ลูกหลานเรียกหาข้า หลังข้าบรรลุเซียน - ตอนที่ 785 ทำลายสามพันมหามรรคา

ตอนที่ 785 ทำลายสามพันมหามรรคา

หลังจากที่หลุดจากพันธนาการของสามพันมหามรรคา ทัณฑ์ริษยาก็รวมขึ้นเป็นร่างหินอย่างรวดเร็ว เขามองไปยังทิศที่ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาถูกสังหาร ร่างหินสั่นสะท้าน

‘เป็นไปได้อย่างไรกัน…แค่กระบวนท่าเดียวก็ดับสลายแล้วรึ’

ทัณฑ์ริษยาร้องตะโกนอยู่ในใจ ทั้งประหลาดใจและหวาดกลัว

เดิมทีเขาคิดว่ามรรคาจารย์จะต่อสู้กับปฐมบรรพจารย์มหามรรคาอย่างดุเดือด ยากที่จะตัดสินแพ้ชนะได้ นี่คือการที่เขาประเมินมรรคาจารย์ไว้สูงที่สุดแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าปฐมบรรพจารย์มหามรรคาจะแพ้ให้กับเจียงฉางเซิงแค่กระบวนท่าเดียว

ทัณฑ์ริษยามองรอยยาวที่ถูกดวงเนตรมหามรรคาแหวกทะลุไป เขาไม่เห็นร่างของปฐมบรรพจารย์มหามรรคาแล้ว

ทัณฑ์ริษยาหันไปมอง มรรคาจารย์ก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์เทพสวรรค์มหามรรคา ดวงเนตรมหามรรคาที่เปิดอยู่ตรงหน้าผากก็ปิดลงช้าๆ

ยังไม่ตื่นอีกหรือ

หรือว่าเมื่อครู่จะเป็นแค่สัญชาตญาณ

ทัณฑ์ริษยาแอบตกใจอยู่ข้างใน มรรคาจารย์ผู้นี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

เขาประหลาดใจยิ่งนักว่ามรรคาจารย์กำลังรู้แจ้งสิ่งใดกันแน่ แม้แต่ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาบุกมาก็ยังไม่สนใจ

ทัณฑ์ริษยามองไปที่พันมหาโลกา ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาถูกสังหารแล้วจริงๆ แต่เจ้านี่ไม่ได้มีแค่ร่างเดียวเท่านั้น

ตอนนี้ ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาที่สถิตร่างจริงผานกู่ยังคงกดดันวิถีเซียน เขาจงใจยั่วยุจักรพรรดิสวรรค์และตี้เจวี๋ยรวมถึงขั้นพรหมเซียนทองคนอื่นๆ ทำให้เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนคลุ้มคลั่งกันมากขึ้น เมื่อพวกเขาระเบิดพลังจะทำให้พันมหาโลกาพังทลายลงไปเรื่อยๆ พลังทำลายล้างยังคงแผ่ขยาย ทำให้ดินแดนห้วงสุญญตาได้รับผลกระทบกันมากขึ้น

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนสิ้นหวังกันเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะจักรพรรดิสวรรค์กับตี้เจวี๋ย พลังที่ได้มาจากการสละชีวิตของชนรุ่นหลังพวกเขากลับสั่นคลอนปฐมบรรพจารย์มหามรรคาไม่ได้แม้แต่น้อย

พวกเขารู้สึกได้ชัดเจนว่าปฐมบรรพจารย์มหามรรคากำลังหยอกพวกเขาเล่นอยู่ ไม่อย่างนั้นก็คงจะจบการต่อสู้ไปนานแล้ว!

แม้ว่าปฐมบรรพจารย์มหามรรคาจะไม่ได้จัดการพวกเขาในทันที แต่วิถีเซียนก็ต้องล่มสลายอยู่ดี โลกเริ่มถูกทำลายมากขึ้น ต่อให้เป็นแดนเซียนพรหมที่ถูกโชคชะตามรรคาสวรรค์ปกป้องก็กำลังพังพินาศลงเช่นกัน ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือนแล้ว

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาพลันหยุดมือ คิ้วขมวดมุ่น

“เป็นไปได้อย่างไรกัน…”

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคามีสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาไม่แน่นอน เขารู้สึกว่าร่างจริงของเขาถูกมรรคาจารย์สังหารแล้ว

นั่นคือร่างจริงที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา เปลือกร่างนี้เทียบไม่ติดเลย!

มิหนำซ้ำยังถูกสังหารไปในชั่วพริบตาอีก!

เวลานี้ ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาพลันตกอยู่ในความหวาดกลัว

ภาพลักษณ์ของมรรคาจารย์ภายในใจเขาเปลี่ยนเป็นสิ่งที่น่ากลัวขึ้นมา เหยื่อที่เขาเลี้ยงเก็บไว้มาโดยตลอดกลับกลายเป็นศัตรูทางธรรมชาติที่ไม่อาจควบคุมได้ แล้วเขาจะยอมรับได้อย่างไร

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาจงใจล่อให้วิถีเซียนเริ่มมหันตภัยมหามรรคาเพื่อที่เขาจะได้ปรากฏตัวและสังหารมรรคาจารย์ หากมรรคาจารย์กลับมา เขาก็คงจะไม่รอดแล้ว เมื่อก่อนเขายังร่วมเป็นร่วมตายกับพันมหาโลกาได้ เพราะนี่คือที่พึ่งพิงที่ดีที่สุดของเขา

“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้…เขาแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไรกัน…”

เหตุใดถึงปรากฏพลังที่เหนือกว่าเขาในพันมหาโลกาที่เขาควบคุมได้กัน

หรือว่ามรรคาจารย์จะรับมรดกวิถีเซียนก่อนหน้าพันมหาโลกามา

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคารู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ต่อให้เขาคิดหนี ก็ไม่รู้ว่าจะหนีไปที่ใด

จักรพรรดิสวรรค์กับตี้เจวี๋ยบุกเข้ามาอีกครั้ง ใช้ทุกอภินิหารกับตัวเขา แต่ก็ทำอะไรร่างของเขาไม่ได้สักนิด เทียบกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวของมรรคาจารย์แล้ว การโจมตีของเหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งวิถีเซียนไม่ระคายเคืองผิวเขาเลย

กำเนิดทัณฑ์เห็นว่าปฐมบรรพจารย์มหามรรคานิ่งอึ้งจึงอดถามมิได้ “เป็นอะไรรึ มหันตภัยมหามรรคามาถึงแล้ว ยังไม่รีบจัดการพวกเขาอีก หากวิถีเซียนถูกทำลาย พลังของมรรคาจารย์ต้องได้รับผลกระทบแน่ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนสร้างมันขึ้นมา!”

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาได้สติกลับมา แววตาเขาพลันดุดันขึ้น

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คงมีแต่ต้องลุยต่อเท่านั้นแล้ว!

ในฐานะที่เป็นเจตจำนงมหามรรคา เขาไม่มีทางร้องขอชีวิตเหมือนกับกำเนิดทัณฑ์โดยเด็ดขาด

เขาก็มีศักดิ์ศรีของมรรคาอยู่เหมือนกัน!

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาพลันฟาดฝ่ามือลง ด้วยฝ่ามือนี้ กายเนื้อของจักรพรรดิสวรรค์กับตี้เจวี๋ยพลันระเบิดเป็นหมอกโลหิต โชคชะตามรรคาสวรรค์คุ้มครอง พวกเขารวมกายเนื้อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อระเบิดอีกครั้งซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ พลังของทั้งคู่ก็ลดฮวบลง

ขืนยังเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานพลังที่พวกเขาได้รับมาก็จะหายไป พวกเขาก็จะตายไปเช่นกัน

ไม่ใช่แค่พลังของทั้งสองคนเท่านั้น โชคชะตามรรคาสวรรค์ก็อ่อนกำลังลงเช่นกัน ถึงอย่างไรการที่พวกเขารอดมาได้ก็อาศัยโชคชะตามรรคาสวรรค์ทั้งสิ้น

โชคชะตาที่มรรคาสวรรค์สั่งสมมานานเก้าสิบล้านกว่าปีลดลงเร็วมาก เมื่อลดลงถึงครึ่ง ทั้งวิถีเซียนก็จะต้องพังพินาศลง

“บัดซบ ฝีมือคนละชั้นกันเลย…”

“นี่คือมหามรรคาหรือ สมควรตาย อย่าว่าแต่สนับสนุนพวกเขาเลย พวกเรายังเข้าใกล้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

“คิดดูว่าข้าฝึกบำเพ็ญมาห้าสิบล้านปีกว่าจะบรรลุผลมรรคาขั้นพรหมเซียนทอง แต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลย…”

“มิน่าตั้งแต่บรรพกาลมาถึงไม่มีวิถีบำเพ็ญใดต่อต้านเจตจำนงมหามรรคาได้เลย…”

“เฮ้อ พวกเราทำให้มรรคาจารย์ผิดหวังอีกแล้ว คงได้แต่หวังว่ามรรคาจารย์จะกลับมาโดยเร็วและฝากเถ้าถ่านวิถีเซียนให้สืบทอดต่อไปได้”

เหล่าขั้นพรหมเซียนทองต่างก็ถอนหายใจด้วยความเศร้าโศก เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนในแดนเซียนพรหมออกช่วยทุกสรรพชีวิต ทุกชีวิตต่างกำลังหนีตายอยู่ท่ามกลางมหันตภัย ราวกับกำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของชีวิต

ตอนนี้ ผู้บำเพ็ญเซียนส่วนใหญ่ต่างก็หมดหวังกันแล้ว

ผู้บำเพ็ญที่ยังมีหวังต่างก็กอดความหวังเดียวกันไว้ นั่นก็คือเชื่อมั่นว่ามรรคาจารย์จะปรากฏตัว เหมือนกับที่ผ่านมา ทุกครั้งที่วิถีเซียนเผชิญกับความสิ้นหวัง มรรคาจารย์ก็จะก้าวออกมา

กุยหลีอยากจะช่วยจักรพรรดิสวรรค์อยู่หลายครั้ง แต่เพิ่งขยับตัวก็สลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจะคืนชีพกลับมาอีกครั้ง

หากไม่ใช่เพราะมีพลังมรรคาสวรรค์ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนเหล่านี้ก็คงจะตายไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

มู่หลิงลั่วมีสีหน้าเศร้าหมอง เทียบกับความปลอดภัยของวิถีเซียนแล้ว นางเป็นห่วงเจียงฉางเซิงหลังจากนี้มากกว่า หากไม่มีวิถีเซียนแล้วจะส่งผลกระทบต่อเขาหรือไม่

มรรคาสวรรค์ถูกสร้างโดยมรรคาจารย์ นี่เป็นความลับที่ถูกเปิดเผยแล้ว ทุกวิถีบำเพ็ญในพันมหาโลการวมถึงผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนต่างก็คิดว่าหากมรรคาสวรรค์ถูกทำลาย มรรคาจารย์จะต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

หากเจียงฉางเซิงบาดเจ็บสาหัส เมื่อเผชิญหน้ากับเจตจำนงมหามรรคาอีกครั้ง นั่นจะอันตรายยิ่งกว่าเดิม

มู่หลิงลั่วยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว แต่นางในตอนนี้จะทำอะไรได้

นางคิดที่จะสร้างมรรคาของตนเองขึ้นมา แต่ที่ผ่านมาก็ได้เจียงฉางเซิงชี้แนะมาโดยตลอด อย่างน้อยตอนนี้นางก็ทำอะไรไม่ได้เลย

ภายในใจนางไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อย มีแต่ความสับสน ไม่ใช่แค่นาง ขั้นพรหมเซียนทองคนอื่นก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

ทันใดนั้นเองมีคนผู้หนึ่งก้าวออกมา เขาถือยอดของวิเศษชิ้นหนึ่ง แสดงพลังที่ไม่อาจมองข้ามได้ออกมา

ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนทุกคนหันไปมอง ก็เห็นเฟิงอวี้ถือยันต์เทพกำเนิดจักรวาลเดินไปทางปฐมบรรพจารย์มหามรรคา ยันต์เทพกำเนิดจักรวาลเปล่งแสงสีม่วงออกมาตลอดเป็นระลอกๆ แผ่ขยายไปถึงส่วนลึกของห้วงสุญญตาก่อนจะหายไป

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาก็สังเกตเห็นเฟิงอวี้เช่นกัน พูดให้ถูกก็คือถูกยันต์เทพกำเนิดจักรวาลดึงดูดความสนใจไป

ยันต์เทพกำเนิดจักรวาลไม่ใช่แค่เปล่งแสงสีม่วง แต่ยังแผ่ไอสีม่วงแปลกพิลึกออกมาด้วย

“นั่นมัน…”

กุยหลีเบิกตาโต ทำหน้าตกใจระคนงุนงงอย่างหาดูได้ยาก

มู่หลิงลั่วโต้ตอบช้ากว่าเล็กน้อย แต่ก็จำไอสีม่วงนั้นได้

นั่นคือไอสีม่วงของมหามรรคาอนธการ!

นี่มันอะไรกัน

เหตุใดคนผู้นี้ถึงมีสมบัติของมหามรรคาอนธการ

“เจ้าเป็นใครกัน” ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาตกใจกลัวมรรคาจารย์จนตับแทบแตก เวลานี้จึงดูเคร่งเครียดเป็นพิเศษ ไม่กล้าผลีผลามลงมือ

เขาเคยได้สัมผัสพลังที่แผ่ออกมาจากยันต์เทพกำเนิดจักรวาลแล้ว พูดให้ชัดก็คือร่างจริงอีกร่างเคยสัมผัสมาแล้ว ก่อนตายก็ได้ส่งความรู้สึกนี้มาให้เขา ทำให้เขาถึงกับหนาวสั่น

เฟิงอวี้ถือยันต์เทพกำเนิดจักรวาล เส้นผมยาวปลิวไสว ผ่านไปหลายสิบล้านปี เขาไม่ใช่ปุถุชนผู้อ่อนแอในอดีตอีกแล้ว แต่เป็นเสาหลักของวิถีเซียน

“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าวิถีเซียนจะถูกทำลายด้วยน้ำมือเจ้าไม่ได้”

เฟิงอวี้ตอบกลับอย่างเฉยชา แต่ภายในใจเขากลับไม่ได้เรียบนิ่งเหมือนกับสีหน้า

“จริงหรือ ท่านคือวิญญาณศาสตราของมรรคาจารย์จริงๆ หรือ”

“แน่นอน เป็นมาตั้งแต่แรกแล้ว!”

“เหตุใดมรรคาจารย์ถึงเลือกข้า อีกทั้งยังรอข้าบรรลุขั้นพรหมเซียนทองอีก เขาเองก็ไม่เคยกำชับอะไรกับข้าเลย…”

“นายท่านทำความดีไม่หวังสิ่งตอบแทน เจ้ามองดูวิถีเซียนสิ มีสิ่งมีชีวิตตั้งเท่าไรที่ได้ก้าวสู่เส้นทางเซียนเพราะนายท่าน นายท่านเคยเรียกร้องสิ่งตอบแทนบ้างหรือไม่”

เฟิงอวี้กำลังสนทนากับวิญญาณศาสตราของยันต์เทพกำเนิดจักรวาล

การสั่งสมพลังเก้าสิบล้านปีทำให้ยันต์เทพกำเนิดจักรวาลดูดซับพลังของสามพันมหามรรคาจนกลายเป็นยอดของวิเศษที่แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ไม่ใช่แค่นั้น วิญญาณศาสตรายังรู้แจ้งมหามรรคาอนธการ ภายใต้การแนะนำของเจียงฉางเซิง ทำให้มหามรรคาอนธการยอมรับมันแล้ว

ไอสีม่วงแผ่ออกมาจากยันต์เทพกำเนิดจักรวาลก่อนจะรวมขึ้นมาเป็นเงาร่างของเจียงฉางเซิง

เมื่อเห็นเงาร่างนี้ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนทุกคนต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมา ความเศร้าหมองภายในใจสลายไปเป็นปลิดทิ้ง

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาเห็นเงาร่างของมรรคาจารย์ก็ตกใจกลัวจนตัวสั่น รีบถอยไปอย่างเร็ว ทำให้กำเนิดทัณฑ์ชะงักงัน แต่กำเนิดทัณฑ์ก็ยังถอยตามปฐมบรรพจารย์มหามรรคาไปเช่นกัน

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของปฐมบรรพจารย์มหามรรคา ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนทุกคนก็ยิ้มด้วยความตื่นเต้น

มิหนำซ้ำเมื่อปฐมบรรพจารย์มหามรรคาถอย จักรพรรดิสวรรค์กับตี้เจวี๋ยก็ไม่ติดอยู่ในวังวนถูกสังหารและคืนชีพซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเช่นกัน

จักรพรรดิสวรรค์หันไปมองก็เห็นร่างของบิดา ทำให้เขาถอนหายใจยาวออกมา

‘ท่านพ่อ สุดท้ายแล้วก็ยังต้องพึ่งพาท่านอยู่ดี…’

จักรพรรดิสวรรค์พูดปลงอยู่ในใจ เขาไม่ได้รู้สึกพ่ายแพ้อะไร เมื่อก่อนเขาเคยฝันว่าจะแซงหน้าบิดาให้ได้ ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นความคิดที่บุตรชายทุกคนต้องเคยมี เพียงแต่ว่าเขาไล่ตามไม่ทันจึงปล่อยวางไปนานแล้ว

ตี้เจวี๋ยมีสีหน้าสำนึกเสียใจ เขาสละชีพเผ่าราชาวิถีเซียนไปแต่กลับยังต้องพึ่งพาให้มรรคาจารย์ช่วย ผลลัพธ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่เขายากจะรับได้จริงๆ

เฟิงอวี้มองเงาแผ่นหลังของมรรคาจารย์ เขานึกไปถึงความวุ่นวายที่โลกเทพยุทธ์ ในขณะที่เขาใกล้จะตายนั้นก็ได้เห็นเงาแผ่นหลังนี้เหมือนกัน

ที่แท้ก็เป็นมรรคาจารย์…

ภายในใจของเฟิงอวี้นั้นเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ เพราะเขารู้ดีว่าหากไม่มียันต์เทพกำเนิดจักรวาล เขาจะไม่มีทางมาถึงวันนี้ได้เลย ต่อให้มรรคาจารย์ปิดบังความจริงเรื่องนี้ เขาก็ยังคิดว่ามรรคาจารย์จะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน

บางทีมรรคาจารย์อาจจะรู้ล่วงหน้าแล้วว่าต้องมีวันนี้ เขาก็คือไพ่ตายที่มรรคาจารย์ได้หมอบเอาไว้ในยามที่วิถีเซียนเผชิญวิกฤติ

เงาร่างสีม่วงเหนือยันต์เทพกำเนิดจักรวาลยกมือขวาขึ้น กดนิ้วชี้ไปยังปฐมบรรพจารย์มหามรรคาที่อยู่ไกลๆ

แค่ชั่วพริบตา ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกจิตสังหารอันน่าสะพรึงจับเป้าหมายเอาไว้ เขารู้ได้ทันทีว่าไม่ว่าเขาจะหนีไปที่ใดก็หนีไม่พ้น

“ดัชนีปราณตระกูลเฉิน!”

ขั้นพรหมเซียนทองคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ เขาตื่นเต้นกว่าใครเพื่อน เพราะเขากับราชาแดนสวรรค์เฉินหลี่เป็นสหายรักกัน ได้ยินมานานแล้วว่ามรรคาจารย์ศึกษาดัชนีปราณตระกูลเฉินจนถึงแก่นแท้ เมื่อก่อนเขายังคิดว่าเฉินหลี่คุยโม้ ตอนนี้ดูแล้วคงเป็นความจริง

“มรรคาจารย์!”

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาไม่เลือกที่จะหนีตาย แต่ระเบิดพลังที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา เตรียมจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง

ตู้ม!

พลังอันน่าสะพรึงระเบิดออกมาจากในร่างกาย ทำลายล้างทุกอย่าง ห้วงสุญญตาพังทลาย ต้นสรวงสวรรค์มหามรรคาที่เดิมทีหักโค่นก็ถูกทำลายลง

โชคชะตามรรคาสวรรค์ที่ปกคลุมแดนเซียนพรหมพลันแตกเป็นเสี่ยงๆ ในขณะที่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนกับโลกโดยรอบกำลังจะโดนคลื่นแรงระเบิดนั้น เงาร่างมรรคาจารย์ที่ยันต์เทพกำเนิดจักรวาลอัญเชิญมาก็ได้ลงมือ

ดัชนีมรรคพิฆาตโลกา!

พิฆาตมรรคา!

ดับสามพันมหามรรคา!

ลำแสงสีม่วงที่ทรงพลังยิ่งกว่าพุ่งออกไป ระหว่างทางยังเหมือนทำให้เวลาย้อนกลับ ห้วงสุญญตาที่พังทลายเหล่านั้นเริ่มฟื้นคืนกลับมา โชคชะตามรรคาสวรรค์ก็รวมขึ้นมาอีกครั้ง ต้นสรวงสวรรค์มหามรรคาที่สลายเป็นเถ้าธุลีได้ฟื้นกลับขึ้นมาใหม่

ดัชนีมรรคพิฆาตโลกาปะทะกับพลังเทพสามพันของปฐมบรรพจารย์มหามรรคา กดพลังเทพสามพันกลับเข้าไปในตัวปฐมบรรพจารย์มหามรรคาดังเดิม

ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาเบิกตาโต ก่อนที่จะดับสลายไปพร้อมกับกายเนื้อ

กำเนิดทัณฑ์ที่อยู่ด้านข้างไม่ทันได้ตั้งตัวเลย ตายเร็วยิ่งกว่าปฐมบรรพจารย์มหามรรคาเสียอีก

ห้วงสุญญตาเงียบสงัดไปในช่วงสั้นๆ ก่อนที่เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิถีเซียนจะตะโกนโห่ร้องเสียงดัง พากันคารวะมรรคาจารย์

เหนือทะเลเมฆของแดนเซียนพรหม ขั้นพรหมกับจักรพรรดิเซียนนับไม่ถ้วนแหงนหน้ามองไปนอกพิภพ ได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้กับตา

“พวกเราชนะแล้วหรือ”

“มรรคาจารย์! มรรคาจารย์กลับมาแล้ว!”

“มรรคาจารย์ไม่มีวันถูกเนรเทศได้จริงๆ มรรคาสวรรค์เหนือกว่ามหามรรคา!”

“ฮ่าๆๆๆ ผู้แข็งแกร่งปานนั้นยังถูกมรรคาจารย์สังหารได้อย่างง่ายดาย มองไปในพันมหาโลกาตอนนี้ยังมีใครขวางวิถีเซียนได้อีกล่ะ”

“น่าเสียดาย หากมรรคาจารย์ลงมือเร็วกว่านี้ บางทีอาจจะบาดเจ็บล้มตายกันน้อยกว่านี้”

“มรรคาจารย์จะต้องติดปัญหาอยู่แน่นอน กว่าเขาจะกลับมาได้ พวกเราจินตนาการไม่ออกหรอกว่าเขาต้องลำบากเพียงใด”

เสียงดังเกรียวกราวไปทั่วฟ้า โชคชะตาแห่งวิถีเซียนเริ่มเพิ่มขึ้น

บนยอดเขาแห่งหนึ่ง

ฤทธาจารย์ในร่างแปลงกายเผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมา

ก่อนหน้านี้เขากังวลแทนมรรคาจารย์มาโดยตลอด แต่ไม่นึกเลยว่าจะจบลงแบบนี้

ประมุขแห่งนับอนันต์กับเจตจำนงมหามรรคาพ่ายแพ้ให้กับเจียงฉางเซิงแค่กระบวนท่าเดียวกันหมดเลยหรือ

มรรคาจารย์ผู้นี้อยู่ในระดับขั้นใดกันแน่

……………………..