากหาที่สงบ ๆ นั่งพักสักครู่

ถ้าเป็นไปได้ เขาหวังว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะไม่เคยเกิดขึ้นเลย

แต่ชัดแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้

ดังนั้น สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้มีเพียงการหลบหนี

ขณะที่เจี๋ยเป่ากำลังจะกลับบ้าน โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา เจี๋ยเป่าก็กดปุ่มปฏิเสธการรับสายทันที

ทว่าพอเจี๋ยเป่าวางโทรศัพท์ลง อีกฝ่ายก็โทรกลับมาอีก

สีหน้าของเจี๋ยเป่าเริ่มจะหงุดหงิด เขาจึงรับสายแล้วตะคอกใส่ปลายสายเสียงเบา ๆ ว่า “หลัวอี้ ตอนนี้ตีสี่แล้วนะ! จะขายพ่อตัวเองแล้วยังไม่ยอมนอนอีกหรือไง!”

เสียงของหลัวอี้ที่ปลายสายกลับดูผ่อนคลาย [โอ้ หมอเจี๋ย วันนี้ทำไมอารมณ์ร้อนจังเลยล่ะ หรือว่าไอ้หนุ่มหานชิงอวี่นั่นมารังแกคุณอีกแล้ว?]

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายคาดเดาความคิดของตนเองถูก เจี๋ยเป่าก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที

ทว่าก่อนที่ความโกรธจะปะทุขึ้นมา เจี๋ยเป่าก็ชะงักไป

เขามองซ้ายมองขวา แล้วพูดกับหลัวอี้ที่ปลายสายเสียงเบาว่า “คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง หานชิงอวี่ติดต่อคุณงั้นเหรอ!”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจี๋ยเป่าก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

เขาสัมผัสได้ว่า ช่วงนี้หานชิงอวี่กำลังจะลงมือเล่นงานเขา

แม้ภายนอกเจี๋ยเป่าจะดูนิ่งเฉย แต่ในใจเขารู้สึกว่าหานชิงอวี่น่าจะเริ่มรู้เรื่องราวรอบตัวเขาแล้ว

ตอนนี้เจี๋ยเป่ารู้สึกหวั่นใจเป็นอย่างมาก

ความหวั่นใจนี้ แม้แต่หลัวอี้ที่คุยโทรศัพท์ด้วยยังสัมผัสได้

แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอธิบายอะไร กลับหัวเราะเสียงแผ่ว [หมอเจี๋ย คุณฉลาดจริง ๆ บอกตามตรง ตอนนี้ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ ไม่รู้ว่าสะดวกไหม?]

พูดตามตรง ตอนนี้เจี๋ยเป่ารู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ต่อให้ตอนนี้มีเงินตกอยู่บนพื้น เขาคงต้องคิดแล้วคิดอีก ว่าจะก้มลงเก็บดีไหม

แต่พอได้ยินหลัวอี้พูดแบบนั้น เขาก็ครุ่นคิดขึ้นมาทันที

สักพักเขาก็ตัดสินใจ “บอกสถานที่มา”

ดูเหมือนหลัวอี้จะเดาไว้แล้วว่าเจี๋ยเป่าคงไม่ปฏิเสธ เขาจึงพูดต่ออย่างเชื่องช้า “ที่เดิม ป่าละเมาะในสวนสาธารณะ หมอเจี๋ย ผมค่อนข้างใจร้อน รีบมาล่ะ”

พอได้ยินหลัวอี้พูดแบบนั้น เจี๋ยเป่าก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

เขามองออกมานานแล้วว่าหลัวอี้ไม่ใช่คนดีอะไร

แต่ก็เพราะเหตุนี้ เขาถึงได้ร่วมมือกับหลัวอี้ใส่ร้ายหานชิงอวี่

ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดถึงสถานการณ์ตอนนี้มาก่อนเลย

เขาเป็นฝ่ายถูกหลัวอี้ควบคุมเอาไว้ได้เสียแล้ว!

แม้ในใจเขาจะอึดอัดมากแค่ไหน ทว่าก็ไม่สามารถแข็งข้อกับหลัวอี้ได้เลย

ดังนั้น ไม่นานเจี๋ยเป่าก็มาถึงสถานที่นัดพบตามที่หลัวอี้นัดไว้

ทันทีที่เขามาถึงป่าละเมาะ เขาก็เห็นหลัวอี้ยืนสูบบุหรี่อยู่ในป่า

เพียงแต่ครั้งนี้ หลัวอี้มาถึงก่อนเขา แถมยังทำตัวหยิ่งผยองขึ้นมาก

เห็นได้ชัดว่า เขาคงคิดว่าตัวเองสามารถควบคุมเจี๋ยเป่าที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

และก็เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่เห็นเจี๋ยเป่าเดินมาถึงตรงหน้า หลัวอี้ก็ยิ้มเยาะออกมาว่า “มาแล้วเหรอ?”

แม้เจี๋ยเป่าจะรู้สึกถูกเหยียดหยาม แต่ลึก ๆ ในใจก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาหัวเสียกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้

เขาจึงหันไปมองหน้าหลัวอี้ พยายามเก็บก้อนความโกรธเอาไว้ แล้วฝืนยิ้มพูดกับอีกฝ่ายว่า “มาแล้ว”

คราวนี้หลัวอี้พูดอย่างเปิดอกมากขึ้น “เรื่องเงินที่เราคุยกันครั้งก่อน คุณคิดอย่างไรบ้าง หมอหานก็ติดต่อมาหาผม บอกว่าจะให้เงินก้อนโตกับผมเหมือนกัน”

พอเจี๋ยเป่าได้ยินคำถามนี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที

หลังจากที่พวกเขาเจอกันครั้งล่าสุดก็ผ่านไปไม่นาน แถมหลังจากเจอกัน เขาก็ถูกเรื่องวุ่นวายรุมเร้ามากมาย

ตอนนี้ตัวเขายังเอาตัวไม่รอด หลัวอี้ยังมาตามทวงเงินอีก

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเอาหานชิงอวี่มาอ้างเพื่อกดดันเขา

นั่นยิ่งทำให้เจี๋ยเป่าโกรธมากขึ้นไปอีก

เจี๋ยเป่ารู้สึกได้ถึงไฟโทธะแล่นพรึ่บขึ้นมาจากข้างใน

เดิมทีเขาอยากจะข่มความโกรธนี้เอาไว้ แต่คำพูดของหลัวอี้ ทำให้ความคิดใหม่ผุดขึ้นในใจของเจี๋ยเป่า

สีหน้าของเจี๋ยเป่า เปลี่ยนจากโกรธเป็นดีใจในทันที เขาเอ่ยปากกับหลัวอี้ที่อยู่ตรงหน้าว่า “เรื่องเงินคุณไม่ต้องห่วง แต่มีข้อแม้ว่า คุณต้องรับปากกับผมอีกเรื่องหนึ่ง!”

หลัวอี้ถึงกับงุนงง

เดิมที วันนี้เขาแค่อยากจะหาโอกาสมาลองเชิงเจี๋ยเป่า ดูว่าจะยังรีดไถอะไรจากเขาได้อีกหรือไม่

ถ้าไม่มีอะไรให้รีดไถได้แล้ว เขาก็จะไปเข้าร่วมกับฝ่ายของหานชิงอวี่ทันที

ถึงแม้เขาจะคิดว่าคงไม่มีหวัง แต่เขาก็ยังอยากจะลองดู

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ เจี๋ยเป่ากลับตอบตกลงอย่างง่ายดาย!

ดังนั้น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปด้วยความสงสัยว่า “อะ อะไรเหรอครับ?”

เจี๋ยเป่ากระแอมไอ จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “คุณรู้ไหมว่าพ่อของคุณป่วยเป็นอะไรกันแน่?”

เห็นท่าทางแบบนี้ของเจี๋ยเป่า ในใจหลัวอี้ก็พอจะเดาได้ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับพ่อของเขาแน่ ๆ

ดังนั้น เขาจึงยิ้มออกมา “หมอเจี๋ย อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ ผมรู้จักกาลเทศะ ไม่เหมือนกับพี่ชายของผมที่หัวรั้น เพื่อเงิน ผมทำได้ทุกอย่างแหละ!”

สภาพของหลัวอี้ในตอนนี้ ช่างเป็นโอกาสทองของเจี๋ยเป่าโดยแท้

เขาจ้องมองหลัวอี้ที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “ดี! ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมจะเล่าแผนการคร่าว ๆ ให้ฟัง ถ้าคุณคิดว่าแผนนี้ใช้ได้ งั้นเรามาร่วมมือกัน รับรองว่ารวยเป็นกอบเป็นกำแน่นอน!”

หลัวอี้พยักหน้าหลังจากฟังจบ “เล่ามาได้เลย ไม่ขัดข้อง”

เจี๋ยเป่ามองไปรอบ ๆ เพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง ก่อนจะค่อย ๆ พูดว่า “ถ้าอยากทำให้การค้าครั้งนี้สำเร็จ… พ่อของคุณต้องตาย!”