ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 748 ตัดสินใจโดยพลการ

“มีความเห็นอย่างไรหรือ?” เฉินจี๋ถามอย่างสนใจใคร่รู้

“พวกเราต่างก็ยุ่งกันอยู่ ให้ขุนนางแห่งศาลต้าหลี่ขึ้นมาเลยดีกว่า ไม่เช่นนั้นถกเถียงกับพวกเขาไปจนถึงบ่ายก็คงไม่จบ เสียเวลาเปล่า ๆ”

จินเฟิงไม่มีความสนใจในการต่อสู้ในท้องพระโรงเลยแม้แต่น้อย จนถึงตอนนี้นอกจากชิ่งกั๋วกงและขุนนางชั้นสูงสองคนแล้ว เขาก็ไม่รู้จักขุนนางในท้องพระโรงคนอื่นเลยสักคน

รวมถึงชายชราที่เพิ่งโต้เถียงกับเขาเมื่อครู่นี้ จินเฟิงก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร

เขาไม่มีอารมณ์จะเสแสร้งแกล้งทำกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เพราะความอ่อนแอของเฉินจี๋ อิทธิพลของราชสำนักต้าคังก็ยิ่งอ่อนแอลงเรื่อย ๆ พวกขุนนางก็ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้น

ยามที่พวกเขาโกงกิน รับสินบน รังแกผู้อื่นและเหยียบย่ำชีวิตผู้คน พวกเขาทำอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลย

เคยมีญาติของขุนนางหลายคนทุบตีผู้คนจนตายกลางถนน ทั้งยังมีผู้เห็นเหตุการณ์มากมาย

ต่อมาในหมู่บุตรหลานขุนนางในเมืองหลวง ถึงกับมีกระแสนิยมเพื่อพิสูจน์อำนาจวาสนาของตระกูล ด้วยการสุ่มหาคนบนถนนใหญ่ในเมืองหลวงมาทุบตีจนตาย

ยิ่งคึกคัก ยิ่งใกล้พระราชวังยิ่งดี ยิ่งฆ่าคนที่มีชื่อเสียงได้ยิ่งดี เช่นนี้จึงจะพิสูจน์อิทธิพลของตระกูลพวกเขาได้

ภายหลังมีบุตรชายขุนนางผู้หนึ่งที่ไม่รู้จักประสาฆ่าญาติของขุนนางในราชสำนัก อีกทั้งยังเป็นญาติสนิทที่ยังไม่พ้นห้าขั้นของเฉินจี๋ ทำให้เฉินจี๋โกรธมาก สั่งให้กรมอาญาสอบสวนคดีนี้อย่างเข้มงวด ตัดหัวบุตรชายขุนนางผู้นั้น กระแสนี้จึงถูกกดลงได้

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ไม่มีขุนนางคนใดที่สะอาดบริสุทธิ์ การรวบรวมหลักฐานความผิดของพวกเขาจึงง่ายดายยิ่งนัก

องค์หญิงเก้าร่างรายชื่อขึ้นมา ฉินเจิ้นใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน นำหน่วยข่าวกรองวันไปรวบรวมหลักฐาน เมื่อได้รับหลักฐานมาอย่างเพียงพอก็ส่งมอบให้กับขุนนางแห่งศาลต้าหลี่

เมื่อขุนนางแห่งศาลต้าหลี่ได้รับหลักฐาน เหงื่อเย็น ๆ ที่แผ่นหลังทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปหมด

หลักฐานฉินเจิ้นที่มอบให้เขานั้นละเอียดยิ่งนัก แต่ละข้อล้วนเป็นหลักฐานที่แน่นหนาดั่งภูผา

ขุนนางแห่งศาลต้าหลี่รู้ดีว่าหากหลักฐานเหล่านี้ถูกเปิดเผย ทั้งท้องพระโรงต้องพลิกโฉมครั้งใหญ่ ตระกูลใหญ่ที่ยืนหยัดมานับร้อยปีจะต้องล่มสลายลงอย่างราบคาบ

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เพิ่งโต้เถียงกับจินเฟิงไม่รู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้หรือ?

เขารู้แน่นอน

แต่เขาไม่มีทางเลือก จำต้องรวมกลุ่มคนเข้าด้วยกัน หวังว่าการรวมตัวกันเป็นหนึ่งจะกดดันเฉินจี๋ได้ เพื่อต่อต้านองค์หญิงเก้าและจินเฟิง

เมื่อครั้งยังเยาว์วัย เฉินจี๋ได้ศึกษาเล่าเรียนกับอาจารย์อาวุโสสามท่าน ในจำนวนนั้นมีสองท่านที่ยกย่องสรรเสริญสิ่งที่เรียกว่า ‘ความสมดุล’ อย่างยิ่งยวด โดยเชื่อว่านี่คือทักษะสำคัญที่สุดในการปกครองประเทศของฮ่องเต้

ด้วยอิทธิพลจากอาจารย์อาวุโส เฉินจี๋จึงยึดถือปฏิบัติเช่นนี้มาโดยตลอด

เขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งถึงการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนักต้าคัง ถึงขนาดจงใจปล่อยให้ฝ่ายสันติภาพและฝ่ายสนับสนุนสงครามแข่งขันกันเอง

หากฝ่ายใดอ่อนแอลง เฉินจี๋ก็จะเอนเอียงช่วยเหลืออีกฝ่ายหนึ่งเล็กน้อย เพื่อป้องกันไม่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเติบใหญ่เกินไป

ที่จริงแล้ว องค์หญิงเก้าและจินเฟิงเป็นตัวแทนของฝ่ายสนับสนุนสงครามในระดับหนึ่ง ขณะนี้พวกเขาได้เปรียบอยู่ หากเป็นยามปกติ เมื่อฝ่ายสันติภาพยอมอ่อนข้อ เฉินจี๋ก็จะเอนเอียงช่วยเหลือพวกเขาบ้าง

แต่สถานการณ์ในตอนนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา

ผู้คุ้มกันภัยแสดงพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเกินไป ท่าทีของจินเฟิงในการประหารขุนนางชั้นสูงก็แข็งกร้าวเกินไป

ปัจจุบันวังหลวงแทบจะอยู่ในกำมือของผู้คุ้มกันภัย เฉินจี๋ไม่ใช่คนโง่ เขาย่อมรู้ดีว่าควรเลือกอย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น คำสัญญาที่องค์หญิงเก้าและจินเฟิงมอบให้แก่เขานั้นช่างยิ่งใหญ่และน่าดึงดูดเหลือเกิน

ฮ่องเต้ผู้กอบกู้บ้านเมือง ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ทั้งสองตำแหน่งล้วนเป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาโดยตลอด

ก่อนหน้านี้ทำไม่ได้ แต่ตอนนี้การปรากฏตัวของจินเฟิงทำให้เขาเห็นความหวัง จึงย่อมสนับสนุนจินเฟิงและองค์หญิงเก้าอย่างสุดกำลัง

หลังจากฟังคำพูดของจินเฟิงจบ ก็สั่งให้ขันทีคนสนิทเรียกขุนนางแห่งศาลต้าหลี่ออกมา

ขุนนางแห่งศาลต้าหลี่สั่งให้คนแบกเอกสารราชการออกมากองหนึ่ง แล้วเริ่มอ่านรายการความผิดของเหล่าขุนนางชั้นสูง

พวกขุนนางที่ถูกเอ่ยชื่อ ต่างหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ในใจนอกจากสาปแช่งจินเฟิงและองค์หญิงเก้าแล้วก็ยังสาปแช่งเฉินจี๋อีกด้วย

ในยุคสังคมศักดินา ฮ่องเต้ก็ปราบปรามการทุจริต แต่เหตุใดยิ่งปราบปราม ขุนนางที่คดโกงก็ยิ่งมากขึ้น?

นี่จำเป็นต้องกล่าวถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นทางการในวงการราชการยุคสังคมศักดินา

เมื่อมีขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริตปรากฏในราชสำนัก ฮ่องเต้ย่อมรู้สึกปลาบปลื้ม แต่ฮ่องเต้ส่วนใหญ่กลับชื่นชอบขุนนางฉ้อฉลมากกว่า

มิใช่เพียงเพราะขุนนางฉ้อฉลชอบประจบสอพลอเอาใจฮ่องเต้เท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะฮ่องเต้มีหลักฐานความผิดของพวกเขาอยู่ในมือด้วย

ในสายตาของฮ่องเต้ เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ล้วนเป็นเพียงสุนัขล่าเนื้อที่คอยไล่ต้อนประชาชนเท่านั้น การฉ้อราษฎร์บังหลวงของข้าราชการก็คือโซ่ที่ฮ่องเต้ใช้ล่ามสุนัข และยังเป็นหลักฐานความจงรักภักดีที่ขุนนางมอบให้แก่ฮ่องเต้

ด้วยโซ่เส้นนี้ ฮ่องเต้สามารถจัดการกับขุนนางฉ้อฉลได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

ข้าราชการเช่นนี้ย่อมได้รับความไว้วางใจได้ง่ายกว่า

ส่วนขุนนางผู้สุจริตที่มือสะอาดนั้น ฮ่องเต้ต้องหาเหตุอื่นมาควบคุมพวกเขา

นี่คือเหตุผลที่ฮ่องเต้ชื่นชอบขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง

นี่ก็ถือเป็นกฎเกณฑ์ที่ไม่เปิดเผยในสังคมศักดินาและท้องพระโรง ข้าราชการเกือบทั้งหมดต่างเข้าใจดี

เพียงแต่คนฉลาดบางคนรู้จักขอบเขต ไม่เคยทำเรื่องร้ายแรงถึงชีวิต ด้วยวิธีนี้พวกเขาได้มอบหลักฐานความจงรักภักดีให้ฮ่องเต้ สามารถได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้ หากภายหลังเกิดเรื่องขึ้น ก็เพียงแค่ถูกปลดออกจากตำแหน่งกลับบ้านเท่านั้น ไม่ถึงกับต้องสูญเสียชีวิตทั้งครอบครัว

แต่ความโลภของมนุษย์นั้นไร้ขีดจำกัด ผู้คนมากมายแต่เดิมก็คิดเช่นนี้ ตอนแรกก็ยังรักษาจุดยืนไว้ได้ แต่ต่อมาเมื่อได้รับการล่อลวงมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ค่อย ๆ เริ่มหลงทางและทำสิ่งต่าง ๆ อย่างบ้าบิ่นมากขึ้น

ครั้งนี้องค์หญิงเก้าเลือกที่จะลงดาบกับพวกขุนนางโลภมากที่หลงทางและทำความผิดร้ายแรง

คนพวกนี้โลภมาก มีบาปหนัก เมื่อสังหารพวกเขาแล้ว ไม่เพียงแต่เงินทองที่พวกเขาโกงมาจะได้นำเข้าท้องพระคลัง แต่ยังสามารถส่งสารถึงราษฎรว่าฮ่องเต้มีความมุ่งมั่นในการปราบปรามการทุจริต ทำให้ราษฎรรู้สึกว่าฮ่องเต้อยู่เคียงข้างพวกเขา ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการรวมใจประชาชน

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ถูกขานนามก่อนหน้านี้ยังคงหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าฮ่องเต้จะไม่จัดการกับขุนนางสำคัญมากมายในคราวเดียว

แต่เมื่อขุนนางแห่งศาลต้าหลี่อ่านหลักฐานความผิดของพวกเขา ทุกคนก็เข้าใจถึงความมุ่งมั่นของเฉินจี๋

ตามกฎหมายของต้าคัง หลักฐานความผิดเหล่านี้เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาถูกริบทรัพย์และล้มล้างตระกูล

ข้อกล่าวหามีมากมายเหลือเกิน ขุนนางขุนนางแห่งศาลต้าหลี่อ่านอย่างยืดยาวเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยามก็ยังไม่จบ

ในขณะที่จินเฟิงฟังจนเกือบจะหลับไป ในที่สุดขุนนางขุนนางแห่งศาลต้าหลี่ก็อ่านจบ

เสียงแหลมของขันทีคนสนิทอิ๋นเชวี่ยดังขึ้น “รับพระบัญชาสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระราชโองการว่า ชิงสุ่ยหนานจินเฟิงมีความชอบในการช่วยชีวิตฮ่องเต้และต่อต้านตงหมาน จึงแต่งตั้งให้เป็นชิงสุ่ยโหว

ฮูหยินชิงสุ่ยโหว กวานเสี่ยวโหรว เป็นสตรีผู้มีคุณธรรมและเป็นแบบอย่างของสตรีแห่งต้าคัง จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ‘ชวนอันจวิ้นจู่’”

ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างมองกันไปมา บางคนแสดงความประหลาดใจ บางคนก็แสดงสีหน้าว่าเป็นไปตามคาด

ครั้งนี้จินเฟิงได้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ต่อหน้าฮ่องเต้และขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ การพระราชทานรางวัลย่อมเป็นสิ่งที่แน่นอน

การรับกวานเสี่ยวโหรวเป็นธิดาบุญธรรมก็เป็นเรื่องที่ตกลงกันไว้แล้วบนกำแพงเมืองทางเหนือ ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

แต่คนส่วนใหญ่ไม่คาดคิดว่าเฉินจี๋จะเลื่อนตำแหน่งจินเฟิงจากหนานขึ้นเป็นโหวโดยตรง

นี่ไม่ใช่แค่การเลื่อนขั้นแบบพิเศษอีกต่อไป แต่เป็นการก้าวกระโดดขึ้นสู่สวรรค์ในก้าวเดียวเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงความดีความชอบที่จินเฟิงได้สร้างไว้ในครั้งนี้ ประกอบกับความสามารถของจินเฟิง พวกเขาก็ยอมรับได้

ทว่า ขันทีคนสนิทอ่านจบแล้วก็มิได้หยุด แต่ยังคงอ่านต่อไปว่า “ชิงสุ่ยโหวจินเฟิง มีความรู้ลึกซึ้ง มีพรสวรรค์ล้นเหลือ มีอุปนิสัยสูงส่งบริสุทธิ์ เที่ยงตรงไม่ประจบสอพลอ จึงแต่งตั้งเป็นราชครูแห่งต้าคังและให้เข้ารับตำแหน่งทันที! สำนักตรวจการ กรมอาญา ศาลต้าหลี่ และหน่วยข่าวกรอง ต้องให้ความร่วมมือกับราชครูอย่างเต็มที่ในการกวาดล้างพรรคพวกขององค์รัชทายาท เพื่อคืนความสงบสุขให้แก่ต้าคัง…”

“เกิดอะไรขึ้น?”

คราวนี้ไม่เพียงแต่ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊จะประหลาดใจ แม้แต่จินเฟิงที่กำลังง่วงงุนอยู่ก็ตื่นขึ้นมาทันที

เรื่องการเลื่อนขั้นเป็นโหวและกวานเสี่ยวโหรวนั้น องค์หญิงเก้าได้บอกเขาล่วงหน้าแล้ว แต่ราชครูคืออะไรกัน?

“ใครจะเป็นราชครูให้ต้าคังกัน?”

“เฉินเหวินเอ๋อร์ กลับไปข้าต้องจัดการเจ้าให้ได้!”