เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 361 ฝันไปเถอะ
“ลั่วโหวปล่อยให้เธอนอนดูดซึมไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หรือไง?”
แม้ลั่วโหวจะชอบเซียนหญิง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นรัก ความชอบของเขามีเพียงแค่ความทรงจำในสมองเท่านั้น
เซียนหญิงในใจของเขาคือ
“นางฟ้า”!
การจูบและสัมผัสยังพอทำได้ แต่ถ้าจะให้ทำเรื่องนั้นจริง ๆ ตอนนี้เขาทำไม่ได้!
“เร็วเข้า ไอ้ลิงน้อย นี่คือโอกาสครั้งใหญ่ของนาย ถ้านายปล่อยให้เธอนอนอยู่อย่างนี้ ต่อให้ผ่านไปหลายร้อยหลายพันปีเธอก็ไม่มีทางตื่นขึ้นมา ถ้านายร่วมบำเพ็ญกับเธอ มันจะเป็นประโยชน์กับนายมาก นายจะได้ทะลวงถึงขั้นสูงสุดของชั้นที่เก้าเลย ใช้พลังชีวิตจากอ่างไม้และพลังเซียนในร่างของเธอ นายก็จะได้วิวัฒนาการ”
ลั่วโหวนั่งอยู่พักใหญ่ ลูบใบหน้าเล็ก ๆ ของเทพธิดาแห่งความมืด พูดเบา ๆ ว่า
“พี่สาวแห่งสวรรค์ชั้นเก้า ฉันขอโทษจริง ๆ บางทีในอีกมิติหนึ่ง ตัวฉันอาจมีเรื่องราวที่ต้องเล่ากับคุณก็ได้!”
พูดจบก็เริ่มแก้เสื้อผ้าของเธอ แต่กลับพบว่าแก้ไม่ออก!
ซิงเฉินแค่นเสียงว่า
“ไอ้หนูน้อย ถึงตาแกแล้ว เสื้อผ้าบนร่างของเทพธิดาแห่งความมืด ไอ้ลิงน้อยแก้ไม่ออกหรอก!”
ผลไม้น้อยลงมือแล้ว ใช้พลังงานพิเศษฉีกเสื้อผ้าออก
ครู่หนึ่งลั่วโหวมองร่างกายอันงดงามไร้ที่ติของเธอ!
เขารู้สึกคอแห้งผากในทันที ถอดชุดเกราะออกแล้วทาบทับลงไป
“ซิงเฉินเราจะร่วมบำเพ็ญยังไงล่ะ? ใช้วิธีของฉันไหม?”
ลั่วโหวทาบทับร่างอยู่ แต่ไม่กล้าขยับ แม้แต่จะจูบก็ยังไม่กล้า!
ซิงเฉินพูดว่า
“แค่สอดใส่เข้าไปก็พออย่าขยับพอสอดใส่แล้วก็อย่าขยับ แค่ปล่อยให้จิตวิญญาณของตัวเองผ่อนคลายก็พอแล้ว!”
จากนั้น ลั่วโหวหลับตาลง แล้วจูบลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ของหญิงงาม
เขารู้สึกถึงกลิ่นหอมที่ไม่อาจบรรยายได้บนใบหน้านั้น…
เขาลิ้มรสมันราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะ แต่กลับพบว่าความงดงามนั้นเป็นดั่งเส้นแดง จะเข้าไปได้อย่างไร?
ซิงเฉินถอนหายใจพูดว่า
“ฮ่า ให้ฉันจัดการเองแล้วกัน ฉันจะปล่อยให้ไอ้ตัวแสบนี่ได้เปรียบสักหน่อย!”
ซิงเฉินเข้าไปในสมองของหญิงผู้วิเศษ ควบคุมร่างกายของเธอชั่วคราว ครู่หนึ่งต่อมา ลั่วโหวพบว่าความงดงามนั้นบานสะพรั่งราวกับดอกไม้ เขาไม่อาจบรรยายความรู้สึกซาบซึ้งของตัวเองได้
ไม่รู้ว่าเป็นปีใดเดือนใด ลั่วโหวรู้เพียงว่าร่างกายของตนกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
และในเวลานี้ หากมีใครสักคนอยู่ที่นี่ พวกเขาจะพบว่าพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินบนดาวดวงนี้ถูกดูดเข้าไปในวังวนมหึมาราวกับถูกดึงดูด!
ถูกดึงดูดไปยังชายหาดแห่งหนึ่ง
บนชายหาดมีอ่างไม้ขนาดใหญ่วางอยู่
ในอ่างไม้ใบใหญ่นั้นมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ ทั้งสองเชื่อมต่อกันอย่างใกล้ชิดจนไม่อาจบรรยายได้ แต่กลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
แสงดาวและพลังวิเศษกำลังไหลเวียนอยู่รอบร่างของทั้งสอง!
ไม่เพียงแต่พลังสวรรค์ของดาวดวงนี้ถูกดึงดูดเข้ามา แม้แต่พลังจากหัวใจแห่งชีวิตก็กำลังถูกดูดซับด้วย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ดวงตาคู่หนึ่งลืมขึ้น เป็นดวงตาที่งดงามดั่งหงส์!
เจ้าของดวงตาหงส์คู่นี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว ใบหน้าแสดงความเขินอายอย่างน่าเอ็นดู!
ชายที่อยู่ตรงหน้าลืมตาขึ้นและยิ้มให้เธอ
“พี่สาวเสวียนจิ่วเทียน ขอบคุณที่ช่วยให้ความปรารถนาของผมเป็นจริง!”
เสวียนจิ่วเทียนพูดเบา ๆ
“ปล่อยฉัน!”
นั่นคือลั่วโหว!
เขาหัวเราะคิกคัก
“ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว จะปล่อยทำไมล่ะ!”
“อย่าทำแบบนี้นะ!”
เสวียนจิ่วเทียนหันหน้าหนี พูดเสียงเบา!
สุดท้ายมันก็เป็นแบบนี้จนได้…
สำหรับลั่วโหวเขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกนั้นได้…
…
นี่ไม่ใช่ดาวแห่งความหวัง แต่เป็นดาวดวงหนึ่งในกาแล็กซีทางช้างเผือก เสวียนจิ่วเทียนอยู่ในมิติพับซ้อนไม่นาน เธอบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว ร่างกายไม่สามารถอยู่ในมิติพับซ้อนได้นานกว่านี้ เธอจึงเลือกที่จะกระโดดออกมาแบบสุ่ม แต่ก็ไม่ได้ปรากฏตัวบนดาวดวงนี้โดยตรง แต่เป็นเพราะผลไม้น้อยช่วยพาทั้งสองคนมายังดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ที่สุด
เป็นดาวดวงหนึ่งที่อยู่ห่างจากโลกไม่ถึง 3,000 ปีแสง ในมิติพับซ้อนนั้น กังฟูเป็นเทคนิคชั่วครู่ชั่วยาม
ดาวดวงหนึ่งที่มีเพียงมนุษย์ดั้งเดิมอาศัยอยู่
ในตอนนี้ลั่วโหวและเสวียนจิ่วเทียนกำลังนั่งอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุดของดาวดวงนี้ อ้อ ที่จริงลั่วโหวนั่งอยู่บนเบาะที่ทำจากหัวใจแห่งชีวิต
ลั่วโหวโอบเอวของเธอไว้ เสวียนจิ่วเทียนนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา
สายลมเย็นพัดผ่าน ลั่วโหวลูบไล้หน้าอกนุ่มนิ่มของเธอพลางกล่าว
“พี่สาว ผมผ่านด่านที่เก้าได้แล้ว ในตัวผมสะสมพลังวิญญาณไว้มากมาย!”
เสวียนจิ่วเทียนส่งเสียงรับในลำคอ
“ฉันอยู่ในระดับผู้ทรงพลังระดับสามแล้ว ฉันไม่ได้พัฒนาขึ้นมาหลายหมื่นปีแล้ว”
ลั่วโหวหัวเราะคิกคัก
“หัวใจแห่งชีวิตในกระถางนั้นพวกเราดูดซับมาจนหมดแล้ว! พี่สาวช่างดีจริง ๆ พี่สาวช่างอ่อนโยนจัง!”
เสวียนจิ่วเทียนแสดงท่าทีเขินอายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“กับคุณเป็นคู่กรรมจริง ๆ แต่มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนี้อย่าคิดอะไรอีก ที่นี่อยู่ใกล้โลกมาก คุณต้องรีบกลับไป ฝึกวิชาตามที่ฉันสอนให้ คุณมีหัวใจแห่งชีวิตแล้ว บางทีอาจจะกลายเป็นผู้ทรงพลังได้ภายในร้อยปีหรือมากกว่านั้น ส่วนฉันก็ต้องกลับสาธารณรัฐแล้ว บางทีอาจจะต้องไปหาโอกาสที่ดีกว่าในอารยธรรมการบำเพ็ญเพียรระดับสูง พวกเราอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว ญาติพี่น้องและคนรอบข้างของคุณคงเป็นห่วง”
ลั่วโหวก็ไม่คิดว่าจะได้ “ร่วมบำเพ็ญ” กับเสวียนจิ่วเทียนถึงสองปี!
เขาจึงจูบแก้มเธอพลางหัวเราะคิกคัก
“อีกสักครั้งได้ไหม? อยู่กันมาตั้งสองปีแล้ว แค่สองชั่วโมงคงไม่เป็นไรใช่ไหม?”
จริง ๆ แล้วการร่วมรักของทั้งสองคนนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป และแตกต่างจากที่ลั่วโหวเคยมีกับผู้หญิงคนอื่นด้วย พวกเขายังคงนั่งหันหน้าเข้าหากัน ไม่ขยับเขยื้อน แนบชิดกันแน่น จากนั้นก็ปลุกพลังวิญญาณในร่างกาย พร้อมกับเชื่อมโยงจิตใจถึงกัน ความรู้สึกอันวิเศษนี้ยากจะบรรยายเป็นคำพูด
ในตอนนั้น เสวียนจิ่วเทียนส่ายหน้าพลางกล่าวว่า
“คุณไม่สามารถทำแบบนี้ต่อไปได้แล้ว พลังวิญญาณในร่างของคุณกำลังจะระเบิดแล้ว คุณต้องกลับไปโลกมนุษย์ก่อน จัดการธุระที่ค้างคาให้เสร็จ แล้วค่อยไปฝึกฝนในมิติซ้อน ถ้าฉัน…ถ้าฉันยังทำแบบนั้นกับคุณอีก มันจะเป็นอันตรายต่อตัวคุณ”
ลั่วโหวถึงกับพูดไม่ออก แต่ก็ยังหัวเราะฮิ ๆ พลางถามว่า
“แค่จูบนิดหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหม? นอนด้วยกันก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสวียนจิ่วเทียนจึงผลักเขาออกทันที แยกร่างออกจากเขาแล้วลอยละล่องไปไกล พลางหัวเราะคิกคักว่า
“ฝันไปเถอะ คุณคิดจะทำกับฉันเหมือนที่ทำกับสาว ๆ บนโลกมนุษย์งั้นเหรอ? ไม่ได้หรอก ฉันรังเกียจการกระทำแบบนั้นมาก!”
ลั่วโหวรีบพุ่งตัวตามไปทันที แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไล่ตามเซวียนจิ่วเทียนไม่ทัน!