เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 401 จุดอ่อนของทารกปีศาจและนักเวทมนตร์ปีศาจ
ในตอนกลางคืน ที่ห้องวีไอพีของร้านอาหารชื่อดังในเมืองหนิง หวังพ่างและคนฆ่าหมูหนุ่ม ๆ อีก 7-8 คนเลี้ยงอาหารพี่น้องไทโร
ปัจจุบัน เนื่องจากรายได้ของประชาชนเพิ่มสูงขึ้น การออกไปทานอาหารนอกบ้านจึงเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อย ทุกคนต่างเข้ามาชนแก้วกับพี่น้องทั้งสอง!
ในตอนนั้น มัตสึชิมะ ทาโร่ คิดในใจ
“โอ้ พวกสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาต่ำต้อยพวกนี้ ทำไมถึงต้องมาประจบประแจงฉันด้วย? น่าเสียดายที่ตอนนี้โดระไม่สามารถตรวจจับจิตสำนึกของพวกเขาได้”
ทันใดนั้น เขารู้สึกมึนศีรษะขึ้นมา!
“โอ้ ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอจริง ๆ แค่แอลกอฮอล์นิดหน่อยก็ทนไม่ไหวแล้ว!”
ในตอนนั้น โดระพบว่ายูโกะหมดสติไปแล้ว!
เขาจึงเข้าใจทันที!
“โอ้! พวกสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาที่ต่ำช้า กล้าใส่ยาสลบฉันด้วย! โอ้ โดระจะทำยังไงดี? โอ้ โดระต้องใช้กลอุบายสู้กลอุบาย!”
มัตสึชิมะ ทาโร่ก็หมดสติไป!
ในตอนนั้น หวังพ่างพูดว่า
“เรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาถอยได้แล้ว ไปชานเมืองกันเถอะ”
กลุ่มคนเถื่อนรีบขึ้นรถกันอย่างกระตือรือร้น แม้จะยังคงเป็นรถที่ใช้น้ำมันเบนซิน รถหลายคันก็แล่นมุ่งหน้าไปยังชานเมืองอย่างรวดเร็ว เนื่องจากราคาธัญพืชตกต่ำ ชาวนาจำนวนมากจึงเลิกทำการเกษตร และรัฐบาลก็ไม่ต้องการให้พวกเขาทำการเกษตรอีกต่อไป ทำให้พื้นที่ชานเมืองหลายแห่งถูกปกคลุมไปด้วยวัชพืช
ในเวลานั้นฟ้ามืดแล้ว ทุกคนจอดรถในบริเวณป่าละเมาะ หลังจากรถหลายคันจอดลง หวังอ้วนรีบมาที่เบาะหลัง เตรียมจะเอื้อมมือไปที่หน้าอกของยูโกะ แต่แล้วมัตสึชิมะทาโร่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นนิ้วแทงไปที่หน้าผากของเขาทันที หวังอ้วนตาเบิกโพลงทันที แม้แต่เสียงร้องก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้
“โอ้ ที่แท้พวกนายก็คิดจะทำแบบนี้กับยูโกะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก! โอ้ ขอโทษนะ ที่นายให้โอกาสฉันได้ฆ่านาย”
ในตอนนี้มีคนฆ่าหมูหนุ่ม ๆ หลายคนกำลังเคาะประตูรถอยู่ด้านนอก
“เฮ้ย หัวหน้าหวัง อย่ามาหวงคนเดียวสิ!”
“หัวหน้าหวัง ทำแบบนี้มันไม่ถูกเลยนะ!”
“หัวหน้าหวัง…”
พวกคนฆ่าหมูข้างนอกเคาะประตู หวังอ้วนเปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วรีบปิดประตูทันที
“รอสักครู่นะ พวกเราสูบบุหรี่กันก่อน!”
ไม่ถึงครึ่งนาทีคนฆ่าหมูหนุ่มทั้งเจ็ดแปดคนถูกเจาะรูที่หน้าผาก ทั้งที่ตัวดัวโลยังไม่ได้ใช้พลังดั้งเดิมของเขาด้วยซ้ำ
ครู่ต่อมา มัตสึชิมะ ทาโร่ หรือที่ควรเรียกว่าโดระ อุ้มยูโกะเดินเข้าไปในป่าลึก ป่าไม่ได้ใหญ่มาก พวกเขาเดินออกมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินต่อไปยังทุ่งร้างที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาถึงทุ่งข้าวฟ่างแห่งหนึ่ง โดระอุ้มยูโกะนั่งลงในทุ่งข้าวฟ่าง
โดระอุ้มยูโกะไว้ มองดูใบหน้างดงามของเธอ แต่กลับไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย หนึ่งเพราะในสายตาของเขา ยูโกะเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตระดับต่ำ สองและที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ยูโกะเป็น
“น้องสาว”
ของเขา แน่นอนว่าหมายถึงน้องสาวที่ถูกติดเชื้อ แต่โดระก็ยังจ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ของยูโกะ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสุนัขตำรวจ เขารีบอุ้มยูโกะลุกขึ้นยืนทันที คิดในใจ
“แย่แล้ว ตำรวจมาแล้ว สุนัขก็มาด้วย โดระจะวิ่งหนีไหม? โอ้ ถ้าโดระไม่ใช้พลังงาน ก็ไม่มีทางหนีรอด แต่ถ้าใช้พลังงาน ก็จะทำให้พวกกินชินเรนรู้ตัว โอ้ พระเจ้า โดระประมาทเกินไปแล้ว! โอ้ โดระมีทางเดียวเท่านั้น จำต้องยอมเสียสละตัวเอง โอ้ โดระจะต้องกลายเป็นสุนัขเสียแล้ว โอ้ ยูโกะก็ถูกพบตัวแล้ว คริสตัลวิญญาณของเธอคงจะกลับมาแล้ว!”
ในชั่วพริบตาผลึกวิญญาณบนหน้าผากของยูโกะก็เข้าไปในหน้าผากของเขา พร้อมกันนั้นความทรงจำมากมายของยูโกะก็ถูกลบออกไป!
ตำรวจรีบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และพบคนสองคนในทุ่งข้าวฟ่าง ทั้งสองนอนอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อน!
สุนัขตำรวจตัวหนึ่งเดินวนเวียนอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด เมื่อมันเอาจมูกเข้าไปดมใบหน้าของมัตสึชิมะ ทาโร่ ผลึกหนึ่งก็ลอยเข้าไปในหัวของมัน
มัตสึชิมะ ทาโร่และยูโกะตื่นขึ้นมา โอ้ นี่คือมัตสึชิมะ ทาโร่ตัวจริง แต่คำแนะนำของเขาเป็นเรื่องนานมาแล้ว!
เขาลุกขึ้นนั่งอย่างสงสัย เห็นแสงสว่างจำนวนมากส่องเข้าตา รีบยกมือบังตาแล้วพูดว่า
“คุณ… พวกคุณ?”
มัตสึชิมะ ทาโร่ตัวจริงพูดภาษาจีนไม่ได้…
บัตรประชาชนของทั้งสองคนถูกค้นเจอ ตำรวจนายหนึ่งใช้เครื่องมือสแกนแล้วพูดว่า “เป็นคนญี่ปุ่น น่าจะเป็นพี่น้องกัน โอ้ ทำไมพี่น้องถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ พระเจ้า อย่าบอกนะว่าจะทำเรื่องแบบนั้น?”
ถัวลั่วหลบหนีออกจากสถานีตำรวจในยามดึก เขานึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมา เขาไม่อยากเป็นสุนัข เขาอยากเป็นมนุษย์!
ดังนั้น เขาจึงมาที่ห้องเก็บศพของโรงพยาบาล!
พบร่างของหญิงสาวที่เพิ่งเสียชีวิต จึงแทรกซึมเข้าไปในสมองของเธอ สมองนี้ไม่มีจิตสำนึกแล้ว ดังนั้นถึงแม้จะมีผลึกจิตสำนึกอยู่ก็ไม่สามารถขัดขวางการบุกรุกของโดระได้
อีกอย่างผลึกจิตสำนึกของคนที่เสียชีวิตทุกคนจะถูกถอดออกอย่างรวดเร็วและมอบให้กับญาติของพวกเขา
บนโลก มีคนใช้ผลึกจิตสำนึกเป็นของที่ระลึกสำคัญในการรำลึกถึงญาติที่จากไป หลายคนเชื่อว่าวิญญาณของญาติพี่น้องอาศัยอยู่ในผลึกจิตสำนึก
แม้ความจริงจะไม่ถูกต้องนัก แต่ในอนาคตหากใช้วิธีพิเศษ ก็อาจปลุกคลื่นจิตสำนึกที่ผู้ตายทิ้งไว้ในผลึกจิตสำนึกได้จริง แม้คลื่นจิตสำนึกเหล่านี้จะไม่สามารถสื่อสารกับผู้คนได้ แต่หากได้เห็นภาพต่าง ๆ ที่คลื่นจิตสำนึกแสดงออกมา ก็เหมือนได้เห็นคนที่จากไปอีกครั้ง
ทันทีที่โดลั่วออกมา สุนัขตัวนั้นก็วิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง คนหนุ่มสาวที่ตายในยุคนี้ช่างน่าเศร้านัก!
โดระรู้ดีว่าไม่ควรอยู่ในร่างนี้นานเกินไป มิเช่นนั้นร่างกายจะเน่าเปื่อย หลังจากที่โดระดูดซับพลังงานจิตในห้องเก็บศพจนหมดสิ้น เขาก็ออกไปข้างนอก หาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดพยาบาลที่สะอาด แล้วปิดบังหน้าผากของตัวเองเอาไว้
จากนั้นโดระก็นึกถึงสถานที่อีกแห่งหนึ่ง เขาต้องไปที่แผนกสูตินรีเวช!
ที่แผนกสูตินรีเวช โดระสามารถแทรกเข้าไปในสมองของทารกแรกเกิดได้อย่างง่ายดาย และโดระยังทิ้งจิตสำนึกเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ในสมองของหญิงที่เสียชีวิตคนนั้น ทำให้เธอถอดชุดพยาบาลออก กลับไปที่ห้องเก็บศพอีกครั้ง หลังจากนอนลงแล้ว จิตสำนึกเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นก็จะค่อย ๆ สลายไป
ทุกอย่างที่ทำโดยโทระนั้นสมบูรณ์แบบ!
แต่ตอนนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้!
เพราะว่าเขาบุกรุกเข้าไปในร่างของทารก!