ลูกหลานเรียกหาข้า หลังข้าบรรลุเซียน - ตอนที่ 463 การสร้างเผ่าพันธุ์ลึกลับ

หลังจากกลายเป็นผู้นำแห่งเซียนพิภพ มหาเซียนวังเฉินก็เดินทางมาที่เทียนจิงตามคำเชื้อเชิญของเจียงเทียนเซิงผู้เป็นสหายรัก เทียนจิงสร้างลานเทศนาธรรมให้อยู่ลึกเข้าไปในภูเขา

มหาเซียนวังเฉินมิปฏิเสธ การที่เขายอมมาเยือนทำให้เทียนจิงตื่นเต้นยินดี ปีที่สถานที่เทศนาถูกจัดเตรียมสำเร็จ เขาก็ใช้คันฉองฟ้าดินประกาศบอกสรรพชีวิตในใต้หล้าว่าอีกหนึ่งร้อยปีให้หลังเขาจะเทศนาสั่งสอนวิชา เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง ผู้ฝึกบำเพ็ญระดับขั้นต่ำเดินทางมาแสวงหาโชควาสนาดี ผู้ฝึกบำเพ็ญระดับขั้นสูงหมายฉวยโอกาสนี้ผูกมิตรกับมหาเซียนวังเฉิน

มหาเซียนวังเฉินผู้ถือครองคันฉองฟ้าดินย่อมเป็นตัวตนที่เทียบเคียงได้กับจักรพรรดิสวรรค์ ผู้คนต่างกล่าวขานกันว่า

จักรพรรดิสวรรค์แห่งแดนสวรรค์ มหาเซียนวังเฉินแห่งแดนมนุษย์ กับเจ้าแห่งตำหนักยมโลกของแดนยมโลก คือสามอำนาจสูงสุดที่เป็นรองเพียงมรรคาจารย์!

คำกล่าวนีแพร่กระจายไปทั่วโลกบำเพ็ญเซียนอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นกำหนดนิยามระเบียบปกครองของสามภพ หลังจากนั้นแดนสวรรค์ก็เปิดงานชุมนุมทอสวรรค์ จักรพรรดิสวรรค์เชิญมหาเซียนวังเฉินกับเจ้าแห่งตำหนักยมโลกสะบันเศียรมาร่วมโต๊ะเดียวกัน เป็นการยืนยันคำพูดที่ว่าฐานะของพวกเขาทัดเทียมกัน

งานชุมนุมทอสวรรค์จัดขึ้นอย่างครึกครื้น ทอสวรรค์ที่มีสรรพคุณช่วยเพิ่มอายุขัยทำให้แขกที่มาเยือนจากสามภพได้เปิดหูเปิดตาอย่างมาก แล้วงานหนนี้ก็ยังเชิญผู้ฝึกยุทธจากโลกเทพยุทธจำนวนหนึ่งมาด้วย หลังจากผู้ฝึกยุทธจากข้างนอกจำนวนมากมีโอกาสมาเยือนฝั่งโลกเทพยุทธก็ค้นพบว่าพวกเขามิอาจนำเคล็ดวิชาบำเพ็ญของวิถีเซียนออกไปจากโลกคุนหลุนได้ จำเป็นจะต้องฝึกบำเพ็ญอยู่ในโลกคุนหลุนเท่านั้น เรื่องนี้ทำให้พวกเขาผิดหวังกับวิถีเซียนอย่างยิ่ง พวกเขาไม่ทันสังเกตเลยว่าผู้ฝึกยุทธที่เดินทางมาหนนี้เริ่มกลายเป็นผู้ศรัทธาของมรรคาจารย์ มหาพิภพจิตจรกำลังแอบสร้างอิทธิพลอยู่อย่างลับ ๆ อย่างที่โลกเทพยุทธมิอาจจินตนาการออก

มรรคาจารย์เป็นผู้บุกเบิกยุคแห่งหมื่นวิถี ทั้งยังช่วยโลกเทพยุทธเอาไว้ ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างโลกคุนหลุนกับโลกเทพยุทธจึงดำเนินไปในทางเป็นมิตร แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะมีความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็ไม่ถึงกับไม่รู้จักหนักเบา บรรพจารย์ยุทธถึงขั้นตั้งใจว่าจะร่วมงานกับโลกคุนหลุนเพิ่มมากขึ้นด้วยซ้ำ ไม่เพียงบรรพจารย์ยุทธเท่านั้น โลกเทพยุทธก็ส่งผู้คุมอำนาจระดับต่าง ๆ มาเจริญสัมพันธ์กับแดนสวรรค์ไม่หยุด

ไม่ว่าข้างในหรือข้างนอกโลกล้วนมีแต่เรื่องวุ่นวาย ในสถานที่แต่ละแห่งกำลังมีเรื่องราวแต่ละอย่างดำเนินไป บางนาตื่นตาตื่นใจ บางเศร้าสลดชวนรันทด แต่ทุกสิ่งนี้ล้วนถูกเจียงฉางเซิงทิ้งออกจากสมอง เขาจดจ่ออยู่กับการฝึกบำเพ็ญเพื่อศึกษามรรคาแห่งกรรม

วสันต์จากจร สารทเยี่ยมเยือน สี่ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนเวียนวน แดนมนุษย์ดำเนินไปตามวัฏจักร กาลเวลาไหลผ่านไปดุจกระสวยทอผ้า แม้กาลเวลาล่วงเลยเพียงใด ขุนเขาเขียวขจีก็ยังคงองอยู่ นับตั้งแต่มหาเซียนวังเฉินเทศนาสั่งสอนวิชา นามของวิชามหามรรคาปราณทองคำก็โด่งดังไปทั่วโลกบำเพ็ญเซียน มันถูกยกย่องให้เป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนระดับสูงที่สุด

เขาเพียงเทศนาสอนสั่งบทพื้นฐานของวิชามหามรรคาปราณทองคำ ทว่าเพียงแค่นั้นก็นำสายลมใหม่มาให้โลกบำเพ็ญเซียนแล้ว ณ เรือนพำนักหลังเก่าของมรรคาจารย์บนเขามังกรผงาดในเมืองจิงเฉิงของเทียนจิง

มู่หลิงลั่ว จือจวิน ไทวา ไทซี เยียสวินตี เทพกระบี่กับซิงเอ๋อ มารวมตัวกัน

“มรรคาจารย์ปิดด่านฝึกบำเพ็ญมานานเท่าใดแล้ว หนนี้ยาวนานกว่าครั้งไหน ๆ ในอดีตเลยสินะ” เยียสวินตีถามอย่างสงสัยใคร่รู้ นับตั้งแต่ก่อตั้งแดนสวรรค์เขากับเจียงฉางเซิงก็ได้พบหน้ากันน้อยครั้งยิ่งนัก แต่เขาคือผู้เฝ้ามองเจียงฉางเซิงอยู่ตลอด คนอื่น ๆ ก็เช่นเดียวกัน พวกเขาลวนอาศัยฟังข่าวจากมู่หลิงลั่วกับไป๋ฉี โดยเฉพาะอย่างยิ่งไป๋ฉี นางปีศาจตนนี้วัน ๆ ไม่ตั้งใจฝึกบำเพ็ญแต่ชอบเตร็ดเตร่ไปทั่ว

มู่หลิงลั่วพยักหน้าตอบว่า “ยิ่งระดับขั้นบำเพ็ญเซียนสูง ช่วงเวลาที่ปิดด่านฝึกบำเพ็ญก็ยิ่งยาวนาน อีกอย่างยามนี้ความสัมพันธ์ระหว่างโลกคุนหลุนกับโลกเทพยุทธดีขึ้นแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เขาวุ่นวายทำสิ่งใดอีก ข้าเองก็ตั้งใจจะปิดด่านเป็นเวลานานเพื่อการสู่ระดับขั้นต่อไปเช่นกัน”

ทุกคนพยักหน้า ระดับขั้นของมรรคาจารย์ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคาดเดาได้

จือจวินคลี่ยิ้ม “ข้าก็ตั้งใจจะปิดด่านเหมือนกัน หนหน้าที่พบกันเกรงว่าคงจะเป็นอีกหลายร้อยปีให้หลัง”

ไป๋ฉีเบ้ปาก “มีแต่ข้าเท่านั้นกระมังที่ทนปิดด่านฝึกบำเพ็ญมิไหว”

“ผูที่ซื่อบื้อ ฮา ๆ อาจเป็นเพราะพรสวรรค์ของเจ้าไม่ได้เรื่องกระมัง” เยียสวินตีหยอกล้อ

“พูดจาเหลวไหล นายท่านปรับปรุงพรสวรรค์ของข้าแล้ว ข้าผลัดร่างเปลี่ยนกระดูกมาตั้งนานแล้วเถอะ!”

“พวกเราก็เช่นกัน ดังนั้นช่องว่างระหว่างเจ้ากับพวกเราจึงไม่ลดลงอย่างไรเล่า!”

“เหอะ! หญ้าหยกเหมันต์เนื้อม่วงที่เจ้าอยากได้จะไม่เอาแล้วใช่หรือไม่”

“ข้าผิดไปแล้ว!”

“ต้องแบบนี้สิถึงจะใช้ได้หน่อย!”

ทุกคนเห็นไป๋ฉีกับเยียสวินตีทะเลาะกันก็ขำขัน ความจริงแล้วไม่ใช่เยียสวินตีเท่านั้น คนอื่น ๆ ก็มักมาขอความช่วยเหลือจากไป๋ฉีเช่นกัน เส้นสายของไป๋ฉีกว้างขวางกว่ามู่หลิงลั่วกับจือจวินเสียอีก สาเหตุสำคัญก็เป็นเพราะสตรีทั้งสองนางนั้นยุ่งอยู่กับการฝึกบำเพ็ญจึงไม่มีเวลาว่าง

มายุ่งกับเรื่องพวกนี้ โลกคุนหลุนกว้างใหญ่เกินไป ทรัพยากรหายากจำนวนมากใช่ว่าคนตำแหน่งสูงเอ่ยปากประโยคเดียวแล้วจะหามาได้ เส้นสายของไป๋ฉีกว้างขวางยิ่งนัก ของส่วนใหญ่นางใช้เวลาสั้น ๆ ก็หามาได้ สำรวจดูทั่วทั้งโลกคุนหลุน หากไม่นับมรรคาจารย์ก็คงไม่มีผู้ใดเก่งกาจด้านนี้ไปมากกว่านางอีกแล้ว

ซิงเอ๋อถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “มหาเซียนวังเฉินคือวังเฉินผู้นั้นที่เคยอยู่เคียงข้างมรรคาจารย์ในอดีตจริงหรือเจ้าคะ”

นางเปลี่ยนเรื่องทำให้ความคิดของทุกคนถูกดึงกลับไปในห้วงแห่งความทรงจำ

มู่หลิงลั่วหัวเราะ “แม้แต่จืออวี่ ซิวเอ๋อกับเทียนเซิงฉิงยังกลับชาติมาเกิดแล้ว วังเฉินอยู่เป็นเพื่อนเขามาเนิ่นนานตั้งขนาดนั้น เขาย่อมไม่ทอดทิ้ง เจาลองคิดดูสิ ผู้ที่เคยมีมิตรไมตรีอันดีงามกับเขาในอดีตมีผู้ใดถูกลืมเลือนบ้าง”

เทพกระบี่พยักหน้าเอ่ยว่า “ถูกต้องแล้ว ฮวงชวน เซียวกับหยางโจว พวกเขาแข็งแกร่งพอจะแบกรับงานใหญ่ด้วยตัวเองแล้ว แม้มรรคาจารย์มิชอบท่องเที่ยงใต้หล้า แต่เขาทะนุถนอมผู้เคยอยู่เคียงข้างกายยิ่งนัก”

พวกเขาเริ่มหวนนึกถึงความทรงจำในช่วงเวลาสองพันกว่าปีก่อน ยามนั้นไม่มีแดนสวรรค์ ไม่มีวิถีเซียน ไม่มีแม้กระทั่งผู้ที่เคยก้าวออกไปนอกพิภพ ยามนั้นพวกเขาไม่มีสถานะเช่นจันนี้ อันตรายตบเท้าเข้ามาหาไม่หยุดหย่อน มิอาจเพลิดเพลินสบายใจเฉกเช่นปัจจุบัน แต่พวกเขามักคะนึงหาช่วงเวลานั้นอยู่บ่อย ๆ อย่างน้อยในยามนั้นพวกเขาก็ได้อยู่ใกล้ชิดกับมรรคาจารย์

พอเอ่ยถึงมหาเซียนวังเฉิน ทุกคนก็เริ่มสนทนาเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกบำเพ็ญเซียนระยะนี้ นับตั้งแต่เผ่าปีศาจของจอมราชันเผ่าปีศาจผลักดันการเผยแพร่วิถีเซียน ปีศาจที่ทรงพลังก็โผล่มามากขึ้นเรื่อย ๆ พวกมันเริ่มช่วยเหลือจอมราชันเผ่าปีศาจกลืนกินเผ่าปีศาจอื่น

หลังจากก่อตั้งโลกคุนหลุน เมื่อโลกแห่งยุทธนับพันแห่งผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เผ่าปีศาจที่จอมราชันเผ่าปีศาจปกครองก็ไม่โดดเด่นอีกต่อไป แต่ยามนี้มีแนวโน้มว่าเขาจะกลืนกินเผ่าปีศาจของโลกคุนหลุน ผนวกเผ่าปีศาจให้เป็นหนึ่งเดียว!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมหาราชันจิงเทียนผงาดขึ้นมาโด่งดัง!

เคล็ดวิชาฝึกบำเพ็ญของมหาราชันจิงเทียนตนนั้นคล้ายมหามรรคาปราณทองคำยิ่งนัก แล้วเขายังชำนาญวิชาเจ็ดสิบสองจำแลงอีก…

เยียสวินตีถามอย่างสงสัยใคร่รู้ สายตาเลื่อนไปจับบนไป๋ฉี

ไป๋ฉีหัวเราะอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “ถูกต้องแล้ว เขาก็คือลูกศิษย์ของมหาเซียนจังเฉิน ข้าเป็นคนส่งเจ้าหนูตนนี้ไปให้เขา จับคู่โชคชะตาศิษย์อาจารย์ให้พวกเขาสองคนเอง ไม่ใช่เท่านั้นนะ มหาราชันจิงเทียนผู้นี้ก็คือปีศาจน้อยที่ทำให้สามภพตกตะลึงตั้งแต่แรกเกิดเมื่อตอนนั้นอย่างไรเล่า!”

พอเอ่ยคำนี้ออกมา ทุกคนก็ยิ่งตกตะลึง ปีศาจน้อยที่ทำให้สามภพตกตะลึงเมื่อหนนั้นทำให้ผู้คนพูดคุยเรื่องของเขาอยู่เป็นเวลานาน จนกระทั่งถึงการเลือกผู้นำเซียนพิภพ ทั้งสามภพจึงลืมเลือนเขาไป คิดไม่ถึงว่าคนที่ชิงตัวไปได้จะเป็น…

มู่หลิงลั่วเอ่ยแฝงความนัย “เผ่าปีศาจมีไป๋ฉีไม่รู้เรื่องได้อย่างไร ทุกคนล้วนมีความเห็นแก่ตัวทั้งสิ้น ความเห็นแก่ตัวของไป๋ฉีก็คือเผ่าปีศาจ”

ทันใดนั้นไทวาก็เอ่ยว่า “นับตั้งแต่โลกคุนหลุนถือกำเนิด ยังไม่มีเผ่าพันธุ์ใหม่ถือกำเนิดขึ้นมาอีกเลย พวกเจ้าว่าหากข้าสร้างเผ่าพันธุ์ขึ้นมาสักเผ่าจะได้รับบุญบารมีใหญ่หลวงหรือไม่”

ทุกคนหันขวับไปมองนาง แม้แต่ไทซีผู้ไม่ชอบพูดจาก็หันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างกายตนเองเช่นกัน ไทวาสีหน้านิ่งสงบนัก เห็นชัดว่าไม่ใช่เพิ่งคิดเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างปุบปับ

จือจวินใคร่ครวญแล้วเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้มรรคาจารย์เคยเทศนาเกี่ยวกับบุญบารมี สิ่งใดที่ช่วยเหลือฟ้าดินให้ดำเนินต่อไปล้วนนับเป็นบุญบารมี หากสร้างเผ่าพันธุ์ที่ช่วยเหลือกฎแห่งฟ้าดินขึ้นมาได้ บางทีอาจนับเป็นบุญบารมีใหญ่หลวงจริง ๆ ก็ได้”

ไทวาพยักหน้า ดวงตาทอประกายคาดหวัง

“แล้วจะสร้างอย่างไรเล่า เจ้าจะแต่งงานกับคนต่างเผ่าอยู่เช่นนั้นหรือ” ไป๋ฉีเบิกตาโตถามอย่างสงสัยใคร่รู้

ไทวาได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาใส่นางแล้วแค่นเสียงดัง “เหอะ!” นางเอ่ยต่อว่า “ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้มรรคาจารย์เคยเล่าเรื่องหนึ่งว่าสร้างมนุษย์ให้พวกเราฟัง แล้วเหตุใดข้าจะใช้ทรัพยากรล้ำค่าแห่งฟ้าดินสร้างเผ่าพันธุ์ใหม่ขึ้นมาบ้างไม่ได้”

ความคิดนี้ทำให้ไป๋ฉีสนใจอย่างยิ่ง พวกนางคุยกันอย่างกระตือรือร้น สุดท้ายไป๋ฉีก็ตัดสินใจจะร่วมแผนการนี้ด้วย

คนอื่นหันไปมองหน้ากัน พวกเขาไม่สนใจเพราะพวกเขาตั้งใจจะใช้เวลากับการฝึกบำเพ็ญของตนเองเท่านั้น