ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 677 พวกเจ้าสองคนเล่นตลกกันอยู่หรือ?

บทที่ 677 พวกเจ้าสองคนเล่นตลกกันอยู่หรือ?

ชาวบ้านกระตือรือร้นยิ่งนัก เว่ยต้าถงที่ออกไปต้อนรับยังไม่สามารถเข้าใกล้จินเฟิงได้

ในขณะที่ผู้คุ้มกันภัยของจินเฟิงและองค์หญิงเก้าก็ฝ่าฝูงชนไปถึงกองบัญชาการ

เว่ยต้าถงเดินตามมาข้างหลัง รองเท้าข้างหนึ่งหายไป

“องค์หญิง ไม่ได้พบพระองค์หลายวัน ทรงดูสง่างามขึ้นมาก เมื่อครู่วุ่นวายนัก รองเท้าข้าน้อยยังสูญหายไปเสียได้ แต่พระองค์กลับยังคงสีหน้าเรียบเฉย สมกับเป็นธิดามังกร!”

สมกับเป็นวงการราชการที่เจ้าเล่ห์ เมื่อเข้าไปในห้อง เว่ยต้าถงก็รีบประจบสอพลอ

แต่อย่างไรก็ตาม องค์หญิงเก้าไม่เล่นด้วยและถามขึ้นมาตรง ๆ ว่า “การก่อสร้างเป็นอย่างไรบ้าง?”

เว่ยต้าถงชะงักไปครู่หนึ่งและรีบตอบว่า “กราบทูลองค์หญิง การก่อสร้างเป็นไปอย่างราบรื่น พรุ่งนี้ข้าจะไปที่ภูเขาอวี้เหล่ยกับพระองค์ บนยอดเขามีกล้องส่องทางไกลสามารถมองเห็นได้ไกลมาก”

“ยังมีเวลา ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ ไปกันตอนนี้เลย” องค์หญิงเก้าพูดพลางลุกขึ้นยืน

“องค์หญิงเพิ่งเดินทางมาถึง พักผ่อนก่อนสักคืนดีหรือไม่?” เว่ยต้าถงแนะนำ

แต่อย่างไรก็ตาม องค์หญิงเก้าไม่สนใจเขาและนำคนออกไปข้างนอกทันที

“ใต้เท้าเว่ย ประจบประแจงเกินไปหรือไม่?”

จินเฟิงยิ้มพลางตบไหล่เว่ยต้าถง “องค์หญิงเก้าไม่เหมือนขุนนางคนอื่น นางเป็นคนที่ลงมือทำจริง ต่อไปมีอะไรก็พูดไปตรง ๆ ไม่ต้องประจบเอาใจ งานสำเร็จนางจะเลื่อนขั้นให้เอง ถ้าทำงานไม่ดีประจบไปก็ไม่มีประโยชน์”

ปัจจุบันกลุ่มจงหมิงเปรียบเสมือนตาและหูของจินเฟิง ผู้ที่รับผิดชอบเมืองซื่อชวนจะรวบรวมข่าวสำคัญของวันนั้นมารายงานจินเฟิงทุกวัน

โครงการตูเจียงเยี่ยนมีความสำคัญยิ่ง ช่วงนี้จินเฟิงไม่มีเวลามา ก็เตือนให้กลุ่มจงหมิงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

เว่ยต้าถงในฐานะผู้รับผิดชอบโครงการ ก็มักปรากฏในรายงานบ่อยครั้ง

ที่จริงจินเฟิงรู้สึกว่าเว่ยต้าถงเป็นคนไม่เลว จึงแนะนำกับองค์หญิงเก้า

รายงานของกลุ่มจงหมิงก็พิสูจน์สายตาของจินเฟิงได้เป็นอย่างดี

ตั้งแต่เว่ยต้าถงรับช่วงโครงการ ตูเจียงเยี่ยนมักจะยุ่งจนดึกดื่น ค่ำคืนยังคงศึกษาแผนที่

ไม่เพียงแต่ทำงานหนัก แต่ยังอดทนได้ดี

คนของกลุ่มจงหมิงมักเห็นเขามอมแมมอยู่บนพื้นที่ก่อสร้างเพื่อสำรวจพื้นที่จริง

ถ้าจะพูดถึงข้อเสีย ก็คือเขาเจ้าเล่ห์และชอบประจบมากเกินไป

จินเฟิงรู้ดีว่าวงการราชการของต้าคังเป็นแบบนี้ เว่ยต้าถงเป็นหัวหน้าแผนกลำเลียงมาครึ่งค่อนชีวิต การประจบสอพลอเกือบจะเป็นสัญชาตญาณของเขาไปแล้ว

เมื่อเว่ยต้าถงฟังคำพูดของจินเฟิงจึงตะลึงงัน

จากนั้นก็โค้งคำนับจินเฟิงอย่างสุภาพ “ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะ!”

เขาคุ้นเคยกับท่าทางเสแสร้งในวงการราชการ คนที่พูดตรง ๆ แบบจินเฟิงนั้นหายาก

การชี้แนะตรงไปตรงมาแบบจินเฟิงนั้นถือว่าหาได้ยากในวงการราชการ

ถ้าไม่ใช่คนสนิทกันจริง ๆ จะไม่มีทางทำแบบนี้

ที่จริงแล้ว เว่ยต้าถงไม่ได้สนิทสนมกับจินเฟิงมากนัก ไม่รู้ว่าปกติเขาพูดแบบนี้หรือเปล่า แต่เขาซึ้งใจใน ‘ความจริงใจ’ ของจินเฟิงเป็นอย่างมาก

แท้จริงแล้ว เว่ยต้าถงก็เป็นคนที่ลงมือทำจริงเช่นกัน มักจะเดินทางไปกับขบวนเรือ จึงคุ้นเคยกับน่านน้ำโดยรอบเป็นอย่างดี

คำพูดของจินเฟิงทำให้เขานึกถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งเป็นขุนนาง

ตอนนั้นเขาอายุไม่ถึงยี่สิบปี ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ขนส่งตัวเล็ก ๆ แต่ทุกวันเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น มักจะคิดว่าถ้าตัวเองได้เลื่อนขั้นจะต้องทำประโยชน์ให้แก่ประชาชนอย่างไร

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เว่ยต้าถงก็พบว่าความคิดของตัวเองช่างน่าขัน

ขุนนางที่เขาพบเจอมาทั้งหมดล้วนแต่คิดจะหาผลประโยชน์ หรือไม่ก็ทำงานไปวัน ๆ อย่างขอไปที

เขาอยากทำงานอย่างจริงจัง กลับกลายเป็นคนแปลกแยกและยังคนกลั่นแกล้ง

ไม่มีทางเลือก เขาก็เลยต้องเรียนการประจบเอาใจเจ้านาย

หลังจากเรียนรู้ที่จะไหลไปตามน้ำ เขาก็เข้ากับวงการราชการได้ในที่สุด

ประกอบกับที่บ้านมีเส้นสายอยู่บ้าง ทำงานไปหลายปีในที่สุดก็ได้เป็นถึงหัวหน้าแผนกลำเลียง กลายเป็นผู้นำสูงสุดของการขนส่งทางแม่น้ำจินหม่า

โดยปกติ ตราบใดที่เมืองหลวงไม่ส่งคนมา เขาก็ยิ่งใหญ่ที่สุดและไม่ต้องประจบใครอีกต่อไป

แต่นิสัยนี้ติดตัวเขามาแล้ว พอเห็นองค์หญิงเก้าก็อดไม่ได้ที่จะพูดอะไรดี ๆ เพื่อเอาใจองค์หญิง

ผลปรากฏว่าเป็นอย่างที่จินเฟิงพูด ประจบจนเกินควร

องค์หญิงเก้าไม่ได้ดีใจ กลับดูเหมือนจะโกรธด้วยซ้ำ…

คำชี้แนะของจินเฟิงทำให้เว่ยต้าถงรู้สึกเหมือนถูกตีจนกระจ่าง

ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าปัญหาของตัวเองอยู่ที่ไหน และรู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับองค์หญิงเก้าด้วยท่าทีแบบใด

“เชิญท่านอาจารย์”

เว่ยต้าถงหลีกทางให้จินเฟิงเดินออกไปก่อน

จินเฟิงยิ้ม และเดินออกจากห้องไป

เนื่องจากช่วงนี้มักจะขึ้นไปสังเกตการณ์บนภูเขาอวี้เหล่ย เว่ยต้าถงจึงสั่งให้คนสร้างกระท่อมบนยอดเขา บางครั้งขี้เกียจลงเขาก็พักบนนั้นหนึ่งคืน

ตอนนี้ องค์หญิงเก้ายืนอยู่หน้ากระท่อมหญ้าและมองลงไปด้านล่าง

“องค์หญิง กล้องส่องทางไกลพ่ะย่ะค่ะ!”

เว่ยต้าถงหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาและยื่นให้องค์หญิงเก้าอย่างระมัดระวัง

องค์หญิงเก้ารับกล้องส่องทางไกลและปรับกล้องอย่างชำนาญก่อนจะส่องดูไปรอบ ๆ

จินเฟิงเอามือเท้าศาลาพักร้อน และมองไปด้านล่าง

ตอนนี้ใต้เขาอวี้เหล่ยเต็มไปด้วยผู้คนมากมายเหมือนมด กำลังขุดและขนหินและดินเหนียว

ร่องน้ำเบื้องล่างเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

“องค์หญิง ภูเขาอวี้เหล่ยเป็นกำแพงธรรมชาติ ด้านตะวันตกมักเกิดน้ำท่วม ด้านตะวันออกมักแห้งแล้ง แผนของท่านจินเฟิงคือการเจาะรูขนาดใหญ่ตรงจุดที่ภูเขาอวี้เหล่ยบางที่สุดเพื่อผันน้ำไปทางตะวันออก จะได้แก้ปัญหาน้ำท่วมทางตะวันตกและภัยแล้งทางตะวันออกเป็นแผนสองต่อ!”

เว่ยต้าถงเห็นองค์หญิงเก้าดูจนพอใจแล้ว จึงอธิบายอยู่ข้าง ๆ

พูดไปพูดมา โรคเก่าก็กำเริบประจบจินเฟิง “ท่านอาจารย์จินช่างเฉลียวฉลาดยิ่งนัก…”

“ใต้เท้าเว่ย ถ้าท่านชมข้าอีก ข้าคงลอยขึ้นฟ้าแล้ว!”

จินเฟิงขัดจังหวะเว่ยต้าถงด้วยรอยยิ้มขมขื่น

ดูเหมือนนิสัยนี้คงแก้ยากในเวลาอันสั้น

“ท่านอาจารย์ นี่ข้าไม่ได้ชมท่านเล่น ๆ นะ แต่ข้ารู้สึกทึ่งจริง ๆ ข้าทำงานในแผนกลำเลียงมานานหลายปี เดินทางผ่านแม่น้ำจินหม่าไม่รู้กี่ครั้งต่อปี แต่ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาน้ำท่วมได้ ท่านมาเพียงครั้งเดียวก็แก้ปัญหาได้ ถ้าไม่เรียกว่าเฉลียวฉลาดแล้วจะเรียกว่าอะไร?”

เว่ยต้าถงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ท่านอาจารย์เฉลียวฉลาดจริง เปิ่นกงก็รู้สึกทึ่งเช่นกัน”

องค์หญิงเก้าพูดเสริม

เว่ยต้าถงลอบมององค์หญิงเก้าแล้วยิ้มให้จินเฟิงและรีบพยักหน้าเห็นด้วย “ที่จริงแล้ว สิ่งที่ข้ายกย่อง ไม่ใช่แค่ความเฉลียวฉลาดของท่าน แต่ยังรวมถึงความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยว ตอนที่อยู่ต้าหม่างพัว อันตรายขนาดนั้นท่านกับองค์หญิงก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว สมกับเป็นแบบอย่างของทหารต้าคัง!”

“ใช่ ท่านอาจารย์ไม่เพียงแต่ฉลาด มีความกล้า มีความมุ่งมั่น ยังมีความอ่อนน้อมถ่อมตนอีกด้วย” องค์หญิงเก้าพูดเสริมอีกครั้ง

“องค์หญิงทรงตรัสได้ถูกต้องที่สุด!”

ราวกับเว่ยต้าถงได้ค้นพบดินแดนใหม่ เขาตบมือแล้วพูดว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอาจารย์ยังมองการณ์ไกล มีความสามารถในการปกครองบ้านเมือง น่าเสียดายที่ไม่ไปทำงานที่ท้องพระโรง!”

“ใครว่าไม่จริง เปิ่นกงเชิญท่านอาจารย์ไปเป็นราชครู ท่านยังไม่ยอมเลย!”

องค์หญิงเก้าส่ายหน้าอย่างเสียดาย

“ที่แท้ท่านอาจารย์ก็ชอบแบบนี้นี่เอง…”

เว่ยต้าถงรู้สึกว่าในที่สุดเขาก็เจอวิธีเอาใจองค์หญิงเก้าแล้ว จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเกินจริงว่า “นี่แหละที่เรียกว่าไม่ยึดติดกับชื่อเสียงและลาภยศ ท่านอาจารย์เป็นเช่นนั้นจริง ๆ!”

“พวกเจ้าสองคนเล่นตลกกันอยู่หรือ?”

จินเฟิงมองทั้งสองคนที่กำลังร้องเพลงสลับกันพูดด้วยใบหน้าซีดเผือด “รีบ ๆ คุยเรื่องสำคัญกันเถอะ บนเขามันหนาวขนาดนี้ อยากเล่นตลกก็ลงไปหาที่อุ่น ๆ เล่นได้หรือไม่?”