ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 704 ข้าทำอะไรผิด?
ฝั่งลั่วหลานก็ตามสืบหาข่าวคราวขององค์หญิงเก้ามาสักพักแล้ว แต่ก็ไม่ได้เบาะแส
ราวกับว่าคนทั้งคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เรื่องนี้คือสิ่งที่จินเฟิงกังวลใจยิ่งนัก
ลั่วหลานรู้ดีว่าจินเฟิงร้อนใจ จึงไม่คิดใส่ใจเรื่องระเบียบพิธีรีตอง ก่อนจะพยักหน้ารับคำ “ได้ข่าวแล้ว! ข้าเพิ่งได้ข่าวมาว่าพบองค์หญิงแล้ว!”
“นางอยู่ที่ใด? เหตุใดก่อนหน้านี้จึงหาตัวนางไม่พบ?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“องค์หญิงถูกฝ่าบาทนำตัวไปซ่อน!” ลั่วหลานตอบว่า “เมื่อวานพวกเราได้รับข่าวว่ามีคนพบธนูหัวนกหวีดของหอการค้าเราที่คฤหาสน์ตระกูลเซวียทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหลวง
ข้าได้ตรวจสอบดูแล้ว ผู้คุ้มกันภัยทุกคนที่ใช้ธนูหัวนกหวีดต่างก็ตอบไปในทิศทางเดียวกัน ดังนั้นข้าจึงสันนิษฐานว่าธนูหัวนกหวีดถูกองค์หญิงยิงออกมา แต่เมื่อข้าส่งคนไปสืบดู พบว่าบ้านหลังนั้นว่างเปล่าแล้ว องค์หญิงอาจจะถูกทหารชุดเกราะแดงย้ายไปที่อื่นแล้ว”
“อู่หยางยิงธนูหัวนกหวีดอย่างนั้นหรือ?” จินเฟิงในใจรู้สึกแย่ “นางพบเจออันตรายอะไรหรือไม่?”
“น่าจะไม่เป็นเช่นนั้น” ลั่วหลานส่ายหัว “ข้าคาดว่าองค์หญิงยิงธนูหัวนกหวีดอาจจะเป็นเพราะนางรู้ว่าผู้รุกรานจากตงหมานเข้ามา และต้องการส่งข่าวให้ท่านอาจารย์ทราบด้วยวิธีนี้…”
“เดี๋ยวก่อน อะไรคือการรุกรานจากตงหมาน?”
จินเฟิงขัดจังหวะลั่วหลาน
ชาวชี่ตันส่งข่าวมาว่าฝ่าบาทได้แจ้งให้ลั่วหลานทราบเมื่อหลายวันก่อนแล้ว แต่เนื่องจากขบวนพ่อค้ายังอยู่ระหว่างทาง ไม่สามารถรับพิราบส่งสารได้ ลั่วหลานจึงจำต้องให้ผู้คนมาแจ้งข่าว
เป่ยเชียนสวินรู้จักเส้นทางลัดใกล้ ๆ เมืองหลวงดี จึงได้นำจินเฟิงเดินทางผ่านเส้นทางลัดนั้นและจึงพลาดกับคนที่ลั่วหลานส่งมาแจ้งข่าว กว่าจะกลับมาเจอถนนหลักอีกครั้งก็เป็นวันนี้
ลั่วหลานอยู่ในเมืองหลวงรอคอยการตอบกลับแต่ก็ไม่ได้รับข่าวกลับมา สันนิษฐานว่าจินเฟิงคงหลงทางกับคนที่ส่งมารายงาน สุดท้ายวันนี้นางทนรอต่อไปไม่ไหว จึงออกจากเมืองหลวงมารับจินเฟิงด้วยตนเอง
นางโชคดีมากที่บังเอิญเจอกับจินเฟิงพอดี
จินเฟิงฟังคำบอกเล่าของลั่วหลานเสร็จ ใบหน้าของนางก็กลับกลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
หากเกิดสงครามขึ้น ทุกอย่างจะยิ่งอยู่เหนือการควบคุม
การพาองค์หญิงเก้าไปเองก็ยากอยู่แล้ว ตอนนี้กลับมีปัจจัยแปรผันเพิ่มมาอีก เขาจำต้องคิดหาทางแก้ไขใหม่อีกครั้ง
ชาวตั่งเซี่ยงโหดร้ายอยู่แล้ว แต่ชาวตงหมานกลับโหดร้ายยิ่งกว่า ปีที่แล้วยิ่งประสบภัยหนาว คราวนี้มาต้าคัง ต้องมีเจตนาไม่ดีแน่ ๆ
จินเฟิงฝืนบังคับตนเองให้สงบสติอารมณ์ก่อนเอ่ยถาม “ตอนนี้ชาวตงหมานไปถึงไหนแล้ว?”
“ข้าเองก็ไม่ทราบได้ เพียงแต่คาดว่าคงอีกไม่ไกลแล้ว” ลั่วหลานตอบ
นางเป็นเพียงผู้ดูแลร้านของหอการค้านี้เท่านั้น ที่พอจะล่วงรู้ว่าชาวตงหมานจะยกทัพมา ก็เพราะฝ่าบาททรงแจ้งข่าวให้ทราบ ส่วนเรื่องรายละเอียดนั้น นางไม่รู้แม้แต่น้อย
จินเฟิงกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นเป่ยเชียนสวินก็รั้งแขนเขาไว้พลางร้องเตือนว่า “ท่านอาจารย์ มีคนมุ่งหน้ามาทางนี้!”
“มากันกี่คน?” จินเฟิงเอ่ยถาม
เป่ยเชียนสวินหยิบกลองใบเล็กออกมาอีกครั้ง และก้มลงฟังอยู่ชั่วครู่ แล้วกล่าวว่า “จำนวนคนไม่มาก น่าจะมีเพียงสองถึงสามคนเท่านั้น แต่ควบม้ามาด้วยความเร็วสูง”
“อาจเป็นเพียงแค่ทหารม้าส่งข่าวที่ผ่านทางมา” ต้าหลิวกล่าว
“นี่มันเสียงฝีเท้าม้าศึกชัด ๆ ทหารส่งข่าวไม่มีทางได้ขี่ม้าชั้นดีเช่นนี้!” เป่ยเชียนสวินส่ายหน้าพร้อมกล่าว
หากเป็นเวลาปกติ ม้าศึกเพียงสองสามตัว ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดจินเฟิงก็คงไม่ใส่ใจนัก
ทว่าตอนนี้ต่างไปเสียแล้ว
ชาวตงหมานบุกมาแล้ว
ใครจะรู้ว่าคนที่มาคือสายลับของชาวตงหมานหรือไม่
จินเฟิงส่งสัญญาณให้ต้าหลิว ต้าหลิวรีบโบกมือเรียก “เหลาอู่ หากเป็นสายลับของชาวตงหมาน สังหารได้ทันที!”
“ทราบ!”
ผู้คุ้มกันภัยที่ยืนอยู่หลังเกวียนพยักหน้าตอบตกลง
ใต้ท้องรถม้านั้นซุกซ่อนธนูจ้งหนู่ที่ขึ้นสายเรียบร้อย หากพบศัตรูเพียงแค่ปลดสลักออกก็สามารถยิงได้ทันที
เสียงกีบเท้าม้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ม้าขนสีดำสนิทสามตัวกำลังควบตะบึงมาตามถนนหลวง
เมื่อเห็นพวกจินเฟิง คนบนหลังม้าก็เริ่มผ่อนฝีเท้าลง
“เขามาที่นี่ได้อย่างไร?” ลั่วหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เจ้ารู้จักหรือ?” จินเฟิงถาม
“เขาชื่อฉินเจิ้น เป็นคุณชายใหญ่ตระกูลฉิน ข้าเคยพบเขาสองครั้งที่งานประมูล” ลั่วหลานอธิบาย
“ตระกูลฉินในเมืองหลวงไม่ค่อยมีชื่อเสียงมากนัก แต่ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาท ใช่แล้ว หัวหน้าองครักษ์ขององค์หญิงเก้า ฉินหมิง ก็คือน้องชายของฉินเจิ้น เขาเป็นบุตรคนที่สาม”
“พี่ใหญ่ของฉินหมิงหรือ?”
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าจำได้ว่าฉินหมิงเคยบอกว่า พี่ใหญ่ของเขาเป็นผู้บัญชาการกองพลที่หนึ่งของทหารรักษาพระองค์ชุดเกราะแดง ไม่ใช่ว่าชาวตงหมานต่างบุกมาแล้วหรือ? เหตุใดเขาไม่อยู่ในเมืองหลวงเพื่อเฝ้าวังหลวง เขามาที่นี่ได้อย่างไร?”
“ข้าก็สงสัยเรื่องนี้เช่นกัน” ลั่วหลานส่ายหัว “พวกเขาหยุดลงแล้ว หรือว่ามาหาท่านอาจารย์?”
“พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าข้ามา?”
จินเฟิงยังคงคิดว่าตัวเองมาเมืองหลวงโดยไม่มีใครรู้เห็น
“ท่านอาจารย์ ลั่วหลานสาบานว่าไม่ได้บอกเรื่องของท่านกับใคร!”
ลั่วหลานคิดว่าจินเฟิงกำลังสงสัยนาง จึงรีบยกมือขึ้นสาบาน
“ข้ามิได้กล่าวหาเจ้า” จินเฟิงกล่าวพลางส่ายหน้า
จินเฟิงเชื่อมั่นในตัวลั่วหลานยิ่งนัก
หากนางคิดทรยศจริง คงไม่ทำเรื่องให้เห็นได้ชัดเช่นนี้
ขณะเดียวกันนั้นเอง ฉินเจิ้นก็กระโดดลงจากหลังม้านำพาลูกน้องสองคนเดินเข้ามาใกล้
“ท่านใดคือท่านอาจารย์จินแห่งจินชวน?”
“ข้าคือจินเฟิง ยินดีที่ได้พบท่านแม่ทัพฉิน!”
จินเฟิงยกมือคารวะแม่ทัพฉินตามแบบอย่างบัณฑิต
เมื่ออีกฝ่ายตามหาเขาถึงที่นี่ แถมยังระบุตัวชัดเจนว่าต้องการพบเขา หากยังหลบเลี่ยงอีกก็เท่ากับเป็นการยอมแพ้
“เจ้ารู้จักข้าหรือ?”
ฉินเจิ้นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเห็นลั่วหลานที่ยืนอยู่ด้านข้าง จึงร้องออกมา “อ่อ ที่แท้แม่นางลั่วหลานก็อยู่ที่นี่ เห็นทีข้าคงไม่ต้องแปลกใจแล้ว”
“ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพฉินเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ มีธุระอะไรหรือ?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“แม่นางลั่วหลานก็อยู่ที่นี่ เชื่อว่าท่านคงจะทราบเรื่องแล้วว่าชาวตงหมานบุกรุกมายังต้าคัง!”
ฉินเจิ้นรีบล้วงเอาตราออกมาจากอกเสื้อ “ข้าได้รับคำบัญชาจากฝ่าบาทให้มาเชิญท่านอาจารย์จินเข้าเฝ้าที่เมืองหลวง เพื่อปรึกษาหารือแผนการรับมือศัตรู!”
จินเฟิงได้ยินดังนั้นดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
เมื่อได้พบเจอฉินเจิ้น เขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าฮ่องเต้รู้ที่อยู่ของเขาแล้ว
แต่ไม่คาดคิดเลยว่าฮ่องเต้จะทรงเรียกข้าเข้าวังโดยตรง
ตลอดมาจินเฟิงไม่เต็มใจมาเมืองหลวง เพราะเขาไม่ต้องการพบฮ่องเต้
ในยุคสังคมศักดินา ฮ่องเต้คือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ว่าเจ้าจะเป็นขุนนางใด เมื่อพบฮ่องเต้ก็ต้องคำนับ
นี่คือสิ่งที่จินเฟิงไม่สามารถยอมรับได้
ประการต่อมารากฐานของเขาในเมืองหลวงยังตื้นเขินนัก ในขณะที่เมืองหลวงนั้นคือศูนย์กลางอำนาจแห่งแคว้นต้าคัง น้ำลึกเกินไป และเขาก็ไม่ใช่เป็ดที่ร้องเสียงดัง ไม่ใช่ผู้ที่มีอำนาจที่จะสามารถควบคุมได้ทุกอย่าง
ดังนั้นจินเฟิงจึงตั้งใจจะมาเมืองหลวงเพื่อแอบพบองค์หญิงเก้าจากไป
ไม่ได้คิดจะอยู่เนิ่นนาน ไม่คิดจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้
ใครเล่าจะรู้ว่าฝ่าบาทกลับส่งคนมาพบเขาเสียก่อน
แม้แต่จะหลบเลี่ยงก็ทำไม่ได้
แค่ก แค่ก!
ฉินเจิ้นเห็นจินเฟิงฟังคำพูดของตนจนจบ แล้วกลับยืนนิ่งมองตรงข้ามตาเหม่อ จนอดไม่ได้ที่จะไอเบา ๆ เพื่อเตือนสติ
“ท่านอาจารย์จินต้องรับราชโองการแล้ว”
ลั่วหลานยืนอยู่ข้างหลังจินเฟิงเตือนเบา ๆ
“อ้อ อื้ม!”
จินเฟิงเพิ่งรู้สึกตัวจึงรีบประสานมือคารวะฉินเจิ้น แล้วเอื้อมมือไปหยิบตราในมือฉินเจิ้น
“บังอาจ! เจ้ากล้าแย่งชิงป้ายทองคำพระราชทานงั้นหรือ!”
ผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนที่อยู่ด้านหลังฉินเจิ้นชักดาบออกมาทันที
เป่ยเชียนสวินออกแรงดึงจินเฟิงหลบไปอยู่ด้านหลัง
ต้าหลิวกับผู้คุ้มภัยคนอื่นเข้ามาสมทบพร้อมหยิบหน้าไม้ออกมาแล้วเล็งไปที่ฉินเจิ้นและพวก
ในระยะที่ห่างออกไปอีกเล็กน้อย เหลาอู่และพรรคพวกเปิดผ้าสีดำออก เผยให้เห็นธนูจ้งหนู่ที่ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
หากเป็นคนธรรมดาที่เผชิญหน้ากับธนูมากมายเช่นนี้ คงจะตกใจจนแข็งไปแล้ว แต่ฉินเจิ้นกลับหัวเราะเสียงดังและกล่าวว่า “ข้าได้ยินมานานแล้วว่าสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนนั้นเก่งกาจ วันนี้ข้าได้เห็นกับตาแล้วจริง ๆ น่าทึ่งยิ่งนัก!”
“ลั่วหลาน ข้าได้ทำอะไรผิดพลาดไปหรือไม่?” จินเฟิงถาม
ลั่วหลานถามกลับด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ท่านอาจารย์ เหตุใดจึงไปคว้าเอาป้ายทองมาล่ะ?”
“มิใช่ว่าเจ้าให้ข้ารับพระราชโองการหรือ” จินเฟิงกล่าว “หากในมือเขาไม่ได้ถือพระราชโองการแล้วข้าจะรับสิ่งใด?”
“ท่านอาจารย์ช่าง…”
ลั่วหลานอมยิ้ม พลางอธิบายว่า “นี่คือกระแสรับสั่งของฝ่าบาท ดังนั้นท่านอาจารย์ตอบกลับไปว่า ‘ขุนนางรับพระราชโองการพ่ะย่ะค่ะ’ ก็เพียงพอ ไม่ต้องไปรับสิ่งใดหรอก…”