ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 329 หมอหาน คุณมาแล้ว
บทที่ 329 หมอหาน คุณมาแล้ว
ไม่ใช่แค่หลินหม่านซางเท่านั้น
รอบ ๆ บริเวณนี้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่ไม่ใช่ผู้นำฝ่ายบริหารของโรงพยาบาล ซึ่งแทบจะไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์ ต่างก็มองดูฉากตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
ถ้าหากคนที่ผ่าตัดเสร็จสิ้นไปเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ พวกเขาอาจจะยังรู้สึกว่า การผ่าตัดเสร็จสิ้นไปอย่างดีเยี่ยม
แต่การผ่าตัดในครั้งนี้ กลับสำเร็จโดยแพทย์รุ่นเยาว์สองคน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ
ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆเกี่ยวกับการผ่าตัดที่อยู่ตรงหน้า
แต่กลับกลัวว่าตัวเองจะเข้าไปมีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับการผ่าตัดครั้งนี้
มองดูหานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งร่วมมือกันปิดแผลผ่าตัดและเย็บแผล จนกระทั่งหัวเฉียวก็มองไปทางลั่วจือซินด้วยสีหน้ามึนงง
“พวกเขาจะไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?”
ลั่วจือซินอยู่ในโรงพยาบาลศูนย์มานานแล้ว
สถานการณ์แบบนี้ เธอไม่เพียงแต่เคยได้ยินคนอื่นพูดถึงในโรงพยาบาลศูนย์เท่านั้น แต่ยังเคยเห็นมากับตาตัวเองอีกด้วย
หานชิงอวี่มักจะทำการผ่าตัดให้สำเร็จลุล่วงด้วยประสิทธิภาพและคุณภาพที่น่าประหลาดใจ ในช่วงเวลาที่ไม่คาดคิด
ดังนั้น เธอจึงสะบัดผม หันไปพูดกับหัวเฉียวที่อยู่ด้านข้างว่า
“ไม่มีปัญหาหรอก เขาก็เป็นแบบนี้แหละ”
“ถ้าคุณอยู่กับเขาไปนาน ๆ คุณก็จะชินกับเรื่องแบบนี้เอง”
เดิมที ลั่วจือซินและหัวเฉียวไม่ได้สนิทกันมากนัก แต่หลังจากผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมาด้วยกัน หัวเฉียวก็เต็มไปด้วยความกตัญญูต่อลั่วจือซินอย่างเห็นได้ชัด
ดังนั้น สำหรับคำพูดของลั่วจือซิน แม้ว่าหัวเฉียวจะยังคงมีข้อสงสัยอยู่ในใจ แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อ
และก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
ไม่นานนัก หานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งในห้องผ่าตัดก็ทำการเย็บแผลเสร็จสิ้น และเดินออกจากห้องผ่าตัด
เมื่อเห็นทั้งสองคนออกมาจากห้องผ่าตัด ทุกคนที่เฝ้าดูการผ่าตัดของทั้งสองในห้องสังเกตการณ์ก็กรูกันออกมาที่ทางเดิน
หลังจากที่ย้ายเจียงหวู่ไปที่ห้องพักผู้ป่วยแล้ว หัวเฉียวก็เข้าไปโอบคอหานชิงอวี่เอาไว้ แล้วพูดว่า
“เหล่าหาน นายนี่มันสุดยอดจริง ๆ!”
“ตอนเรียนหนังสือ นายก็เก่งขนาดนั้นแล้ว ไม่คิดเลยว่าตอนผ่าตัดจะยังเก่งขนาดนี้อีก!”
หลินหม่านซางเหลือบมองหัวเฉียว รู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าคุ้น ๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน
โชคดีที่คนรอบข้างเตือนเขาได้ทันเวลา
“ผู้อำนวยการหลินลืมไปแล้วเหรอ เด็กคนนี้มาเยี่ยมชมโรงพยาบาลของเราไง”
“ตอนประชุมแลกเปลี่ยนช่วงบ่ายแก่ ๆ พวกคุณสองคนยังเจอกันอยู่เลย”
เมื่อได้ยินคำเตือนของคนรอบข้าง หลินหม่านซางก็นึกขึ้นได้
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกใจคอไม่ดี
เพราะเขารู้ดีว่า หานชิงอวี่มาจากเมืองเจียงเฉิง แถมยังมาจากโรงพยาบาลศูนย์ที่เขาไม่เคยมองอยู่ในสายตา
แต่ชายหนุ่มที่ชื่อหัวเฉียวเป็นคนที่มาจากโรงพยาบาลใหญ่ ที่แค่มาเยี่ยมชมโรงพยาบาลของพวกเขา
พูดให้ชัดก็คือ ถ้าโรงพยาบาลของพวกเขาไม่ได้จัดการประชุมในช่วงสองวันนี้ ชายหนุ่มคนนี้อาจจะไม่มาที่เมืองจินเลยด้วยซ้ำ และจะไม่มาที่โรงพยาบาลเมืองจินอย่างแน่นอน
แต่เขาไม่รู้เลยว่า หัวเฉียวที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนเมืองจินอย่างแท้จริง
ในขณะนั้นเอง เจี๋ยเป่าที่ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนมาก็กลับมาข้าง ๆ หลินหม่านซาง แล้วทักทายผู้เป็นอาจารย์ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ
“อาจารย์ ผมมีธุระนิดหน่อย เพิ่งจะได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์แล้วรีบมาที่นี่เลย”
ได้ยินคำพูดของเจี๋ยเป่า หลินหม่านซางก็มองหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็ได้กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นเหล้าที่โชยมาจากตัวของลูกศิษย์ เขาก็ขมวดคิ้ว
เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา ชายชราก็กดเสียงต่ำแล้วตำหนิ
“เจี๋ยเป่า ดูสภาพของนายตอนนี้สิ!”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองไปที่หานชิงอวี่
ในตอนนี้ เขาหวังว่าหานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งจะเป็นลูกศิษย์ของเขา
เจี๋ยเป่ารีบขอโทษหลินหม่านซาง แล้วอธิบายเหตุผลที่เขามาสายให้อีกฝ่ายฟัง ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่สบายใจ ซึ่งเป็นอารมณ์ที่ไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเจี๋ยเป่ามาก่อน
ในเวลานี้ หานชิงอวี่ที่ถูกผู้คนห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ก็สังเกตเห็นเจี๋ยเป่าแล้ว
ดังนั้น เขาจึงไม่ได้สนใจคำเยินยอของคนอื่น ๆ แต่เดินไปที่คณบดีฉินซานไห่อย่างเงียบ ๆ แล้วพูดกับคณบดีฉินว่า
“คณบดีฉิน เกี่ยวกับเรื่องของอิงชื่อจ้ง ผมอยากขอให้คุณช่วยหน่อย…”
เดิมทีคณบดีฉินซานไห่รีบมาตอนกลางดึกเพราะต้องการจะมาด่าหานชิงอวี่
แต่ตอนนี้ หานชิงอวี่กลับผ่าตัดสำเร็จลุล่วง ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการฉีดยากระตุ้นหัวใจให้กับเขาและโรงพยาบาล
ดังนั้น ตอนนี้เขาก็กลายเป็นหนึ่งในคนที่ร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จในการผ่าตัดของหานชิงอวี่
สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ หานชิงอวี่กลับมาขอร้องเขา!
แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ เรื่องของอิงชื่อจ้งนั้นซับซ้อนมาก แถมยังมีหลินหม่านซางและเจี๋ยเป่าร่วมมือกันผลักดันอย่างเต็มที่
แม้แต่เขาที่เป็นคณบดียังแทรกแซงได้ยาก
เขาอยากรู้จริง ๆ ว่า หานชิงอวี่จะใช้วิธีไหนในการช่วยให้อิงชื่อจ้งหลุดพ้นจากเรื่องนี้
ดังนั้น เขาจึงพูดกับหานชิงอวี่ว่า
“ตกลง งั้นอีกประมาณครึ่งชั่วโมง พวกนายมาที่ห้องทำงานฉันกัน”
เมื่อได้ยินคำตอบที่แน่ชัดของคณบดีฉินซานไห่ หานชิงอวี่ก็พยักหน้า
จากนั้นก็เดินไปที่ห้องพักผู้ป่วยพร้อมกับหัวเฉียวและลั่วจือซิน
แต่ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ไปที่ห้องพักผู้ป่วยของคุณปู่หลัว แต่ไปที่ห้องพักผู้ป่วยที่เจียงหวู่อยู่ในตอนนี้
ระหว่างที่เดินไปที่ห้องพักผู้ป่วยของเจียงหวู่ หานชิงอวี่ก็ถามคนทั้งสองที่อยู่ข้าง ๆ ว่า
“มีใครแจ้งทางครอบครัวของเจียงหวู่หรือยัง?”
ลั่วจือซินรีบตอบว่า
“ตอนที่ส่งตัวเข้าโรงพยาบาลมาใหม่ ๆ เขาพกโทรศัพท์มือถือมาด้วย”
“น้องสาวเขาเป็นบุคคลติดต่อฉุกเฉิน ฉันเลยให้เธอมารีบมาที่นี่แล้ว”
เมื่อนึกถึงเจียงหลานหยวนที่ต้องรีบมาที่โรงพยาบาลเมืองจินจากหอพักที่เขาจัดให้ในเวลาดึกดื่นขนาดนี้ หานชิงอวี่ก็รู้สึกใจหาย
ถึงแม้ว่าตอนนี้ เฝิงเว๋ยจะถูกเขาจัดการจนเอาตัวไม่รอดแล้ว และไม่น่าจะมายุ่งกับพี่น้องตระกูลเจียงอีก
แต่เมื่อนึกถึงการที่เจียงหวู่ได้รับบาดเจ็บเพราะคำสั่งของเขา หานชิงอวี่ก็รู้สึกไม่สบายใจ
ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น หานชิงอวี่และคนอื่น ๆ ก็มาถึงห้องพักผู้ป่วยของเจียงหวู่แล้ว
เมื่อมองดูเจียงหวู่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักผู้ป่วย และเห็นเพียงด้านหลังของหญิงสาวคนหนึ่ง หานชิงอวี่ก็รู้ว่าเจียงหลานหยวนน่าจะมาถึงแล้ว
และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อหญิงสาวยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลัง เธอก็หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าของเจียงหลานหยวน
แต่บนใบหน้าของเธอในวันนี้ เต็มไปด้วยร่องรอยของการร้องไห้จนตาบวม
เมื่อเห็นหานชิงอวี่พาคนอื่น ๆ เดินเข้ามา เจียงหลานหยวนก็รีบเช็ดน้ำตา แล้วพูดว่า
“หมอหาน คุณมาแล้ว”